II OSK 2721/13

Dnia 13 listopada 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2013 roku, sygn. akt VII SA/Wa 223/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 223/13 z dnia 27 zerwa 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta Zielona Góra decyzją o znaku [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nakazał [...] Sp. z o.o. z/s w Warszawie, przeprowadzenie robót budowlanych niezbędnych ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem zabytku wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] – zespołu budynków położonych przy ul. W. w Zielonej Górze (zespołu Polskiej Wełny – dawne fabryki włókiennicze) tj. przy: 1) budynku kotłowni położonym na działce nr [...] w zakresie: a) zabezpieczenia przed zalewaniem wodą opadową oraz naprawy pokrycia dachu płaskiego i wielospadowego z wymianą w niezbędnym zakresie ceramicznej dachówki karpiówki na dachówkę ceramiczną karpiówkę, b) naprawy okien połaciowych w celu eliminacji przenikania wód opadowych, c) założenia rynien i rur spustowych oraz odprowadzenia wód opadowych poza teren podsiąkania nieruchomości. 2) budynku wykańczalni tkanin położonym na działkach nr [...] i nr [...] w zakresie: a) zabezpieczenia przed zamakaniem oraz naprawy i uszczelnienia dachu żelbetowego wraz z zabezpieczeniem i naprawą świetlików dachowych, krytych szkłem zbrojonym, b) zabezpieczenia i naprawy dachów drewnianych, c) założenia rynien i rur spustowych wraz z odprowadzeniem wilgoci poza teren podsiąkania nieruchomości. 3) budynku zmiękczalni wody położonym na działce nr [...] w zakresie: a) naprawy bądź wymiany na nowe pokrycia dachu papowego oraz otworów wentylacyjnych, wraz z uszczelnieniem i zabezpieczeniem przed zalewaniem wnętrz, b) założenia rynien i rur spustowych wraz z odprowadzeniem wilgoci poza teren podsiąkania nieruchomości. Prace określone w nakazie należało przeprowadzić niezwłocznie, nie później jednak niż do 30 listopada 2011 r. W dniu 3 lutego 2012 r. [...] sp. z o.o. w Warszawie złożyła wniosek o wznowienie postępowania, wskazując podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Strona postępowania bez swej winy nie brała bowiem udziału w postępowaniu, gdyż decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. doręczono jedynie spółce na adres siedziby w Warszawie przy al. [...], a nie pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. O decyzji tej pełnomocnik strony dowiedział się dopiero w dniu 3 stycznia 2012 r., gdy za pośrednictwem poczty elektronicznej i faksu skarżąca przesłała mu kopię decyzji z [...] sierpnia 2010 r. Prezydent Miasta Zielona Góra postanowieniem o znaku [...] z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. "Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania" oraz "Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". Według wnioskodawcy termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął się w dniu 3 stycznia 2012 r. Do wniosku dołączona została kopia pełnomocnictwa z dnia 4 czerwca 2009 r. wydana przez M. K. – wiceprezesa zarządu spółki [...] sp. z o.o., dla K. W. – radcy prawnego z kancelarii D. D. spółka komandytowa, ul. [...] 00-867 Warszawa, do reprezentowania spółki przed organami administracji oraz przed sądami administracyjnymi w sprawach związanych z postępowaniami dotyczącymi obiektów zabytkowych należących do Spółki. Składając wniosek o wznowienie postępowania pełnomocnik strony przyjął, iż decyzja ma charakter ostateczny, tzn. że została skutecznie doręczona i nie służy od niej w toku instancji odwołanie. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanie faktycznym sprawy, a mianowicie czynnym udziale strony w postępowaniu. Organ wskazał, że na żadnym z etapów postępowania spółka nie poinformowała organu, iż jej pełnomocnikiem w sprawie jest radca prawny K. W. lub adwokat A. K. ze spółki komandytowej D. D. z siedzibą w Warszawie przy ul. [...]. Jednocześnie, jak wynika z akt, strona brała udział w postępowaniu administracyjnym, podejmując korespondencję i uczestnicząc w czynnościach związanych z prowadzonym postępowaniem oraz otrzymując decyzję. Strona postępowania – [...] sp. z o.o. – dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w momencie doręczenia jej tej decyzji tj. dnia [...] sierpnia 2010 r. Wobec tego, zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., od dnia 31 sierpnia należy liczyć miesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania. Termin ten minął dnia 30 września 2010 r. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Po rozpatrzeniu zażalenia spółki, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem znak [...] z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie był uprawniony do dokonania w zaskarżonym postanowieniu oceny, czy w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. czy [...] sp. z o.o. w istocie bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym przez Miejskiego Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Zielona Góra, decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2010 r, znak [...]. Organ ten natomiast zobowiązany był ocenić, czy strona zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją, a ocena ta została dokonana w sposób prawidłowy. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie określa żadnych wymogów co do sposobu powzięcia przez stronę informacji o decyzji, zatem w tym zakresie nie będzie miał także zastosowania przepis art. 40 § 2 k.p.a. nakazujący doręczanie pism w postępowaniu, w tym decyzji administracyjnych, pełnomocnikowi, o ile strona takowego ustanowiła. Organ odwoławczy nie podzielił zatem poglądu [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, iż w niniejszej sprawie termin ten należałoby liczyć od dnia, w którym o przedmiotowej decyzji dowiedział się pełnomocnik spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia je poprzedzającego. Skarżąca wskazała na naruszenie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania nie został złożony w terminie i odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdy należało wobec zachowania terminu wznowić postępowanie z uwagi na przyczynę wznowienia z art. 145 § 1 pkr 4 k.p.a. i przeprowadzić postępowanie co do przyczyny wznowienia. Skarżąca wskazała także na naruszenie art. 7, 77 i 107 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Skarżąca wniosła też na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów na okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] sierpnia 2010 r. została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podnosząc, jak w zaskarżonym postanowieniu. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy obu instancji nie dopuściły się obrazy przepisu art. 148 § 1 i 2 k.p.a., bowiem skoro strona dowiedziała się o decyzji (w wyniku jej doręczenia) w dniu 31 sierpnia 2010 r. to składając wniosek 1 lutego 2012 r. uchybiła terminowi jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] sierpnia 2010 r. Podnoszony przez skarżącą zarzut, że termin miesięczny należało liczyć od dnia powzięcia wiadomości o decyzji przez pełnomocnika spółki, a nie przez spółkę, tj. od dnia 3 stycznia 2012 r., Sąd pierwszej instancji uznał za chybiony, gdyż wprawdzie art. 40 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pismo doręcza się pełnomocnikowi, to jednak żaden przepis nie przewiduje zakazu doręczenia stronie pisma procesowego pomimo ustanowienia przez nią pełnomocnika. Skargę kasacyjna wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, [...] Sp. z o.o. z/s w Warszawie zaskarżają powyższy wyrok w całości i zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. przez oddalenie skargi, wobec uznania, że organ administracji nie dopuścił się obrazy art. 148 § 1 i 2 k.p.a. stwierdzając, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania, z uwagi a błędne stanowisko Sądu, iż do zachowania terminu na złożenie podania o wznowienie postępowania nie stosuje się art. 40 § 2 k.p.a., tym samym decyzja nie musi być doręczona pełnomocnikowi, a jedynie stronie postępowania i od tego momentu należy liczyć termin do wznowienia postępowania, w sytuacji gdy skarżąca złożyła podanie z zachowaniem terminu, liczonego od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi. - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. przez oddalenie skargi z uwagi na błędne stwierdzenie, że art. 40 § 2 k.p.a. przewiduje zakaz doręczenia pisma stronie, pomimo ustanowienia przez nia pełnomocnika i w konsekwencji błędne przyjęcie przez Sąd, że decyzja wywołuje skutki co do obliczania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, nawet jeżeli nie została doręczona pełnomocnikowi zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca na podstawie art. 176 P.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ponadto: 1) na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, 2) na podstawie art. 203 P.p.s.a. wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym oraz z uwagi na ściśle określone wymogi formalne i materialne, jakie musi spełniać skarga kasacyjna (art. 176 P.p.s.a.), nie ulega wątpliwości, że skuteczność takiego środka zaskarżenia w znacznej mierze zależy od sposobu sformułowania przez stronę podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W podstawach kasacyjnych należy bowiem sprecyzować wszystkie przepisy, którym miał uchybić Sąd pierwszej instancji, a w uzasadnieniu przytoczyć niezbędną argumentację jurydyczną wskazującą na postać kwestionowanego naruszenia prawa oraz jego wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na zakreślone granice i charakter postępowania kasacyjnego ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, co miało gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym. Co do zasady podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.).Termin zaś do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Ustawodawca początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) wiąże z dniem, w którym strona ta dowiedziała się o kwestionowanej decyzji. Przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Początek biegu terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest bowiem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 czerwca1996 r., I SA 570/95, ONSA 1997/2/100; z dnia 6 października 2000 r., I SA 855/99, LEX nr 54136; z dnia 10 marca 2006 r., II OSK 622/05 – ONSAiWSA 2006/5/133; z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 555/12 - zamieszczone w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. B. Adamiak [w:] B.Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck - Warszawa 2011, s. 572 – 573; E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 200). W tej sytuacji właściwe ustalenie daty powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, jak i daty złożenia podania o wznowienie postępowania mają fundamentalne znaczenie dla ustalenia zachowania terminu do wniesienia podania, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, nie jest istotne w jaki sposób strona uzyska wiedzę o wydanej w sprawie decyzji, niemniej jednak przepis art. 148 § 2 k.p.a. wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji. I tego faktu nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem. Aby odmówić wznowienia postępowania z tej przyczyny nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość dowiedzenia się o decyzji, trzeba dowieść, że wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 522/06 - zamieszczony w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie z regulacji zawartej w przepisie art. 148 k.p.a. wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, to jednak organ administracji publicznej nie jest zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności. Organ administracji obowiązany jest bowiem z urzędu badać zachowanie terminu, gdyż wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Brak ustalenia okoliczności zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest naruszeniem, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że aby omawiany termin rozpoczął bieg, decyzja zapadła w sprawie, w której wznowienia domaga się strona musi istnieć w obrocie prawnym. W przeciwnym razie wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowionego z przyczyn przedmiotowych będzie niedopuszczalne. Skutki materialnoprawne oraz procesowe w postaci wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego związane są zaś z prawidłowym doręczeniem (ogłoszeniem) decyzji stronie (pełnomocnikowi strony), o czym stanowi art. 110 k.p.a. Decyzja, jako indywidualny akt administracyjny zewnętrzny skierowany do konkretnego adresata musi być zakomunikowana temu adresatowi w formie określonej przepisami prawa. Byt prawny decyzji rozpoczyna się zatem od ujawnienia woli organu na zewnątrz przez skuteczne doręczenie decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów z 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 4/08, ONSAiWSA 2009/1, poz. 1). Skuteczne doręczenie decyzji może zaś nastąpić jedynie w stosunku do tych podmiotów, które działają w procesie. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują, że strona może działać osobiście, lub przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania (art. 32 k.p.a.). Z momentem zaś ustanowienia pełnomocnika staje się on podmiotem wszelkich praw i obowiązków procesowych strony pozostających w zakresie pełnomocnictwa. Kompetencje pełnomocnika obejmują zarówno uprawnienia czynne jak i bierne strony postępowania. Pełnomocnik powinien być zatem adresatem wszystkich pism kierowanych do strony (art. 40 § 2 k.p.a.). Tylko skuteczne doręczenie pism pełnomocnikowi będzie wywierało skutki procesowe dla strony. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Zielona Góra w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 lutego 2012 r. wskazał, że na żadnym z etapów postępowania Spółka nie poinformowała organu, iż jej pełnomocnikiem w sprawie jest r. pr. K. W. lub adwokat A. K. ze spółki komandytowej D. D. z/s w Warszawie przy ul. [...]. Jednocześnie, jak wynika z akt, strona brała udział w postępowaniu administracyjnym, podejmując korespondencję i uczestnicząc w czynnościach związanych z prowadzonym postępowaniem oraz otrzymując decyzję. Dopiero do wniosku o wznowienie postępowania dołączona została kopia pełnomocnictwa z dnia 4 czerwca 2009 r. wydana przez M. K. – wiceprezesa zarządu spółki [...] sp. z o.o., dla K. W. – radcy prawnego z kancelarii D. D. spółka komandytowa, ul. [...] 00-867 Warszawa, do reprezentowania spółki przed organami administracji oraz przed sądami administracyjnymi w sprawach związanych z postępowaniami dotyczącymi obiektów zabytkowych należących do Spółki. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, iż organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Natomiast nie można domniemywać, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, istnienia pełnomocnictwa. Dopiero od momentu zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski - Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 1993 r., s. 79, tak też w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 1533/98, opublikowanym w Lex pod nr 46787). W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że strona postępowania – [...] Sp. z o.o. – dowiedziała się o decyzji Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w momencie doręczenia jej tej decyzji w dniu 31 sierpnia 2010 r., to składając wniosek 1 lutego 2012 r. uchybiła terminowi jednego miesiąca do złożenia podania o wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Zielona Góra z dnia [...] sierpnia 2010 r., dlatego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 223/13, mimo częściowego błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Mając na względzie przytoczone okoliczności sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, uznał za niezasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.