II SA/Wr 454/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 454/17 w sprawie ze skargi M.L. na zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości postanawia I. odrzucić zażalenie, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. (sygn. akt II SA/Wr 454/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M.L. na zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości. Przyczynę odrzucenia skargi stanowiła okoliczność zaskarżenia aktu podjętego w sprawie nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 sierpnia 2017 r. W dniu 30 sierpnia 2017 r. (data nadania pisma), tj. w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, profesjonalny pełnomocnik skarżącej wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "Zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2017 r. o odrzuceniu skargi", powołując się na przepis art. 194 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Jednocześnie pod treścią uzasadnienia zażalenia wskazał, że załącza odpis zażalenia oraz dowód uiszczenia opłaty od zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podstawę wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Sądu z dnia 31 lipca 2017 r. stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., co oznacza, że nie ma podstaw prawnych do złożenia od ww. postanowienia innego środka odwoławczego niż skarga kasacyjna. Tymczasem reprezentujący skarżącą profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, wniósł w dniu 30 sierpnia 2017 r. zażalenie - w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia - na przedmiotowe postanowienie Sądu z dnia 31 lipca 2017 r. doręczone pełnomocnikowi w dniu 23 sierpnia 2017 r. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że samo nazwanie pisma zażaleniem, choć może być uznane za naruszające art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 194 § 3 P.p.s.a., nie może przekreślać możliwości jego oceny jako skargi kasacyjnej, jeżeli taki akurat środek skarżącemu przysługuje. Trafnie bowiem podnosi się w piśmiennictwie, że mylne bądź niezbyt czytelne oznaczenie pisma przez stronę nie pociąga za sobą ujemnych dla niej następstw, nie tamuje bowiem - oczywiście przy spełnieniu wymagań szczególnych, zastrzeżonych dla tego innego pisma oraz przy uwzględnieniu okoliczności sprawy - nadania mu prawidłowego biegu przez sąd. (por. m.in. H. Knysiak-Molczyk, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 204). Z tej też przyczyny odrzucenie pisma zatytułowanego "zażalenie"", w sytuacji gdy z okoliczności jego złożenia wynikać by mogło, że jest to skarga kasacyjna, nie znajdowałoby uzasadnienia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie sytuacja taka jednak nie zachodzi. Przede wszystkim należy podkreślić, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, nie może swoim działaniem powodować, aby sąd administracyjny domyślał się, czy wręcz odgadywał jej intencje, interpretując jasno i precyzyjnie zatytułowane pismo jako "Zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 lipca 2017 r. o odrzuceniu skargi", gdy w istocie miałoby chodzić o skargę kasacyjną, przy jednoczesnym oczywistym założeniu, że do tych dwóch środków prawnych znajdują zastosowanie zasadniczo różne rygory prawne (skarga kasacyjna jest środkiem o wysokim stopniu sformalizowania), i to niezależnie od różnych terminów ich wnoszenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). O zamiarze wniesienia w niniejszej sprawie zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, świadczy również fakt, że wniesione zostało w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, a oprócz jednoznacznego wskazania, że środek odwoławczy z dnia 30 sierpnia 2017 r. jest zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 31 lipca 2017 r., pełnomocnik skarżącej pod treścią uzasadnienia zażalenia wskazał, że załącza odpis zażalenia i dowód uiszczenia opłaty od zażalenia. Ponadto, na dowodzie uiszczenia opłaty wskazano jako tytuł "opłata od zażalenia w sprawie sygn. akt II SA/Wr 454/17". Te wszystkie czynności prowadzą do wniosku, że nie była to jedynie omyłka pełnomocnika skarżącej, ale jego rzeczywistą intencją było wniesienie zażalenia. Chociaż zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, co jest wymogiem formalnym przewidzianym dla skargi kasacyjnej, to jednak ze względu na okoliczności wyżej opisane wniesiony środek odwoławczy nie mógł być potraktowany jako skarga kasacyjna (zob. powołane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, powyższe oznacza, że adwokat, jako profesjonalny pełnomocnik skarżącej, świadomie złożył zażalenie na postanowienie kończące postępowanie. Sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 383/04, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z tych względów orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Podstawę orzeczenia w punkcie drugim stanowi art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.