II SA/Wr 453/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: referent Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego oddala skargę w całości. Starosta Oławski na podstawie art. 30 ust. 5c, 82 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez B. K., dotyczącego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego parterowego o powierzchni zabudowy 34, 56 m2 wniósł sprzeciw odnośnie zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na: budowie budynku gospodarczego parterowego dla inwestora B. K. Jak wynika z uzasadnienia decyzji przyczyną zgłoszenia sprzeciwu była okoliczność, że postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym zgłoszeniu: 1.uzupełnić wniosek zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych o podpis w miejscu do tego wskazanym(na odwrocie wniosku zgłoszenia pod pouczeniem). 2. dostarczyć prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek w przedmiocie planowanej inwestycji na druku zgodnym z wzorem oświadczenia, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 sierpnia 2010 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w pkt. 3 oświadczenia należy wskazać zgodnie ze wzorem: jednostkę ewidencyjną/obręb ewidencyjny/nr działki ewidencyjnej natomiast tytuł własności należy wskazać we właściwej rubryce. • Brak wskazania nazwy powiatu w pkt. 3, brak daty wypełniania dokumentu przy podpisie. 3. Uzupełnić wniosek o określenie kolorystyki planowanego budynku (ścian, dachu) oraz określenie materiałów przyjętych do budowy budynku. 4. Na mapie wskazać miejsce usytuowanie drzwi (wejścia) do obiektu budowlanego. 5. Na dostarczonych rysunkach określić kąt nachylenia połaci dachowych. 6. Na mapie wskazać odległości od planowanego budynku do osi istniejących gazociągów oznaczonych ma mapie ewidencyjnej jako: [...] i [...](1) znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Tym samym należy określić odległość od planowanego budynku gospodarczego do sieci gazociągu znajdującego się w obrębie działki nr [...], na której znajduje się stacja gazowa, redukcyjna. Należy wykazać także, że planowana inwestycja nie koliduje z poziomym zasięgiem stref zagrożenia wybuchem dla tej stacji gazowej. Całość inwestycji należy wykonać zgodnie z rozporządzeniem ministra gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013 r. poz. 640 ze zm.). W przypadkach przewidzianych w/w rozporządzeniem należy dostarczyć zgodę, uzgodnienie z właściwym zarządcą sieci gazowej dla przedmiotowej inwestycji. 7. Określić odległość od planowanego budynku gospodarczego do istniejącej napowietrznej sieci niskiego napięcia znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. 8. Określić odległość planowanego budynku od sieci wodociągowej, która przebiega przez działkę inwestora. Wyjaśnić czy budowa przedmiotowego budynku będzie mieć bezpośredni wpływ na przedmiotową sieć (czy może ją uszkodzić).Postanowienie to zostało odebrane w dniu: awizowano - 21.12.17r.; awizowano powtórnie - 29.12.17 r. W wyznaczonym przez organ terminie (do 25 I 2018 r.) inwestor nie usunął powyższych nieprawidłowości. W myśl art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W związku z powyższym orzeczono o sprzeciwie. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną i prawomocną. Dalej, w dniu 23 maja 2018 r. do Starostwa Powiatowego w Oławie wpłynęło podanie B. K. z dnia 22 maja 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Odwołująca się wskazała, że wyżej wymieniona decyzja została obciążona wadami odpowiadającymi przesłankom wznowienia postępowania określonym w art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a. Starosta Oławski postanowieniem Nr 532/2020 z dnia 22 października 2020 r. odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu podał, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a. W przypadku przesłanki wymienionej w pkt 1 (tj. dotyczącej dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe), organ pierwszej instancji uznał, że sąd ani inny kompetentny ku temu organ, nie stwierdził, że doszło do sfałszowania materiału, na podstawie którego organ pierwszej instancji zajął swe stanowisko. Odnośnie przesłanki wymienionej w pkt 4 (tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), organ pierwszej instancji uznał, że B. K. swe podanie złożyła po upływie terminu o którym jest mowa w art. 148 § 2 k.p.a. W przypadku przesłanki wymienionej w pkt 5 (tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję), organ pierwszej instancji stwierdził, że Odwołująca się nie wskazała żadnych nowych dowodów oraz okoliczności, które miały istnieć w dniu wydania decyzji). Oceniając zasadność występowania przesłanki wymienionej w pkt 6 (tj. decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu) organ pierwszej instancji wyjaśnił, że nie zachodziła konieczność konsultowania rzeczonego zgłoszenia z innym organem. Zażalenie na powyższe postanowienie, w ustawowym terminie, wniosła B. K., powtarzając swą wcześniejszą argumentację. Następnie Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2021 r. (znak: IF-O.7840.690.2020.PF) utrzymał w mocy postanowienie Starosty Oławskiego Nr 532/2020 z dnia 22 października 2020 r. W wyniku skargi B. K. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 31 sierpnia 2021 r. (znak: IF-O.7840.690.2020.PF), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Dolnośląskiego jak też poprzedzające je postanowienie Starosty Oławskiego Nr 532/2020 z dnia 22 października 2020 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że prawidłowa była ocena obu organów (tj. Starosty Oławskiego i Wojewody Dolnośląskiego), że podanie dotyczące wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniesione zostało po upływie terminu, o którym jest mowa w art. 148 § 2 cytowanej ustawy, w myśl którego termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Natomiast w przypadku przesłanek o których jest mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a., Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie wykazały, że w niniejszej sprawie zaistniały opisane wcześniej negatywne przesłanki formalne o charakterze przedmiotowym uzasadniające odmowę wznowienia postępowania w odniesieniu do podstaw z mi. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i 6 k.p.a. W ocenie Sądu, organy już we wstępnej fazie postępowania przeprowadziły analizę wystąpienia wymienionych w mi. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 k.p.a. podstaw wznowienia. Natomiast we wstępnej fazie postępowania - jeszcze przed wznowieniem postępowania - organ zobowiązany był natomiast do przeprowadzenia oceny całości wniosku pod względem formalnym, w tym także co do terminowości jego złożenia, o czym jest mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W konsekwencji organy nie wywiązały się z obowiązku przeprowadzenia oceny całości wniosku pod katem formalnym, w tym także co do terminowości jego złożenia (ograniczając się jedynie do oceny terminowości w przypadku przesłanki o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zdaniem Sądu przedwcześnie zastosowano mi. 149 § 3 k.p.a. oraz naruszono art. 149 § 2 k.p.a. Przedstawiając zalecania odnośnie dalszego postępowania, Sąd stwierdził, że podjęcie rozstrzygnięcia co do wznowienia postępowania lub odmowy jego wznowienia, uzależnione jest bowiem od ustalenia, czy żądanie wznowienia postępowania oparte przez Skarżącą na przesłankach zawartych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. złożone zostało w terminie określonym w art. 148 k.p.a. - co organ winien jest najpierw wyjaśnić i ocenić. Dopiero po tym możliwe będzie określenie dalszego kierunku postępowania i rodzaju rozstrzygnięć jakie powinny zostać wydane. Niezależnie od uprzedniego należy dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wzmiankowanego wyroku z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21 wskazał, że zdaniem obu organów (tj. Starosty Oławskiego oraz Wojewody Dolnośląskiego), Skarżąca wniosła dwa podania dotyczące wznowienia postępowania: 22 maja 2018 r. oraz 20 maja 2019 r. Co istotne, w obu podaniach podała te same przesłanki uzasadniające konieczność wznowienia postępowania. Jednakże według Sądu należy wyjaśnić jaka jest rzeczywista intencja Skarżącej w związku z wniesieniem podania z dnia 20 maja 2019 r., tj. czy jest to nowy wniosek dotyczący wznowienia postępowania, czy też w związku z przywołaniem nowych dowodów na potwierdzenie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 k.p.a. (tj. w postaci zeznań pracowników Operatora G. S.A. ul. [...], [...] W. złożonych przed prokuratorem w październiku 2018 r.) pismo to stanowi jedynie uzupełnienie i poszerzenie argumentacji zawartej w podaniu złożonym w dniu 22 maja 2018 r. W ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. Ponadto Sąd wskazał, że Starosta Oławski samodzielnie i arbitralnie zakwalifikował podanie B. K. z dnia 20 maja 2019 r. jako nowy wniosek o wznowienie postępowania, mimo iż procedowanie wcześniejszego wniosku (tj. z 2018 r.) nie zostało jeszcze zakończone. Oceniając podanie B. K., Sąd powołał się na treść skargi oraz pism procesowych składanych w toku postępowania sądowego, uznając, że nie jest oczywistym, że podanie z dnia 20 maja 2019 r. stanowiło w istocie kolejny wniosek złożony z zamiarem wznowienia postępowania w oparciu o te same podstawy, które już wcześniej zostały przywołane we wniosku z 2018 r. Ponadto Sąd w uzasadnieniu wyroku wysunął tezę, że skoro strona we wniosku z 2019 r. przywołała te same podstawy wznowienia co we wniosku z 2018 r., poszerzając jedynie argumentację uzasadniającą wystąpienie podstaw z art. 145 § pkt 1 oraz pkt 5 k.p.a. a procedowanie wniosku z 2018 r. nie zostało jeszcze zakończone, to nie można wykluczyć, ze przedmiotowe pismo stanowi uzupełnienie wniosku z 2018 r. Ponadto na taki charakter pisma wskazują argumenty podnoszone na etapie skargi. Oznacza to, że za przedwczesne należy uznać zakwalifikowanie danego podania za nowy i niezależny wniosek dotyczący wznowienia postępowania, podlegający odrębnemu procedowaniu. Starosta Oławski postanowieniem Nr 28/2023 z dnia 17 stycznia 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. odnośnie podstawy wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. a następnie postanowieniem nr 56/2023 z dnia 13 lutego 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. odnośnie podstawy wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. Zażalenie na opisane wyżej postanowienie Starosty Oławskiego Nr 28/2023 z dnia 17 stycznia 2023 r. oraz postanowienie nr 56/2023 z dnia 13 lutego 2023 r. wniosła B. K. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2023 r. (znak: IF-O.7840.1.31.2023.PF) Wojewoda Dolnośląski uchylił postanowienie Starosty Oławskiego Nr 28/2023 z dnia 17 stycznia 2023 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Następnie postanowieniem z dnia 1 czerwca 2023 r. (znak: IF-O.7840.1.70.2023.PF) Wojewoda Dolnośląski uchylił postanowienie Starosty Oławskiego nr 56/2023 z dnia 13 lutego 2023 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta Oławski postanowieniem nr 403/2023 z dnia 5 października 2023 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. odnośnie podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. oraz odmówił wznowienia postępowania opisanej decyzji w zakresie wystąpienia podstawy określonej w art, 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Decyzją m 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. Starosta Oławski odmówił uchylenia decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB) wnoszącej sprzeciw w przedmiocie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni budowy 34,56 m2, na działce m [...] w S. W motywach decyzji wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. Starosta Oławski podkreślił, że B. K. oprócz powołania podstaw wznowienia postępowania nie wskazała okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie poddanej weryfikacji decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Odwołanie o odpisanej wyżej decyzji Starosty Oławskiego nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. w ustawowym terminie wniosła B. K. Odwołująca się zarzuciła w głównej mierze, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, co skutkowało nierozpoznaniem sprawy administracyjnej w pełnym zakresie. B. K. podniosła, że Starosta Oławski nie przeprowadził postępowania dowodowego a zatem nie wyjaśnił dostatecznie istotnych dla wzmiankowanej sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. W związku z tym Odwołująca się wniosła o uchylenie w całości decyzji Starosty Oławskiego m 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. Dodatkowo, w uzupełnieniu przedmiotowego odwołania z dnia 10 stycznia 2025 r. B. K. zawnioskowała, miedzy innymi, o wyjaśnienie przyczyn wydania przez Starostę Oławskiego dwóch decyzji tj. decyzji nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. oraz decyzji 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. w tej samej sprawie administracyjnej tj. wznowionej sprawie zakończonej decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB). Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r.(IF-0. 7840 .1.26.2025 .MSZ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418) po rozpatrzeniu odwołania B. K. od decyzji Starosty Oławskiego Nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. odmawiającej w wyniku wznowienia postępowania uchylenia decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB) wnoszącej sprzeciw w przedmiocie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, parterowego .o powierzchni budowy 34,56 m2, na działce nr [...] w S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał (między innymi), w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, przy czym ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1388/19). Zatem prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2022 r., sygn. Akt II SA/Wr 552/21, ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a Wojewoda Dolnośląski jest zobowiązany uwzględnić ocenę Sądu wyrażoną w tym wyroku. Zgodnie z art. 16 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub ustawach szczególnych. Przywołany przepis statuuje tzw. zasadę trwałości decyzji administracyjnych. W myśl tej zasady decyzje administracyjne, których nie można zaskarżyć w drodze zwykłych środków zaskarżenia, tj. odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne, a tym samym względnie trwałe, co ma służyć pewności obrotu prawnego i stabilizacji stosunków społecznogospodarczych, regulowanych takimi decyzjami. Owa trwałość jest jednak względna, gdyż ustawodawca przewiduje przypadki, gdy dopuszczalne będzie pozbawienie mocy obowiązującej decyzji ostatecznej. Uzasadnieniem tego jest okoliczność, że w pewnych przypadkach obowiązek organów administracji publicznej działania na podstawie i w granicach prawa wymaga tego, by ostateczne decyzje administracyjne zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, pod warunkiem jednak że są one wadliwe w istotny sposób. Możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej jest więc wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, co oznacza, że ustawodawca szczegółowo i wyczerpująco reguluje takie przypadki. Wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego jest możliwe na przykład w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, mającą "na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, albo gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. W tych warunkach decyzję rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc, decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów" (W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, s. 242). Przyczyny (podstawy) wznowienia postępowania określają przepisy art. 145 § 1, art. 145a i art. 1456 k.p.a. Wszczęcie postępowania wznowieniowego uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 1456 k.p.a. podstaw. Wszczęcie postępowania wznowieniowego uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. podstaw. W postępowaniu wstępnym, poprzedzającym postępowanie wznowieniowe, organ bada dopuszczalność wszczęcia postępowania, w tym zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, ostateczność weryfikowanej decyzji oraz sprawdza, czy okoliczność wymieniona we wniosku odpowiada przesłance wznowienia postępowania. Po zakończeniu tego etapu organ administracji postanowieniem odmawia wznowienia postępowania lub wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Przedmiotowa sprawa dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego z dnia 26 stycznia 2018 r. Nr 71/2018 wnoszącą sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego parterowego o powierzchni zabudowy 34,56 m2 na działce nr [...] w S. Nie ulega wątpliwości, że decyzja Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB) jest ostateczna, a zatem spełniona została jedna z przesłanek umożliwiających wznowienie postępowania. Dodatkowo wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB) pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny tj. B. K. - będącej inwestorem inwestycji objętej przedmiotowym zgłoszeniem. Dalej należy wskazać, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazano podstawy wznowienia tj. art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a., natomiast w pismach odpowiednio z dnia 25 września 2023 r. oraz z dnia 2 października 2023 r. B. K. wskazała termin, w którym dowiedziała się o zaistnieniu podstaw wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1,5 oraz 6 k.p.a. W związku z uprzednim Starosta Oławski postanowieniem nr 403/2023 z dnia 5 października 2023 r. zasadnie wznowił postępowanie zakończone decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. odnośnie podstaw wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. oraz zasadnie odmówił wznowienia postępowania opisanej decyzji w zakresie wystąpienia podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zasadność wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1,5 oraz 6 k.p.a. została już wyjaśniona. (podnieść natomiast należy, że z oczywistych przyczyn należało odmówić wznowienia przedmiotowego postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. pozbawienia B. K. bez jej winy udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. W analizowanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 552/21, wskazał wprost że podanie B. K. dotyczące wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniesione zostało po upływie terminu, o którym jest mowa w art. 148 § 2 cytowanej ustawy, w myśl którego termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, co przesądza o prawidłowości postanowienia Starosty Oławskiego nr 403/2023 z dnia 5 października 2023 r. w omawianym zakresie. W tym miejscu, uwzględniając powyższe, należy podkreślić, że podniesiony w "uzupełnieniu odwołania" z dnia 10 stycznia 2025 r. zarzut B. K., zgodnie z którym okoliczności faktyczne przesądzają o zasadności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest bezzasadny i znajduje się poza granicami rozpoznawanej sprawy, która dotyczy podstaw określonych w art. 145 § 1 pkt 1,5 oraz 6 k.p.a., zarzut ten nie ma zatem wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji. Przechodząc do merytorycznej oceny przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że B. K. we wniosku z dnia 22 maja 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., podniosła że decyzja ta została wydana na skutek kwalifikowanego naruszenia prawa, a zatem jest dotknięta wadami odpowiadającym podstawom wznowienia postępowania określonym w art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6 k.p.a. Do przedmiotowego wniosku B. K. załączyła: 1) postanowienie Wojewody Dolnośląskiego nr 0-271/18 z dnia 18 maja 2018 r. (znak: IF-O.7840.34.2018.PB) odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r.; 2) kserokopię decyzji Wojewody Dolnośląskiego m I- D-16/17 z dnia 27 stycznia 2017 r. (znak: IF-O.7840.5.298.2016.EDT), którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na rzecz Operatora G.S.A. ul. [...], [...] W., dla inwestycji polegającej na budowie stacji redukcyjno-pomiarowej S. (działka m [...], AM-[...], obręb [...], S., po uprzednim zdemontowaniu stacji redukcyjno-pomiarowej istniejącej; 3) kopię spisu akt sprawy (znak: [...]; 4) pismo Starosty Oławskiego z dnia 25 stycznia 2018 r. adresowane do Operatora G.(1) S.A, oddział we W.(1) przy ul. [...], [...] we W.(1); 5) pismo Operatora G.S.A. ul. [...], [...] W. z dnia 8 lutego 2018 r. do Starosty Oławskiego, w którym nadawca informuje organ o niewyrażeniu zgodny na realizację budowy budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni budowy, na działce nr [...] w S.; 6) pismo Operatora G.S.A. ul. [...], [...] W. z dnia 16 lutego 2018 r. kierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wrocławskim dotyczące realizacji robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni budowy, na działce m [...] w S.; 7) pismo Naczelnika P. S.A., Zarządu P. w O. z dnia 21 maja 2018 r.; 8) kserokopię koperty nadania decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Wojewoda wyjaśnia, że przyczyną wniesienia sprzeciwu w formie decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. przez Starostę Oławskiego było niewykonanie przez B. K. nałożonych postanowieniem m 639/2017 z dnia 19 grudnia 201 7 r. przez Starostę Oławskiego obowiązków polegających na uzupełnieniu wzmiankowanego zgłoszenia o: 1) podpis; 2) wypełnienie w sposób prawidłowy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) wskazanie kolorystyki planowanego budynku; 4) wskazanie na mapie do celów projektowych usytuowania drzwi wejściowych do zgłaszanego budynku; 5) określenie kąta nachylenia połaci dachowych; 6) wskazanie odległości planowanej inwestycji od osi istniejących gazociągów, oznaczonych jako: [...] oraz [...](1), zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji; 7) określenie odległości od planowanego budynku gospodarczego do istniejącej, napowietrznej sieci niskiego napięcia znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji; 8) określenie odległości od planowanego budynku do sieci wodociągowej, która przebiega przez działkę inwestora. W tym przypadku należy zaakcentować, że opisane postanowienie Starosty Oławskiego m 639/2017 z dnia 19 grudnia 2017 r. dotyczące uzupełnienia zgłoszenia było postanowieniem wielowątkowym i nie odnosiło się tylko i wyłącznie do kwestii związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Należy mieć przy tym na uwadze, że odnosiło się także do kwestii formalnych zgłoszenia oraz związanych z warunkami technicznymi planowanej wówczas inwestycji budowanej. Dodatkowo o prawidłowości nałożonych obowiązków na B. K. postanowieniem nr 639/2017 z dnia 19 grudnia 2017 r. przez Starostę Oławskiego przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. (sygn. akt VII SA/Wa 878/24). Sąd ten w przywołanym wyroku przesądził także o prawidłowości wniesienia sprzeciwu przez Starostę Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. przyjmując, że "w okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że wezwanie wystosowane do Odwołującej się przez Starostę Oławskiego było w pełni uzasadnione i znajdowało oparcie w przepisach Prawa budowlanego. Z akt sprawy wynika natomiast, że przedmiotowe wezwanie zostało uznane za doręczone Odwołującej się w trybie mi. 44 k.p.a., co nie zostało przez Odwołującą skutecznie zakwestionowane. Wnioskodawczyni nie zastosowała się do postanowienia organu powiatowego ani też nie udzieliła odpowiedzi na to wezwanie w wyznaczonym przez organ terminie. Tym samym Starosta Oławski zobowiązany był stosowanie do dyspozycji art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego wnieść sprzeciw". Podkreślić trzeba, że kontrola prawidłowości decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. oraz postanowienia nr 639/2017 z dnia 19 grudnia 2017 r. tego organu, przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zakończona przywołanym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2024 r. (sygn. akt VII SA/Wa 878/24) dotyczyła trybu stwierdzenia nieważności tej decyzji, w której uprzednio orzekał Wojewoda Dolnośląski wydając decyzję z dnia 15 grudnia 2023 r. (IF-O.7840.1.304.2023.PF) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. oraz, jako organ wyższej instancji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który decyzja z dnia 8 lutego 2024 r. (znak: DOR.7110.12.2024.JUR) utrzymał w mocy decyzję Wojewoda Dolnośląski z dnia 15 grudnia 2023 r. (IF-O.7840.1.304.2023.PF). Co prawda zakres przedmiotowej sprawy jest odmienny, niż wyżej opisany, jednakże sama kwestia prawidłowości wydania postanowienia Starosty Oławskiego nr 639/201 7 z dnia 19 grudnia 2017 r. oraz wniesienia sprzeciwu decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. z powodu nie wykonania przez B. K. nałożonych obowiązków jest dla Wojewody Dolnośląskiego wiążąca w tym zakresie. Potwierdza to Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazując, że "orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Odstąpienia od już raz prawomocnie sformułowanej oceny prawnej nie mogą usprawiedliwiać nawet możliwe wady oceny prawnej zawartej w tymże poprzednim wyroku. Inne stanowisko, byłoby nie do pogodzenia z podstawowymi zasadami porządku prawnego. Innymi słowy, rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku" (wyrok z dnia 19 września 2024 r., sygn. akt I SA/Wr 1156/21 ). Powyższe bezsprzecznie wskazuje, że decyzja Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. weszła do obrotu prawnego. Wobec tego, w tym miejscu, wskazać trzeba, że twierdzenia B. K., zgodnie z którymi przedmiotowe zgłoszenie zostało przyjęte przez Starostę Oławskiego, gdyż decyzja Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. wydana przez tenże organ nie maja jakiegokolwiek uzasadnienia. Kwestia ta korzysta z powagi rzeczy osadzonej. Po dokonaniu analizy całego materiału dowodowego, w szczególności wyżej opisanych materiałów dowodowych, Wojewoda Dolnośląski stwierdza, że nie wystąpiła określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. podstawa umożliwiająca wyeliminowanie z obrotu prawnego poddanej weryfikacji decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Zgodnie z przywołanym mi. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Godne uwagi jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z dnia 12 kwietnia 2023 r. (sygn. akt II OSK 12227/20), zgodnie z którym "wznawia się postępowanie jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Do zaistnienia tej przesłanki konieczne jest łączne wystąpienie następujących warunków: po pierwsze - w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, po wtóre - sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, a po trzecie - fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy". Godzi się podkreślić, że żaden z dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie został sfałszowany, a fałszerstwo nie zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Ponadto tutejszy organ doszedł do przekonania, że żaden z przedłożonych przez B. K. dowodów nie miał znaczenia dla wydanego przez Starostę Oławskiego rozstrzygnięcia tj. decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Podkreślić należy jeszcze raz, że Starosta Oławski wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. Oznacza to, że powodem wniesienia sprzeciwu było nieuzupełnienie braków przedmiotowego zgłoszenia przez B. K. a także niewskazanie kolorystyki planowanego budynku, niewskazanie na mapie do celów projektowych usytuowania drzwi wejściowych do zgłaszanego budynku, nieokreślenie kąta nachylenia połaci dachowych niewskazanie odległości planowanej inwestycji od osi istniejących gazociągów, oznaczonych jako: [...] oraz [...](1), zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, nieokreślenie odległości od planowanego budynku gospodarczego do istniejącej, napowietrznej sieci niskiego napięcia znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz nieokreślenie odległości od planowanego budynku do sieci wodociągowej. Powodem wniesienia sprzeciwu nie była więc niezgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa, lecz kwestie czysto proceduralne. Wobec tego nie można mówić o jakimkolwiek fałszerstwie dowodów, ani tym bardziej fałszerstwie oczywistym, o którym mowa w art. 145 § 2 k.p.a. Przedstawione przez B. K. dowody nie potwierdzają w żadnym aspekcie jakoby jakiekolwiek dowody stanowiące podstawę poddanej weryfikacji decyzji okazały się fałszywe. Prawidłowe są więc w tym zakresie ustalenia Starosty Oławskiego. Dodatkowo należy wskazać, że dowody te nie mają jakiegokolwiek związku z podjętym przez Starostę Oławskiego rozstrzygnięciem zawartym w decyzji tego organu Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB). Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie wystąpiła zatem podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Możliwość wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga łącznego spełnienia kilku warunków. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą być istotne dla sprawy, a więc muszą dotyczyć tych okoliczności sprawy administracyjnej, które mają znaczenie prawne z punktu widzenia możliwości zastosowania normy materialnego prawa administracyjnego. Po drugie, okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nowe, a zatem takie, które wcześniej nie były znane czy też innymi słowy dopiero później zostały odkryte. Po trzecie, okoliczności faktyczne lub dowody muszą być nieznane organowi, który wydał decyzję. I ostatni warunek to taki, że okoliczności faktyczne i dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji. Praktyczne znaczenie tego przepisu polega na tym, że nowe okoliczności faktyczne lub dowody, które wyszły na jaw i nie były znane organowi w dniu wydania decyzji, muszą istnieć w tym właśnie dniu. Oznacza to ponadto, że okoliczności faktyczne lub dowody, które powstały po dniu wydania decyzji, nie mogą uzasadniać wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wznowienia postępowania administracyjnego na tej podstawie nie uzasadnia również odmienna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana czy to przez sam organ, czy to przez zainteresowany podmiot, bowiem warunkiem koniecznym jest tutaj ujawnienie się nowych i wcześniej nieznanych dowodów, a nie zmiana ich kwalifikacji. Organ wskazuje, że Odwołująca się nie przedłożyła żadnych nowych dowodów, ani nie wskazała nowych, istotnych dla sprawy okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Przede wszystkim: 1) postanowienie Wojewody Dolnośląskiego nr 0-271/18 z dnia 18 maja 2018 r. (znak: IF- O.7840.34.2018.PB) odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r.; 2) pismo Operatora G.S.A. ul. [...], [...] W. z dnia 8 lutego 2018 r. do Starosty Oławskiego, w którym nadawca informuje organ o niewyrażeniu zgodny na realizację budowy budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni budowy, na działce nr [...] w S.; 3) pismo Operatora G. S.A. ul. [...], [...] W. z dnia 16 lutego 2018 r. kierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wrocławskim dotyczące realizacji robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego, parterowego o powierzchni budowy, na działce nr [...] w S.; 4) pismo Naczelnika P. S.A., Zarządu P. w O. z dnia 21 maja 2018 r. stanowią dowody powstałe po dniu wydania zaskarżonej decyzji tj. po 26 stycznia 2018 r. Z tego też względu nie mogą one stanowić dowodów, o których mowa w art. 145 p 1 pkt 5 k.p.a., a zatem nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Dodatkowo należy wskazać, że dowody te nie mają jakiegokolwiek związku z treścią podjętego przez Starostę Oławskiego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji tego organu Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia2018 r. (znak: AB.6743.532.2017.AB). Wojewoda Dolnośląski stwierdza, że B. K. powołuje się na różne okoliczności, jednakże nie uzasadnia w jaki sposób okoliczności te miałyby stanowić podstawę uchylenia poddanej weryfikacji decyzji w trybie wznowienia postępowania. Dalej należy podnieść, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego nr 1-D-16/17 z dnia 27 stycznia 2017 r. (znak: IF-O.7840.5.298.2016.EDT), którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na rzecz Operatora G. S.A. ul. [...], [...] W. , dla inwestycji polegającej na budowie stacji redukcyjno-pomiarowej S. (działka nr [...], AM-[...], obręb [...], S., po uprzednim zdemontowaniu stacji redukcyjno-pomiarowej istniejącej dotyczy innej sprawy administracyjnej, zatem nie ma jakiegokolwiek związku z przedmiotową sprawą. Decyzja ta nie stanowi dowodu wskazującego na nieprawidłowość rozstrzygnięcia Starosty Oławskiego. Co więcej, decyzja ta została wydana znacznie wcześniej przed dokonaniem przedmiotowego zgłoszenia przez B. K. oraz przed wniesieniem sprzeciwu w tej sprawie przez Starostę Oławskiego. Również przedłożona kopia spisu akt sprawy (znak: [...], kserokopia koperty nadania decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. oraz przedłożone pismo Starosty Oławskiego z dnia 25 stycznia 2018 r. adresowane do Operatora G.(1) S.A, oddział we W.(1) przy ul. [...], [...] we W.(1) nie mają związku, a zarazem znaczenia w kontekście podjętego przez Starostę Oławskiego rozstrzygnięcia. Nie stanowią więc one dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdzić zatem należy, że B. K. nie wykazała żadnych nowych okoliczności istotnych dla sprawy oraz nie przedłożyła nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji. Wynika z tego, że wskazane okoliczności nie odpowiadają przesłance wznowienia postępowania, a zatem nie stanowią podstawy do wznowienia postanowieniem postępowania i uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia o zaskarżonej treści. Dalej stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy nie można mówić o wystąpieniu podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Z obowiązkiem uzyskania wymaganego prawem stanowiska "innego organu" marny do czynienia, gdy normy materialnego prawa administracyjnego nakładają na organy administracji publicznej obowiązek zasięgnięcia od innych organów opinii, wyrażenia zgody, uzgodnienia itp. Obowiązek ten musi być zrealizowany przed wydaniem decyzji. Oznacza to, że "podstawą wznowienia postępowania nie jest w tym przypadku naruszenie prawa procesowego, lecz obraza norm materialnego prawa administracyjnego. Naruszenie przepisów prawa materialnego nakładających obowiązek współdziałania w procesie rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy powoduje, że ustalenie stanu faktycznego sprawy nie może zostać ocenione jako zgodne z prawem. Niezasięgnięcie przed wydaniem decyzji wymaganego przez prawo stanowiska innego organu (art. 106 § 1) nie stanowi rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 KPA), lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 807/19).Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania decyzji Starosty Oławskiego Nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. B. K. podniosła w odwołaniu, że Starosta Oławski nie uzyskał przed wydaniem decyzji wnoszącej sprzeciw stanowiska G. S.A. z siedzibą w W., co stanowi podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Okoliczność ta była również podnoszona w trakcie postępowania wznowieniowego przed starostą Oławskim, jednakże nie została w żaden sposób uzasadniona przez B. K. Jest to zatem twierdzenie nie poparte jakimikolwiek argumentami. Podkreślić bowiem trzeba, że żadna norma prawa administracyjnego materialnego nie nakładała na Starostę Oławskiego obowiązku uzyskania stanowiska innego organu w toku analizy zgłoszenia. Istotnym jest, co zostało już wyraźnie wyartykułowane, że poddane weryfikacji w trybie wznowienia postępowania rozstrzygnięcie ma charakter ściśle procesowy, będący konsekwencją nieuzupełnienia braków formalnych przedmiotowego zgłoszenia przez B. K. Nie można dokonywać oceny merytorycznej zgłoszenia, niezawierającego podpisu oraz zawierającego nieprawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Już tylko te braki formalne przesądzały o konieczności wniesienia sprzeciwu przez organ. Nie można zatem w niniejszej sytuacji oczekiwać, aby stwierdzenie wystąpienia braków formalnych, a następnie wniesienie sprzeciwu w formie decyzji wymagało od organu uzyskania uprzednio stanowiska innego organu. Dodatkowo należy nadmienić, że niewskazanie przez B. K. kolorystyki planowanego budynku, niewskazanie na mapie do celów projektowych usytuowania drzwi wejściowych do zgłaszanego budynku, nieokreślenie kąta nachylenia połaci dachowych niewskazanie odległości planowanej inwestycji od osi istniejących gazociągów, oznaczonych jako: [...] oraz [...](1), zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, nieokreślenie odległości od planowanego budynku gospodarczego do istniejącej, napowietrznej sieci niskiego napięcia znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz nieokreślenie odległości od planowanego budynku do sieci wodociągowej, która przebiega przez działkę inwestora, do czego Odwołująca się została prawidłowo zobowiązana przez Starostę Oławskiego postanowieniem nr 639/2017 z dnia 19 grudnia 2017 r. również obligowało ten organ do wniesienia sprzeciwu. W takiej sytuacji niemożliwe było dokonanie prawidłowej oceny zgodności zgłoszonej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W tym zakresie również żadna norma administracyjnego prawa materialnego nie wymagała od Starosty Oławskiego obowiązku zasięgnięcia opinii innego organu przed wniesieniem wzmiankowanego sprzeciwu, co bezsprzecznie przesądza o niewystąpieniu podstawy wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Uwzględniając poczynione w niniejszym rozstrzygnięciu ustalenia, Wojewoda Dolnośląski stwierdza, że Starosta Oławski, wbrew podniesionym przez B. K. zarzutom, zasadniczo w sposób prawidłowy dokonał oceny materiału dowodowego i podjął odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał okoliczności stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia w sposób spójny i logiczny. Zupełnie niezasadny jest zarzut jakoby organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania w sposób merytoryczny. Wyartykułować trzeba, że Starosta Oławski wymieniając pisma z Operatorem G.S.A. z siedzibą w W. nie naruszył prawa, które skutkowałoby podstawą do uchylenia decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Przede wszystkim trzeba wyjaśnić, że pisma Operatora G. S.A. z siedzibą w W. odpowiednio z dnia 10 stycznia 2018 r. oraz 8 lutego 2018 r. nie miały jakiegokolwiek wpływu na treść decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Starosta Oławski nie uzgadniał z Operatorem G. S.A. z siedzibą w W. prawidłowości objętego zgłoszeniem zamierzenia budowlanego, a tym bardziej, wbrew twierdzeniu Odwołującej się, nie przekazał kompetencji do rozpatrzenia zgłoszenia na rzecz wskazanego podmiotu. Wskazane wyżej pisma mogły co najwyżej stanowić dowód w sprawie, co jednak nie miało miejsca, ze względu na charakter wydanego rozstrzygnięcia. Z tego też powodu niecelowy jest wniosek B. K. o przesłuchanie pracownika Operatora G. S.A. z siedzibą w W., gdyż uzyskany w ten sposób dowód nie może mieć jakiegokolwiek związku z prawidłowością wydanej przez Starostę Oławskiego decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Co jednak najistotniejsze, aby określony w art. 148 § 1 Kpa termin mógł rozpocząć bieg, okoliczność będąca podstawą wznowienia postępowania musi w danej sprawie rzeczywiście wystąpić. Tymczasem, jak już wyjaśniono to w niniejszym rozstrzygnięciu, określone we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności nie stanowią przesłanek do wznowienia postępowania. Następnie B. K. wniosła o wyjaśnienie z jakiego powodu Starosta Oławski "prowadzi dwa postępowania administracyjne w sprawie jednej decyzji" tj. decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Odwołująca się wskazała, że oprócz wniosku z dnia 22 maja 2023 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., ze względu na bezczynność organu pierwszej instancji, złożyła kolejny wniosek (z dnia 20 maja 2019 r.) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Jak wskazała B. K. wniosek z dnia 20 maja 2019 r. miał na celu zobligowanie Starosty Oławskiego do działania w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 22 maja 2018 r. Dalej podkreśliła, że pisma z dnia 22 maja 2018 r. oraz z dnia 20 maja 2019 r. stanowią "dwa wnioski w jednym przedmiocie sprawy". Wobec powyższego należy stwierdzić, że pismo z dnia 20 maja 2019 r. zawierało żądania dotyczące sprawy zainicjowanej wnioskiem B. K. z dnia 22 maja 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. i powinno być rozpatrzone w ramach jednego postępowania. Co prawda z treści wcześniej złożonych przez B. K. pism nie wynikał jednoznacznie taki stan rzeczy, jednakże treść odwołania przesądza, ze wniosek z dnia 20 maja 2019 r. dotyczy sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 22 maja 2018 r. Analizując treść wniosku z dnia 20 maja 2019 r. tutejszy organ doszedł do przekonania, że powiela on w całości treść wniosku z dnia 22 maja 2018 r. Załączone do wniosku z dnia 20 maja 2019 r. załączniki tj. zeznania złożone na Policji przez M. M., zeznania złożone na Policji przez M. Ż. oraz kserokopia decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr I-D-16/17 z dnia 27 stycznia 2017 r. (znak: IF- O.7840.5.298.2016.EDT) znajdują się także w aktach przedmiotowej sprawy i podlegały ocenie Starosty Oławskiego. Przedłożone we "wniosku" z dnia 20 maja 2019 r. dowody również nie stanowią dowodów mających związek z rozstrzygnięciem Starosty Oławskiego podjętego w formie decyzji Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. nie stanowią one zatem podstawy do uchylenia poddanej w trybie wznowienia wzmiankowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przyjąć więc trzeba, że zarówno w piśmie z dnia 22 maja 2018 r., jak i w piśmie z dnia 20 maja 2019 r. pochodzącym od tego samego podmiotu - B. K. - zawarto ten sam przedmiot żądania oparty na tych samych podstawach prawnych oraz tych samych dowodach (okolicznościach faktycznych). Nie budzi więc wątpliwości, że wzmiankowane wnioski wyznaczają jedną sprawę administracyjną, mogącą być przedmiotem tylko jednego postępowania. Z tego też powodu należy przyjąć, że zarówno decyzja Starosty Oławskiego Nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r., jaki i decyzja Starosty Oławskiego Nr 908/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. zapadły w tej samej sprawie. Po dokonaniu pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz merytorycznym rozpoznaniu sprawy Wojewoda Dolnośląski stwierdza, że decyzja Starosty Oławskiego Nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r. pomimo opisanego wyżej naruszenia prawa procesowego, odpowiada prawu. Z tego powodu podniesione przez B. K. w odwołaniu z dnia 9 stycznia 2025 r. oraz w uzupełnieniu odwołania z dnia 10 stycznia 2025 r. zarzuty nie mogą zostać uwzględnione. Nie wystąpiły podstawy określone w art. 145 § 1 pkt 1, 5 oraz 6 k.p.a. powodujące konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty Oławskiego Nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. Wydając więc rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. nie zostanie naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem przedmiotowa sprawa została w pełni merytorycznie rozpoznana dwukrotnie przez dwa różne organy. W myśl art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. odwoławczy wydaje decyzję, którą utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę utrzymuje w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie gdy jest ono prawidłowe, zaś gdy jest niezgodne z przepisami prawa materialnego bądź procesowego, wydaje postanowienie merytoryczno-reformacyjne (art. 13 8 § 1 pkt 2 k.p.a.) bądź kasacyjne (art. 13 8 § 2 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 i n. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 poz. 935), B. K. wniosła skargę na decyzję Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Oławskiego nr 909/2024 z dnia 23 grudnia 2024 r., odmawiającą uchylenia decyzji nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r. wyrażającej sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w S. Skarżąca wnosi o 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ z 30 kwietnia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Oławskiego nr 909/2024 z 23 grudnia 2024 r., jako wydanych z naruszeniem prawa. Wobec wskazanych licznych i poważnych naruszeń prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, skarżąca wnosi o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zobowiązanie Starosty do ponownego, zgodnego z prawem, rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania. 2. Przeprowadzenie rozprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (stosownie do art. 94 § 1 p.p.s.a.), celem pełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. 3. Zobowiązanie organu administracji do ponownego rozpoznania sprawy i wydania nowego rozstrzygnięcia z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań Sądu (na podstawie art. 153 p.p.s.a.). 4. Stwierdzenie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego przez organy administracji w wydanych decyzjach – w szczególności wskazanych poniżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), co doprowadziło do bezprawnego utrzymania w mocy decyzji obarczonych wadami. 5. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona wnosi o połączenie spraw [...] i [...] do wspólnego rozpoznania, jako dotyczących tej samej decyzji z 2018 r., dla której Organ prowadził równolegle dwa postępowania administracyjne w jednym przedmiocie sprawy, Wojewoda wydal dwie decyzje w jednym przedmiocie sprawy, które zaskarża jednocześnie:-Decyzja Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ z dnia 30.04.2025 r.; -Decyzja Wojewody Dolnośląskiego nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ z dnia 30.04.2025. Strona wnosi o połączenie spraw dotyczących decyzji Wojewody Dolnośląskiego nr IFO.7840.1.25.2025.MSZ oraz nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ do wspólnego rozpoznania przez Sąd, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a." Zaskarżona decyzja narusza szereg podstawowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: 1. Art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. – brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego po wznowieniu, nie przesłuchał wskazanych świadków (np. pracowników G.), nie odniesiono się do przedstawionych nowych dowodów. 2. Naruszenie przepisów postępowania dowodowego – art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz dowolną, wybiórczą ocenę zgromadzonych dowodów. Organy nie ustaliły w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności (m.in. nie przeanalizowały należycie dokumentacji zgłoszenia i uzupełnień, ani nie zbadały skutków prawnych, wynikających z równoległego postępowania toczącego się u tego samego organu. 3. Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Uzasadnienia decyzji Starosty i Wojewody są lakoniczne, nie odnoszą się do wszystkich argumentów strony ani do istotnych okoliczności (jak istnienie drugiego postępowania i decyzji w tej samej sprawie). Nie wyjaśniono w sposób zrozumiały podstaw pozostawienia w obrocie decyzji z 2018 r., ani nie wskazano, dlaczego odmówiono uchylenia tej decyzji pomimo jej oczywistych wad. 4. Naruszenie Art. 10 § 1 k.p.a. – pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu. Nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Strona wielokrotnie wskazywała, że nie została poinformowana o konieczności uzupełnienia zgłoszenia budowy – mimo iż we wniosku podała numer telefonu i adres e-mail. Organ zaniechał kontaktu, przez co uniemożliwił realne skorzystanie z prawa do uzupełnienia. Skarżąca nigdy fizycznie nie otrzymała postanowienia o konieczności uzupełnienia zgłoszenia, a tym samym nie została skutecznie powiadomiona o obowiązku, którego rzekome niewykonanie stanowiło podstawę sprzeciwu. Działania te pozbawiły stronę możliwości podjęcia obrony przed upływem terminu z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. 5. Naruszenie Art. 8 i 9 k.p.a. – brak działania budzącego zaufanie i niedostateczne informowanie strony. Organ nie dopełnił obowiązku rzetelnego i wyczerpującego informowania o przebiegu postępowania i obowiązkach strony, czym naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. 6. Naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 8, 9, 10 i 15 k.p.a. – w szczególności zasady praworządności i obiektywnej prawdy (art. 7), pogłębiania zaufania obywateli do organów (art. 8), obowiązku udzielania informacji stronom (art. 9), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1) oraz dwuinstancyjności postępowania (art. 15), poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny, nieudzielenie stronie należnych pouczeń, pozbawienie strony możliwości skorzystania z prawa do uzupełnienia zgłoszenia i wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, a także wszczęcie i prowadzenie dwóch równoległych postępowań w tej samej sprawie (dotyczących tego samego zgłoszenia budowy) skutkujących sprzecznymi decyzjami nr 908/2024 i 909/2024. 7. Naruszenie Art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 k.p.a. – organ nie dokonał merytorycznej oceny przesłanek wznowienia, mimo że sam je wcześniej uznał za spełnione (postanowienie nr 403/2023 z dnia 05.10.2023 r.). 8. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. – to jest przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. Organ administracji nieprawidłowo odmówił uchylenia (wzruszenia) decyzji z 2018 r., mimo że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania: m.in. ujawnione nowe istotne okoliczności faktyczne i dowody (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), wydanie decyzji z 2018 r. bez wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6) oraz podejrzenie, że dowody stanowiące podstawę decyzji z 2018 r. okazały się fałszywe (pkt 1) – czego organ w ogóle nie zbadał; 9. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – przez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez Wojewodę. Organ odwoławczy, mając obowiązek ponownego merytorycznego zbadania sprawy, ograniczył się do formalnego potwierdzenia decyzji Starosty, akceptując jej wady. Tymczasem prawidłowe zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. wymagało uchylenia decyzji Starosty i rozpoznania sprawy na nowo, zważywszy na istotne naruszenia prawa materialnego i procesowego przez organ I instancji. 10. Art. 15 k.p.a. – naruszenie zasady dwuinstancyjności przez brak ponownej, rzetelnej oceny sprawy przez organ II instancji. 11. Art. 107 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – organ wydał dwie decyzje (908/2024 i 909/2024) w tej samej sprawie, co stanowi naruszenie zasady jedności orzekania. Jedna z decyzji (908/2024) została uchylona i postępowanie umorzone, druga (909/2024) została utrzymana – mimo identycznego przedmiotu i stron. Sytuacja ta narusza art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym nie może funkcjonować więcej niż jedna ostateczna decyzja w tej samej sprawie. 12. Naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – to jest przepisów o nieważności decyzji administracyjnej. Przepis ten stanowi, że decyzja podlega unieważnieniu m.in. wtedy, gdy dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W przedmiotowej sytuacji doszło do wydania dwóch odrębnych, ostatecznych rozstrzygnięć w tej samej sprawie (decyzje Starosty Oławskiego nr 908/2024 i nr 909/2024 z dnia 23.12.2024 r.), co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Organy administracji nie dostrzegły tej sprzeczności i nie podjęły wymaganych działań w kierunku wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwych, sprzecznych decyzji. 13. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. – poprzez zignorowanie wiążącej oceny prawnej, wynikającej z orzecznictwa sądów administracyjnych w analogicznych sprawach oraz ewentualnych wskazań sądu (w przypadku wcześniejszego kontrolowania tej sprawy przez sąd administracyjny). Organy, wydając zaskarżone decyzje, nie uwzględniły utrwalonych wskazań płynących z wyroków sądów administracyjnych dotyczących trybu i przesłanek uchylenia sprzeciwu od zgłoszenia budowy, co stanowi naruszenie zasady związania organu wykładnią prawa dokonaną przez sąd. 14. Zarzuty formalne wynikające z nieuwzględnienia wytycznych zawartych w wyroku WSA we Wrocławiu z 31.05.2022 r., sygn. II SA/Wr 552/21, który zobowiązywał do merytorycznego rozpatrzenia przesłanek wznowienia postępowania. 15. Zła wola organu i przewlekłość – postępowanie wznowieniowe trwało wiele lat, a działania organu wskazują na celowe przedłużanie procedury. Należy wskazać, że mimo upływu niemal 10 lat od daty decyzji 71/2018, strona została pozbawiona możliwości realnego dochodzenia swoich praw. Przewlekłość może być traktowana jako próba uniknięcia odpowiedzialności przez organ i próba do prowadzenia do bezskuteczności roszczeń strony. 16. Naruszenie zasady legalizmu poprzez przekazanie wniosku inwestora do podmiotu niebędącego organem administracji publicznej – Starosta Oławski potraktował prywatnego operatora G. jako organ współuczestniczący w postępowaniu, przekazując mu treść zgłoszenia oraz prowadząc z nim korespondencję po wydaniu decyzji sprzeciwu. Tego rodzaju działanie jest nie tylko niedopuszczalne, ale również stanowi naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, jak i przekroczenie kompetencji organu administracyjnego. 17. Bezzasadność i bezprzedmiotowość sprzeciwu – sprzeciw był nieuzasadniony już w momencie wydania, a jego bezzasadność została dodatkowo potwierdzona w toku kolejnych działań organu. Po wydaniu sprzeciwu, skarżąca złożyła nowe zgłoszenie dotyczące bliźniaczego budynku na sąsiedniej części tej samej działki. Organ przyjął to zgłoszenie, a następnie wydał decyzję o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę. Oznacza to, że ten sam organ uznał zabudowę za dopuszczalną, co podważa sens i legalność pierwotnego sprzeciwu. Organ nie może w sposób dowolny i nieuzasadniony kwestionować inwestycji, której później sam udziela zgody. 18. Organ dopuścił się rażącego naruszenia: – zasady trwałości i jednolitości postępowania (art. 16 i 149 k.p.a.), – zasady informowania i współdziałania (art. 9, 10, 77, 80, 107 § 3 k.p.a.), – zasady legalizmu (art. 6 i 7 k.p.a.) i zaufania obywatela (art. 8 k.p.a.). Sprawa dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją nr 71/2018 Starosty Oławskiego, w której wniesiono sprzeciw wobec mojego zgłoszenia budowy budynku gospodarczego. Wnioski z 2018 i 2019 r. dotyczyły tej samej decyzji, tej samej inwestycji, a zostały nieprawidłowo rozdzielone przez organ na dwie odrębne sprawy. Uzasadnienie faktyczne i prawne. Stan faktyczny sprawy: skarżąca jest inwestorem planującym budowę budynku gospodarczego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w miejscowości S. W styczniu 2018 r. skarżąca dokonała zgłoszenia budowy tego obiektu właściwemu organowi architektonicznobudowlanemu (Starosta Oławski), zgodnie z ówczesnymi przepisami Prawa budowlanego, pozwalającymi na realizację niektórych inwestycji na podstawie zgłoszenia zamiaru budowy, zamiast pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 26 stycznia 2018 r., nr 71/2018, Starosta Oławski wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia budowy. Decyzja ta – będąca formalnym sprzeciwem – wstrzymała możliwość realizacji inwestycji. W uzasadnieniu wskazano (ogólnikowo), iż planowany budynek gospodarczy rzekomo nie spełniał określonych wymogów prawa lub dokumentacja zgłoszeniowa była niekompletna. Skarżąca podkreśla, że na etapie tamtego postępowania nie umożliwiono mu uzupełnienia z zgłoszenia ani skorygowania ewentualnych braków. Organ wydał decyzję sprzeciwiającą, pozbawiając stronę prawa do naprawienia uchybień. Nie zawiadomił Skarżącą, pomimo że w zgłoszeniu budowy był mail i telefon skarżącej. Takie działanie było niezgodne z przepisami prawa. Organ powinien dążyć do skutecznego doręczenia. Jeżeli ma inne znane środki kontaktu (np. e-mail, telefon), może — a w niektórych przypadkach nawet powinien — z nich skorzystać, zwłaszcza jeśli doręczenie listem się nie powiodło. Jest to zgodne z zasadą lojalności proceduralnej (art. 8 KPA) i zasadą informowania (art. 9 KPA). Naruszył tym: Art. 8 §1 KPA: Organy administracji publicznej działają w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej. Art. 9 KPA: Organy są obowiązane należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych. Organ był świadomy, że skarżąca nie otrzymała żadnego pisma od Organu i będzie prowadziła prace. Mimo tego obowiązku wynikającego z prawa materialnego organ w 2018 r. nie poinformował skarżącą o postanowieniu wzywającego do uzupełnienia dokumentów i od razu wydał negatywną decyzję. Skarżący nie miał zatem szansy skorzystać z przysługującego mu prawa do uzupełnienia braków. Przedmiotem sprawy jest wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nr 71/2018 Starosty Oławskiego, w której wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego. Wnioski z 2018 i 2019 r. dotyczyły tej samej decyzji, tej samej inwestycji, a zostały nieprawidłowo rozdzielone przez organ na dwie odrębne sprawy. Organ dopuścił się rażącego naruszenia: – zasady trwałości i jednolitości postępowania (art. 16 i 149 k.p.a.), – zasady informowania i współdziałania (art. 9, 10, 77, 80, 107 §3 k.p.a.), – zasady legalizmu (art. 6 i 7 k.p.a.) i zaufania obywatela (art. 8 k.p.a.). Dodatkowo strona wskazuje, że po decyzji 71/2018, złożyła nowe zgłoszenie na budynek bliźniaczy, na tej samej działce. Organ nie wniósł sprzeciwu, wydał warunki zabudowy i pozwolenie na budowę, co potwierdza, że wcześniejszy sprzeciw był bezzasadny i działanie organu – sprzeczne z prawem. Działania organów naruszyły mój interes prawny, jako inwestora i właściciela działki. Od 2018 r. jestem pozbawiona możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, poniosłam znaczne straty materialne, a organy dążyły do zburzenia już zrealizowanego budynku, zamiast rzetelnie ocenić nowe dowody. Organy nie zapewniły rzetelnego postępowania, co potwierdzają m.in.: – brak doręczenia postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia i decyzji o sprzeciwie, – brak oceny zeznań G., – brak notatki służbowej urzędnika, – brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, – późniejsze wydanie decyzji WZ i pozwolenia dla tej samej inwestorki w tej samej lokalizacji. Chronologia postępowania: 2017 – B. K. złożyła zgłoszenie budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w S. Zgodnie z prawem budowlanym zgłoszenie przyjęto, ale Starosta Oławski (wykonujący zadania administracji rządowej) wydał ostatecznie decyzję sprzeciwu nr 71/2018 – informując stronę o braku możliwości realizacji inwestycji bez pozwolenia (decyzja datowana w 2018 r.); 2018–2019 – B. K. wnosiła do organu I instancji wnioski o wznowienie postępowania (na podstawie art. 145 KPA), wskazując m.in. nowe okoliczności i błędy w pierwotnym rozpoznaniu sprawy. Organ I instancji odmówił wznowienia; 2021–2022 – Sprawę rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn. II SA/Wr 552/21 i II SA/Wr 553/21). 31.05.2022 r. Sąd administracyjny uchylił zakwestionowane decyzje i postanowienia organu (uchylenia dotyczyły zarówno decyzji sprzeciwu, jak i odmowy wznowienia) – orzekając, że postępowanie wymaga ponownego prowadzenia; 5 października 2023 – Na podstawie wyroku WSA sprawa została ponownie wszczęta i postępowanie wznowiono. Organ I instancji (Starostwo Oławskie) ponownie rozpoznał zgłoszenie budowy; 23 grudnia 2024 – Starosta Oławski wydał dwie decyzje: numer 908/2024 i 909/2024, w których ponownie ustalił rozstrzygnięcie sprawy budowy (jedna z decyzji utrzymywała sprzeciw, druga podejmowała inne rozstrzygnięcie). Obie decyzje zostały doręczone stronie; 30 kwietnia 2025 – Wojewoda Dolnośląski rozpatrzył odwołania od decyzji Starosty. Zgodnie z komunikatem urzędowym, postanowieniem i decyzją z 30.04.2025 r. uchylił jedną z decyzji starosty (stwierdzając jej wadliwość) i utrzymał w mocy drugą. Oznacza to, że w jednym zakresie zmieniono rozstrzygnięcie, w drugim – decyzja Starosty pozostała ostateczna. II. Okoliczności faktyczne: Sprawa dotyczy zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o powierzchni 34,56 m² na działce nr [...] w S.; decyzją nr 71/2018 Starosta Oławski wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia. Po wznowieniu postępowania (na mocy postanowienia z dnia 5.10.2023 r.), Starosta wydał 23.12.2024 r. dwie decyzje: nr 908/2024 i nr 909/2024, które dotyczyły tej samej sprawy. Wojewoda Dolnośląski decyzją nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ uchylił jedną z nich (908/2024), natomiast decyzję nr 909/2024 utrzymał w mocy, mimo wskazanych uchybień. Ocena naruszeń przepisów postępowania administracyjnego przy decyzji nr 909/2024 Brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego (art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.) Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji ma obowiązek dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co rozwinięte zostało przez art. 77 § 1 k.p.a.: "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Prawo do dowodów i ich oceny jest zatem szerokie – art. 80 k.p.a. stanowi, że organ "ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego" czy określona okoliczność została udowodniona. Ponadto art. 107 § 3 k.p.a. wymaga, aby uzasadnienie decyzji wymieniało dowody przyjęte za wiarygodne i wyjaśniało, dlaczego innym dowodom odmówiono wiarygodności. W niniejszej sprawie po wznowieniu organ nie zebrał i nie rozpatrzył wszystkich nowych dowodów (np. nie przesłuchano świadków z G.), co narusza powyższe zasady. Organ na podstawie art. 7 i 77 powinien był ponownie wyjaśnić stan faktyczny i uwzględnić nowe fakty/zachodzące okoliczności. Brak wszechstronnej analizy dowodów oraz nieuwzględnienie części materiału (np. nowych zeznań) świadczy o naruszeniu wymienionych przepisów. Organ administracyjny nie może ocenić sprawy "z marszu", lecz ma obowiązek gruntownie rozważyć i skonfrontować wszystkie dowody (względnie wyjaśnić, czemu ich nie uwzględniono). Pominięcie tego przez organ po wznowieniu stanowi istotne naruszenie postanowień k.p.a., mogące uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji (art. 107 § 1 k.p.a.) lub przynajmniej jej uchylenie. Pozbawienie strony czynnego udziału (art. 10 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej "obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". Oznacza to, że strona ma prawo w każdym etapie wpłynąć na przebieg postępowania – zgłaszać wnioski dowodowe, dyskutować fakty, a organ nie może pozbawić jej tej możliwości bez wyjątkowej przyczyny. W analizowanym przypadku stronie nie zapewniono takiego udziału: nie udzielono jej możliwości odniesienia się do nowych dowodów ani wysłuchania jej stanowiska po wznowieniu sprawy. Powoływane w skardze zarzuty – np. żądania przeprowadzenia konfrontacji, przesłuchania urzędników czy udostępnienia akt – nie zostały rozpatrzone, co oznacza, że strona nie miała realnej szansy uczestniczyć w postępowaniu po wznowieniu. Taka sytuacja narusza bezpośrednio art. 10 k.p.a.: organ obowiązany jest umożliwić stronie wypowiedzenie się na temat dowodów oraz żądań, a niedopełnienie tego obowiązku godzi w prawo strony do czynnego udziału. W konsekwencji decyzja wydana po takim uchybieniu może być uznana za niezgodną z prawem procesowym. Zasada informowania i zaufania (art. 9 i 8 k.p.a.). Przepisy k.p.a. nakładają na organ także obowiązek rzetelnego informowania uczestników postępowania. Art. 9 k.p.a. stanowi, że "Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych. Przepisy k.p.a. nakładają na organ także obowiązek rzetelnego informowania uczestników postępowania. Art. 9 k.p.a. stanowi, że "Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków" Organ powinien także czuwać nad tym, by strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, udzielając im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek Z kolei art. 8 k.p.a. nakazuje prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, kierując się bezstronnością i proporcjonalnością. W toku wznowionego postępowania strona nie otrzymała pełnych informacji o działaniach organu (np. o ważnych terminach, o składanych dokumentach od inwestora), co godzi w zasadę informowania. Ponadto zaniechanie organu w zakresie wyjaśnienia kwestii (np. braku wyjaśnienia co do nielegalnego przekazania danych osobowych) i nieuwzględnienie wniosków strony podważa zaufanie obywatela do organu. Takie zachowanie jest niezgodne z art. 9 i 8 k.p.a. – organ powinien bowiem prowadzić sprawę w sposób przejrzysty, komunikować się ze stroną i działać bez zbędnej zwłoki, aby budować zaufanie do swoich decyzji. Brak należytego informowania i wsparcia informacyjnego po wznowieniu (np. nieudostępnienie akt czy odmowa konfrontacji) może zostać uznany za naruszenie tych zasad ogólnych. Brak przesłanek wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1, 5, 6 k.p.a.). Art. 145 § 1 k.p.a. enumeratywnie określa, kiedy można wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją. Kluczowe dla sprawy są tu przesłanki: (1) dowody, na których oparto decyzję, okazały się fałszywe, (5) ujawniły się istotne nowe okoliczności faktyczne lub dowody Art. 145 § 1 k.p.a. enumeratywnie określa, kiedy można wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją. Kluczowe dla sprawy są tu przesłanki: (1) dowody, na których oparto decyzję, okazały się fałszywe, (5) ujawniły się istotne nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi, oraz (6) decyzja wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Jeśli którakolwiek z tych przesłanek zachodzi, organ nie może arbitralnie odmówić wznowienia. Strona wskazała między innymi nowe dowody (np. zeznania pracowników G.), które mogą istotnie wpłynąć na wynik sprawy – co mieści się w przesłance art. 145 § 1 pkt 5. Podobnie, zarzut nieuzyskania wymaganego stanowiska (np. środowiskowego) mógłby spełniać pkt 6 tej normy. Ponieważ organ po wznowieniu uznał, że podstaw do wznowienia nie ma, pomimo przedłożenia takich wniosków, mamy do czynienia z rażącym błędem prawnym. Uznanie braku podstaw do wznowienia, kiedy istnieją przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1, 5 lub 6, jest sprzeczne z treścią k.p.a. i uzasadnia uchylenie lub ponowne wszczęcie postępowania. Organ nie może świadomie pominąć wskazanych faktów – albo bowiem przesłanki wznowienia są spełnione i sprawa powinna być dalej procedowana, albo decyzja Przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przewiduje, że organ odwoławczy może "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję". Jednak art. 138 § 2 k.p.a. dopuszcza uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy decyzja wydana była z naruszeniem przepisów, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Utrzymanie w mocy decyzji, która jest rażąco wadliwa merytorycznie lub procesowo, oznacza naruszenie powyższej reguły – organ odwoławczy powinien wówczas uchylić zaskarżoną decyzję. W omawianej sytuacji decyzja po wznowieniu powielała istotne błędy formalne (np. brak uzasadnienia dowodowego) i merytoryczne z pierwotnej decyzji. Jej utrzymanie przez organ odwoławczy (o ile taki wydał decyzję 909/2024) narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bo utrzymuje się akt obarczony wadami, zamiast – zgodnie z art. 138 § 2 – skierować sprawę do ponownego wyjaśnienia. Innymi słowy, organ odwoławczy powinien był skorzystać z art. 138 § 2 i 2a (uchylenie i nowe rozpatrzenie) z konkretnymi wytycznymi, a nie potwierdzać wadliwy wynik postępowania. Potwierdzenie takiej decyzji oznacza de facto legalizację naruszeń (braku dowodów, procedury) i stoi w sprzeczności z wymogami k.p.a. Naruszenie zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) Zgodnie z art. 15 k.p.a., "Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.". Oznacza to, że każda decyzja powinna – o ile prawo nie stanowi wyjątkowo – przejść przez dwie instancje: organ I stopnia i organ II stopnia rozpatrujący odwołanie. Zasada ta gwarantuje stronie możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia i jest jednym z filarów procedury administracyjnej. W przedstawionej sprawie doszło do wydania dwóch decyzji (nr 908/2024 i 909/2024), dotyczących tej samej sprawy w bliźniaczym czasie. Taka sytuacja rodzi poważne wątpliwo co do zachowania zasady instancyjności. Jeśli organ niejednorodnie załatwia też tę samą sprawę, to strona może utracić możliwość normalnego odwołania (np. jeśliby jedna decyzja jest pozorna, a druga formalna). Nawet niezależnie od szczegółów, prowadzenie równoległych postępowań i wydanie dwóch odrębnych decyzji wobec tej samej sprawy może naruszać zasadę dwuinstancyjności – ingeruje bowiem w porządek i przewidywalność procesu administracyjnego. W praktyce oznacza to, że organ wyższego stopnia nie miał standardowej szansy rozpatrzenia odwołania od decyzji I instancji, co jest sprzeczne z art. 15 k.p.a. i podważa prawomocność obu decyzji. Brak uwzględnienia wytycznych orzecznictwa (wyrok WSA we Wrocławiu z 31.05.2022 r., II SA/Wr 552/21). W postępowaniu administracyjnym ważnym elementem poprawnej praktyki jest uwzględnianie rozstrzygnięć sądów administracyjnych. WSA we Wrocławiu w wyroku II SA/Wr 552/21 z 31 maja 2022 r. wskazał konkretne wytyczne dotyczące procedury po wznowieniu (np. co do prowadzenia dowodów, uczestnictwa stron czy rozstrzygania istotnych zagadnień). Niewzięcie ich pod uwagę stanowi istotne uchybienie. Chociaż treść orzeczenia nie jest dostępna, to standardowo sąd ten podkreślał konieczność wszechstronnego ponownego rozpoznania sprawy po wznowieniu. Fakt, że wskazane przez stronę zasady (wspomniane w orzeczeniu) nie zostały zastosowane, sugeruje naruszenie dobrej praktyki i zasad wspomnianych przez sąd. Innymi słowy, organ po wznowieniu miał obowiązek zastosować się do linii orzeczniczej z WSA Wrocław i ponownie rozstrzygnąć sprawę co do istoty, co najwyraźniej nie nastąpiło. Pominięcie wskazówek sądu administracyjnego dodatkowo podważa prawidłowość prowadzonego postępowania. Inne uchybienia proceduralne: Po wznowieniu postępowania organ administracji powinien ponownie zebrać i rozpatrzyć dowody oraz umożliwić stronie korzystanie z jej uprawnień. Tego nie uczyniono: nie przeprowadzono postępowania dowodowego, pominięto nowe dowody (np. zeznania pracowników G.), nie uwzględniono wniosków strony (o wgląd w akta, konfrontację czy przesłuchanie urzędników). Narusza to nie tylko art. 77 i 10 k.p.a., ale także przepis art. 73 k.p.a., gwarantujący stronie prawo wglądu w akta sprawy. Stronie przysługuje bowiem wgląd i sporządzenie odpisów nawet po zakończeniu postępowania, co nie zostało zapewnione. Dodatkowo bezczynność organu wobec zgłoszonego wniosku o wyjaśnienie nielegalnego przekazania danych osobowych budzi wątpliwości co do przestrzegania innych norm (np. RODO, zasady praworządności). Takie zaniechania mogą stanowić naruszenie zasady rzetelności i dbałości o interes strony wynikających z art. 7 k.p.a., albowiem strona ponosi szkodę prawną wskutek braku reakcji organu na podniesione problemy. Zgodność decyzji z zasadami postępowania administracyjnego. W świetle powyższych zarzutów decyzja nr 909/2024 wydaje się niezgodna z fundamentalnymi zasadami k.p.a. – rzetelnością postępowania, obiektywną prawdą, udziałem stron i dwustopniowością. Złamanie wyżej wymienionych przepisów ogólnych (art. 7, 8, 9, 10 k.p.a.) oraz norm proceduralnych (art. 77, 80, 145, 138, 15) powoduje brak zaufania do prawidłowości procesu administracyjnego i wątpliwości co do legalności rozstrzygnięcia. Organ, utrzymując w mocy wadliwą decyzję, nie zastosował się do wymogów ustawowych dotyczących prowadzenia postępowania, co uzasadnia uznanie decyzji za wydaną z naruszeniem prawa. W rezultacie naruszeń wskazanych przepisów decyzja 909/2024 powinna zostać uchylona art. 107 § 1 k.p.a. przewiduje, że jeżeli naruszenia przepisów miały wpływ na treść decyzji. B. K. wnosi na uchylenie decyzji ze względu na opisaną wadliwość. Strona może również wnioskować o wznowienie postępowania (art. 145 k.p.a.), np. powołując się na pkt 4. W rezultacie naruszeń wskazanych przepisów decyzja 909/2024 powinna zostać uchylona. Art. 107 § 1 k.p.a. przewiduje, że jeżeli naruszenia przepisów miały wpływ na treść decyzji. Wnosi także o uchylenie decyzji ze względu na opisaną wadliwość. Strona może również wnioskować o wznowienie postępowania (art. 145 k.p.a.), np. powołując się na pkt 4 (strona bez winy nie brała udziału) lub wspomniane pkt 1, 5, 6, jeśli rzeczywiście zachodziły podstawy. Równoległe postępowania i sprzeczne decyzje 908/2024 oraz 909/2024: To najbardziej jaskrawy przykład naruszenia prawa w tej sprawie. Prowadząc dwa postępowania dotyczące uchylenia tej samej decyzji z 2018 r., organ I instancji stworzył stan, gdzie w jednej sprawie zapadły dwie odmienne decyzje ostateczne. Jak stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., taka sytuacja stanowi wadę nieważności decyzji – decyzja wydana w sprawie już rozstrzygniętej uprzednio inną ostateczną decyzją podlega unieważnieniu. Organy powinny były więc co najmniej uznać, że jedna z tych decyzji (w praktyce nowsza, czyli 909/2024) nie może się ostać, skoro wcześniej (równocześnie) sprawa została już przesądzona odmiennie decyzją 908/2024. Zamiast tego Starosta wydał obie decyzje, a Wojewoda – ku zdumieniu skarżącej – w ogóle nie zbadał tej kwestii w postępowaniu odwoławczym. Jest to rażące naruszenie zarówno art. 7 k.p.a. (organy nie stoją na straży praworządności, skoro tolerują sprzeczne rozstrzygnięcia), jak i art. 77 § 1 k.p.a. (nie wyjaśniono w pełni stanu faktycznego, co do istnienia innego rozstrzygnięcia). Dwie sprzeczne decyzje administracyjne w obrocie podważają pewność prawa i prawa strony – strona nie wie, czy jej zgłoszenie jest de facto zablokowane czy odblokowane. Co więcej, rodzi to chaos kompetencyjny: teoretycznie decyzja 908/2024 mogła spowodować uchylenie lub unieważnienie decyzji z 2018 r., a mimo to decyzja 909/2024 traktuje ją jak nadal obowiązującą. Takie działanie organu wyczerpuje też znamiona nadużycia uprawnień – organ administracji dysponuje wprawdzie nadzwyczajnymi trybami weryfikacji decyzji, ale nie może korzystać z nich w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami. Uruchomienie dwóch równoległych trybów i doprowadzenie do ich kolizji oznacza, że organ niewłaściwie skorzystał ze swoich kompetencji, działając w sposób sprzeczny z celami procedury (zamiast usunąć wadliwą decyzję, organ wygenerował kolejny problem prawny). W literaturze i orzecznictwie podkreśla się istnienie zakazu dwutorowości postępowania – nie wolno prowadzić dwóch postępowań dotyczących tego samego rozstrzygnięcia jednocześnie, ponieważ godzi to w powagę ostatecznych decyzji i stabilność obrotu prawnego Starosta Oławski naruszył ten zakaz, a Wojewoda zamiast sanować sytuację, aprobował ją przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w drugim, wadliwym postępowaniu. Wadliwa ocena dowodów i ustaleń (art. 77 i 80 k.p.a.): Decyzje organów obu instancji nie wynikają z rzetelnej oceny materiału dowodowego. W szczególności, organ II instancji nie rozważył nowych dowodów i okoliczności, które skarżący przedstawił w odwołaniu. Skarżący wskazywał m.in. na nowe fakty, takie jak: zmienione warunki zabudowy terenu (jeśli takie nastąpiły), uzupełnienie brakującej dokumentacji projektowej w międzyczasie, a także fakt, że inwestycja potencjalnie mogłaby zostać już zrealizowana gdyby nie wadliwy sprzeciw. Organ odwoławczy pominął te kwestie. Narusza to art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – oraz art. 80 k.p.a., gdyż dokonano dowolnej oceny dowodów. Przykładowo, Wojewoda w uzasadnieniu stwierdził, że “braki dokumentacyjne zgłoszenia uniemożliwiały przyjęcie go bez sprzeciwu", ale nie wskazał, jakie konkretnie braki i dlaczego uznał, że nie mogły one zostać uzupełnione. Zignorował dowody świadczące, że skarżący był i jest gotów uzupełnić wszelkie wymogi (np. dostarczyć brakujące załączniki do zgłoszenia) – co więcej, po kilku latach dysponował już pełną dokumentacją, co czyni podtrzymywanie sprzeciwu anachronicznym. Organy nie oceniły, czy cel wydania sprzeciwu w 2018 r. (ochrona porządku budowlanego) nadal istnieje, zwłaszcza wobec możliwego usunięcia przyczyn sprzeciwu. Pominięcie tych aspektów świadczy o pobieżnym i wybiórczym podejściu do materiału sprawy. Niewystarczające uzasadnienia decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.): Zarówno decyzja Starosty z 23.12.2024, jak i decyzja Wojewody z 30.04.2025 r. nie spełniają wymogów należytego uzasadnienia. Uzasadnienie Starosty przy decyzji 909/2024 sprowadzało się do stwierdzenia, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z 2018 r., rzekomo dlatego, iż była ona prawidłowa. Nie odniesiono się jednak do konkretnych zarzutów wniosku (np. nie wskazano, czemu zignorowano art. 30 ust. 5c P.b., nie wspomniano o równoległej decyzji 908/2024). Uzasadnienie Wojewody powiela jedynie tezy Starosty. Tymczasem art. 107 § 3 k.p.a. wymaga, by organ w uzasadnieniu decyzji odniósł się do ustalonych faktów, dowodów, powodów, dla których pewnym żądaniom odmówiono, oraz podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Tego zabrakło – organy nie wskazały, jakie konkretnie nowe okoliczności lub dowody zebrano lub pominięto, nie wyjaśniły, dlaczego nie zastosowano trybów wzruszenia decyzji (wznowienia czy unieważnienia). Niedostatki uzasadnienia uniemożliwiają kontrolę instancyjną i sądową, co stanowi samoistne naruszenie przepisów postępowania. W orzecznictwie podkreśla się, że uzasadnienie decyzji powinno być realne i korespondować z rozstrzygnięciem – tutaj tak nie jest, bo uzasadnienie nie tłumaczy, jak to możliwe, że inna decyzja Starosty tego samego dnia miała odmienne stanowisko (co organ przemilczał). Zaniechanie wznowienia postępowania mimo przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a.: Skarżąca wnioskowała o wznowienie postępowania zakończonego decyzją 71/2018, wskazując kilka przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. Do najważniejszych należało: ujawnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych lub dowodów (pkt 5) – np. fakt, że podobne inwestycje na sąsiednich działkach zostały później zrealizowane lub dopuszczone, co dowodzi braku negatywnego wpływu tej budowy; oraz wydanie decyzji z 2018 r. bez wymaganego stanowiska innego organu (pkt 6) – istnieje bowiem podejrzenie, że organ nie zasięgnął np. opinii właściwego inspektora czy innej instytucji, jeśli taka opinia była prawem wymagana dla tej kategorii obiektu. Organy administracji odmówiły w ogóle przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym kierunku – nie sprawdzono, czy np. decyzja z 2018 r. zapadła z pominięciem uzgodnień (co by samo w sobie wystarczało do wznowienia). Również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (fałszywość dowodów) została podniesiona – skarżąca wskazywała, że dokument, na który powołał się organ w 2018 r. (np. opinia urzędnika o rzekomej niezgodności budowy z planem miejscowym) okazał się nierzetelny lub błędny. Zgodnie z k.p.a., organ musi wznowić postępowanie jeśli takie przesłanki wystąpiły. Tymczasem Starosta arbitralnie ocenił, że żadna z nich nie zachodzi, nie uzasadniając tego należycie. Wojewoda zaś w ogóle nie odniósł się do kwestii przesłanek wznowienia, jak gdyby nie dostrzegając ich powołania. Jest to działanie sprzeczne z art. 7 i 77 k.p.a. – organ powinien był z urzędu nawet zbadać, czy decyzja z 2018 r. nie zapadła w warunkach, o których mowa w art. 145 k.p.a. Zignorowanie tego obowiązku spowodowało utrzymanie w obrocie decyzji potencjalnie wydanej z wadą istotną. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez organ odwoławczy: Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję tylko jeśli jest ona zgodna z prawem i prawidłowa. W niniejszej sprawie warunek ten nie był spełniony – decyzja Starosty 909/2024 była obarczona szeregiem wad, co wykazano wyżej. Wojewoda Dolnośląski nie powinien był zatem skorzystać z kompetencji z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., lecz raczej z pkt 2 tego artykułu (uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty) lub pkt 3 (uchylenie i umorzenie postępowania, gdyby uznać, że decyzja z 2018 r. już nie istniała np. wskutek decyzji 908/2024). Utrzymując wadliwą decyzję w mocy, organ II instancji błędnie zastosował prawo. W efekcie organ odwoławczy powielił błędy organu I instancji zamiast je skorygować – co jest zaprzeczeniem celu instancji odwoławczej. Taka decyzja odwoławcza narusza też art. 8 k.p.a. (zasadę zaufania), gdyż obywatel ma prawo oczekiwać, że druga instancja naprawi oczywiste pomyłki pierwszej, a nie że je potwierdzi. Naruszenie art. 153 p.p.s.a. (wiążąca moc wyroków sądu): Choć sprawa niniejsza dopiero teraz trafia na drogę sądowo administracyjną, wskazać należy, że organy administracji publicznej nie uwzględniły wskazań wynikających z orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszącego się do trybów nadzwyczajnych. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 2017 r. (II GPS 1/17) wyraził pogląd o niedopuszczalności prowadzenia równoległego postępowania nadzwyczajnego w trakcie trwającej kontroli sądowej – co jest ekstrapolacją zakazu dwutorowości, o którym mowa wyżej. Organy w niniejszej sprawie, choć nie pozostawały (jeszcze) pod kontrolą sądu, to jednak swoim postępowaniem naruszyły ducha art. 153 p.p.s.a., który ma zagwarantować jednolitość i konsekwencję działań administracji po wyroku sądu. Gdyby w analogicznej sprawie zapadł wcześniej wyrok WSA lub NSA (a skarżący ma podstawy przypuszczać, że np. w sprawach innych inwestorów w podobnej sytuacji zapadały wyroki nakazujące uchylanie bezzasadnych sprzeciwów), organy powinny były te wskazania respektować. Niestety, Wojewoda Dolnośląski zignorował zarówno argumentację strony odwołującej się do orzecznictwa, jak i ogólne standardy wynikające z linii orzeczniczej. To skutkuje wydaniem decyzji sprzecznej z zasadami wykładni prawa ugruntowanymi sądowo. W ten sposób organ odwoławczy de facto sprowokował konieczność ponownego zaangażowania sądu administracyjnego, co art. 153 p.p.s.a. ma właśnie zapobiegać (poprzez związanie organu wskazówkami raz już wyrażonymi przez sąd). Naruszenie to unaoczni się w pełni, gdy WSA wyda wyrok w niniejszej sprawie – organ będzie wtedy związany jego wykładnią. Już teraz jednak wskazać należy, że organy działały tak, jakby w ogóle nie brały pod uwagę możliwej kontroli sądowej i konieczności dostosowania się do stanowiska sądu. Nadużycie uprawnień przez organ administracji: Choć nadużycie władzy nie jest odrębnie skodyfikowanym zarzutem prawnym, stanowi element oceny działań organu w świetle zasad ogólnych (art. 8 k.p.a. – obowiązek działania w sposób budzący zaufanie, art. 7– obowiązek działania w granicach prawa i celu przepisu). W niniejszej sprawie sekwencja działań Starosty Oławskiego (od wydania pochopnego sprzeciwu w 2018 r., przez nieudolne prowadzenie nadzwyczajnego trybu w 2024 r., po wydanie sprzecznych decyzji) wskazuje na naruszenie granic uznania administracyjnego i celu, dla którego wprowadzono instytucje nadzwyczajne. Organ I instancji, dysponując władzą do uchylenia lub zmiany własnej decyzji (na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., który pozwala uchylić ostateczną decyzję niewładczą, nieprzyznającą praw, za zgodą strony), zamiast pozytywnie skorzystać z tej kompetencji i usunąć niesłuszny sprzeciw, postanowił niejako zabezpieczyć własne wcześniejsze rozstrzygnięcie – kosztem strony. Świadczy o tym fakt, że nawet mając możliwość uchylenia sprzeciwu bez szkody dla kogokolwiek (decyzja sprzeciwu nie przyznała przecież praw osobom trzecim, jej uchylenie służyłoby tylko stronie), Starosta odmówił tego. Taka postawa sugeruje dowolność i nadmierną restrykcyjność w korzystaniu z władzy, co jest istotą nadużycia. Organ powinien działać w sposób proporcjonalny i celowy – celem trybów nadzwyczajnych jest naprawienie błędnych decyzji, tymczasem organ użył ich odwrotnie: by utrzymać wadliwą decyzję. W ocenie skarżącego, narusza to niepisaną zasadę, iż uznanie administracyjne nie może być wykonywane w sposób sprzeczny z celami przepisu i logiką systemu prawa. Sąd administracyjny, kontrolując legalność decyzji, ma kompetencję ocenić również, czy organ nie przekroczył granic swobodnego uznania – w niniejszym wypadku należy stwierdzić, że takie przekroczenie nastąpiło. Podsumowując powyższe, decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 30 kwietnia 2025 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Oławskiego z 23 grudnia 2024 r. są obarczone istotnymi wadami zarówno natury proceduralnej, jak i materialnoprawnej. Wydanie sprzecznych rozstrzygnięć w tej samej sprawie, zaniechanie wymaganego wezwania do uzupełnienia zgłoszenia, ignorowanie przesłanek wznowienia i nieważności, a także brak rzetelnego uzasadnienia – wszystko to sprawia, że zaskarżone decyzje rażąco naruszają prawo i jako takie nie powinny dalej funkcjonować w obrocie prawnym. Organy administracji publicznej nie dochowały standardów legalności i staranności, czym naruszyły prawa skarżącego (pozbawiając go możliwości realizacji inwestycji mimo dopełnienia obowiązków z jego strony). Wniosek końcowy Mając na uwadze powyższe argumenty, skarżący wnosi o uwzględnienie niniejszej skargi w całości. W szczególności, Sąd powinien uchylić zarówno decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30.04.2025 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 23.12.2024 r., jako wydane z naruszeniem prawa. Uchylenie tych decyzji otworzy drogę do ponownego, prawidłowego rozpoznania sprawy przez organ I instancji, z poszanowaniem wskazań prawnych Sądu (które będą dla organu wiążące na mocy art. 153 p.p.s.a.). Skarżący oczekuje, że w ponownym postępowaniu organ usunie stwierdzone naruszenia – w szczególności wyeliminuje sprzeciw od zgłoszenia jako bezzasadny, ewentualnie umożliwi uzupełnienie dokumentacji zgodnie z Prawem budowlanym – tak aby umożliwić realizację zamierzonej inwestycji w zgodzie z prawem. Skarżąca wnosi na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 poz. 935), wnosi o połączenie spraw zainicjowanych skargami na decyzje Wojewody Dolnośląskiego: nr IF-O.7840.1.25.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r. nr IF-O.7840.1.26.2025.MSZ z dnia 30 kwietnia 2025 r. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzasadniając o konieczności, gdyż obie skargi dotyczą tego samego stanu faktycznego i prawnego, tj. decyzji Starosty Oławskiego nr 71/2018 z dnia 26 stycznia 2018 r., którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w S. Oba postępowania wznowieniowe dotyczyły tej samej inwestycji, tej samej decyzji i tej samej strony – a mimo to organ administracyjny przeprowadził dwa odrębne, równoległe postępowania i wydał dwie różne decyzje (nr 908/2024 i 909/2024). Analogicznie Wojewoda Dolnośląski wydał dwie decyzje w tym samym dniu (30.04.2025), które dotyczą jednej i tej samej sprawy. Zgodnie z zasadą ekonomiki procesowej, a także dla uniknięcia sprzecznych orzeczeń w tożsamych sprawach, celowe i uzasadnione jest ich połączenie do wspólnego rozpoznania. Rozstrzygnięcie ich łącznie pozwoli również sądowi w sposób pełny ocenić skumulowane naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz ewentualne przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy skarżąca wnosi jak na wstępie, przekonany o zasadności przedstawionych zarzutów i konieczności przywrócenia praworządności w przedmiotowej sprawie. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w spawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ (zdaniem sądu) zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) Sąd administracyjny ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. W związku z tym obowiązkiem Sądu jest wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu w przypadku stwierdzenia, że w kontrolowanym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wynika to z treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Z kolei rzeczą Sądu jest stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Nadto należy także mieć na względzie, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. zarówno zaskarżona decyzja organu drugiej instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu wojewódzkiego są zgodne z prawem. Zdaniem Sądu w tym składzie decyzje odpowiadają prawu. Trzeba pamiętać, że zaskarżona decyzja zapadła w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, czyli po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Oławskiego zgłaszającą sprzeciw odnośnie do zgłoszenia zamiaru wykonania robót polegających na: budowie budynku gospodarczego parterowego dla inwestora B. K. T postępowanie kontroluje więc Sąd. Wznowienie postępowania administracyjnego stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zasada ta, wyrażona w art. 16 § 1 k.p.a., przewiduje, że uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych lub wznowienie postępowania wobec takich decyzji może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. W praktyce oznacza to, że wznowienie postępowania administracyjnego i jego dalsze prowadzenie jest dopuszczalne tylko i wyłącznie wówczas, gdy zostanie wskazana przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 k.p.a. Konsekwentnie, zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., po zbadaniu wszelkich istotnych okoliczności organ administracji prowadzący wznowione postępowanie uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia zgodnie z art. 145 § 1, art. 145a lub 145b k.p.a. (patrz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Natomiast, jeśli organ stwierdzi brak podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej, wówczas ma obowiązek odmówić uchylenia tej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Z uwagi na nadzwyczajny, tj. wyjątkowy charakter wznowienia postępowania, przepisy stosowane przez organ administracji w takiej sprawie powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający lub zwężający. W rozpatrywanej sprawie, skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną wskazała przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1,4,5 oraz 6. W świetle pkt 1 przywołanego artykułu do wznowienia postępowania na jego podstawie może dojść jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W niniejszej sprawie skarżąca nie wskazuje nawet jakie dowody miały być fałszowane w postępowaniu dotyczącym sprzeciwu. Trudne by to było, bowiem decyzja o sprzeciwie została wydana wobec nieuzupełnienia wniosku, bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Jeśli chodzi o zarzut, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu to z jednej strony należy wskazać, że to skarżąca zwróciła się z wnioskiem, a nadto ......; następnie trzeba powiedzieć, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 postępowanie wznawia się jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję", której zmiany lub uchylenia żąda strona. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu przyjmuje się więc, że podstawa do wszczęcia postępowania i ewentualnie później uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej występuje, gdy są spełnione łącznie trzy przesłanki (trzy warunki prawne). Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, tzn. nowoodkryte (nieznane stronie wcześniej) lub zgłoszone przez stronę po raz pierwszy. Drugą przesłanką jest istnienie takich nowych okoliczności faktycznych bądź nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Pojawienie się określonych okoliczności w okresie późniejszym nie prowadzi do spełnienia warunku normatywnego. Trzecią wreszcie przesłanką jest to, że owe nowe okoliczności faktyczne bądź nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną poddaną kontroli we wznowionym postępowaniu (patrz: M. Jaśkowska, Komentarz do art. 145 k.p.a., w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 5. Wydanie, Warszawa 2013, str. 855-856). Wszystkie trzy przesłanki wznowienia i ewentualnego podważenia decyzji ostatecznej muszą zostać spełnione łącznie (kumulatywnie). Dalej trzeba powiedzieć, że strona wnioskująca o wznowienie odkryła bądź zgłasza nowe dowody bądź nowe okoliczności faktyczne, bądź też i jedne i drugie. W obu przypadkach występuje wszakże bezwzględny warunek nowości. Oczywiście muszą być spełnione warunki istnienia tych okoliczności w dniu wydania decyzji oraz faktu, że nie były one znane organowi wydającemu decyzję. Zupełnym nieporozumieniem jest zarzut wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (p. 6). W toku postępowania organ ani nie występował, ani nie był obowiązany do wystąpienia o takie stanowisko. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02, celem wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, a także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość zakończonego postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. W razie stwierdzenia określonych wad decyzji dotychczasowej wznowione postępowanie powinno doprowadzić do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenia, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.). Fakt, że skarżąca pragnie (obecnie) dowieść, że zmiana zamierzeń inwestycyjnych w zakresie gazociągu nie daje podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Istotnie bowiem wskazaną podstawą sprzeciwu było nieuzupełnienie wniosku w żądanym zakresie i pozostałe okoliczności są irrelewantne dla oceny decyzji starosty. Reasumując, skoro zgłoszenie było niekompletne organ architektoniczno-budowlany miał obowiązek wydać postanowienie nakładające na skarżącą obowiązek przedłożenia określonych dokumentów. W rezultacie Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. Stąd, na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji.