II SA/Wr 456/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek (spr.), Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. T. [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 19 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku poprzez wykonanie określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 złotych /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem/ tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej DWINB) – po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. T. [...] we W. – uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej PINB), z dnia 8 stycznia 2013r., w części określającej termin wykonania obowiązku polegającego na usunięciu nieprawidłowości w stanie technicznym budynku poprzez wykonanie określonych robót i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2013 r. W pozostałym zakresie organ utrzymał decyzję w mocy. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 3 października 2011 r. PINB przeprowadził kontrolę stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego, stwierdzając zły stan techniczny balkonów, który może grozić awarią poszczególnych elementów lub całej konstrukcji balkonów. W wyniku powyższych ustaleń organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stanu technicznego opisanego wcześniej obiektu. Dowód z oględzin wykazał, między innymi, rozwarstwienie stalowych elementów belek wspornikowych balkonów, które może prowadzić do zawalenia się tych balkonów i może stanowić bezpośrednią przyczyną katastrofy. Taki stan zakwalifikowany został jako zagrożenie dla zdrowia, życia ludzi i bezpieczeństwa mienia, w efekcie czego wydano decyzję na podstawie art. 68 Prawa budowlanego, nakazującą wyłączenie z użytkowania balkonów usytuowanych na elewacji frontowej budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości; wykonanie zabezpieczeń polegających na podstemplowaniu balkonów; wykonanie daszków ochronnych zabezpieczających przed możliwością spadania luźno zamocowanych elementów balkonów oraz utrzymywanie stref niebezpiecznych i elementów zabezpieczających. Następnie na podstawie przeprowadzonych kontroli oraz po przeanalizowaniu protokołów okresowej kontroli budynku, organ uznał, że jego zły stan techniczny budzi wątpliwości i może stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Stwierdzono istotne wady w odniesieniu do stanu technicznego elementów obiektu, między innymi w zakresie: - balkonów (znaczne wybroczenie elementów wspornikowych balkonów, ugięcia elementów stalowych, znaczne ślady korozji stalowych elementów konstrukcyjnych balkonów, zmniejszenie się przekroju poprzecznego elementów, odkształcenie belek wspornikowych, ubytki wypełnienia ceramicznego płyt balkonach); - ścian konstrukcyjnych (podciąganie wilgoci, zamurowanie przestrzeni podparapetowej w pionie klatki schodowej na elewacji od strony podwórza); - stropów (korozja stalowych belek, ugięcia, klawiszowanie płytek); - konstrukcji dachu (ugięcie, pęknięcia, wysolenia na belkach i deskach); - elementów odwodnienia budynku, rynien, rur spustowych (czyszczenie studzienek, zanieczyszczenia, korozja, uszkodzenia) i obróbek blacharskich; - opaski odwadniającej wokół budynku (pęknięcia, uszkodzenia, zawilgocenia); - sztukaterii na elewacji budynku (braki, uszkodzenia); - stolarki okiennej i drzwiowej w częściach wspólnych budynku (uszkodzone, nieszczelne, wypaczenia); -schodów zewnętrznych; -schodów wewnętrznych klatki schodowej (zmniejszony przekrój desek, ubytki stopnic); - instalacji kanalizacyjnej; -chodników od podwórza. W tych okolicznościach PINB nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej przeprowadzenie w trybie art. 62 ust. 1 pkt 2 kontroli ww. budynku oraz sporządzenie ekspertyzy technicznej obejmującej w szczególności stan techniczny opisanych wyżej elementów budynku. Zarządca nieruchomości przedłożył w toku postępowania protokół z kontroli w trybie art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego oraz wymaganą ekspertyzę techniczną. Z racji ujęcia obiektu w ewidencji zabytków organ uzyskał również stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków co do usuwania występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. W rezultacie, decyzją z dnia 8 stycznia 2013 r. wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku – po uprzednim uzgodnieniu z Miejskim Konserwatorem Zabytków – w terminie do dnia 31 sierpnia 2013 r. poprzez: 1/ oczyszczenie skorodowanych elementów belek stalowych balkonów, pomalowanie farbą antykorozyjną, wzmocnienie belek wspornikowych balkonów a także połączenie belek wspornikowych z belkami czołowymi; 2/ wykonanie płyt żelbetowych opartych na belkach stalowych, zamurowanie otworów po wykutych belkach teowych pośrednich; 3/ wykonanie warstw podkładowych na płytach balkonów, obróbek blacharskich krawędzi balkonów oraz izolacji przeciwwodnej; wymianę uszkodzonych, skorodowanych elementów balustrad balkonów, oczyszczenie z korozji i pomalowanie pozostałych elementów balustrad; 4/ wymianę instalacji odwadniającej balkonów; 5/ otynkowanie spodnich części płyt i boków balkonów; 6/ naprawę spękań ścian i nadproży okien klatki schodowej; 6/ przemurowanie spękań ścian na strychu budynku; 7/ remont tynków kominów w poziomie strychu; 8/ przesklepienie zamurowanego częściowo otworu drzwiowego oraz podmurowanych otworów okiennych I,II,III i IV piętra na elewacji tylnej, naprawę uszkodzonych fragmentów ściany tylnej budynku; 9/ naprawę spękań stropów łukowych, spoczników międzypiętrowych 10/ naprawę spękanych tynków stropów WPS nad klatką schodową; 11/ oczyszczenie z korozji belek stalowych stropów w piwnicy, pomalowanie elementów stalowych w sposób zabezpieczający przed korozją, skucie zmurszałego tynku oraz otynkowanie stropów piwnicznych i zadasznic na elewacji frontowej budynku; 12/ wymianę obróbek blacharskich gzymsów, parapetów i zadasznic oraz uzupełnienie opaski okiennej na elewacji frontowej budynku; 13/ uzupełnienie tynków na elewacji tylnej budynku; 14/ wymianę uszkodzonych obróbek blacharskich, rur spustowych, stalowych parapetów zewnętrznych na elewacji tylnej budynku; 15/ wymianę nieszczelnej i uszkodzonej stolarki okiennej na klatce schodowej oraz na strychu; 16/ wymianę wyeksploatowanych drewnianych stopni klatki schodowej; 17/ uzupełnienie brakujących tralek w balustradzie drewnianej klatki schodowej; 18/ trwałe zamocowanie balustrady klatki schodowej; 19/ wymianę skorodowanych elementów więźby dachowej, zabezpieczenie całej więźby środkami grzybobójczymi; 20/ odgruzowanie, oczyszczenie i udrożnienie studzienki ściekowej; 21/ naprawę spękań opaski betonowej budynku; 22/ naprawę uszkodzonych schodów zewnętrznych; 23/ oczyszczenie z korozji żeliwnych pionów kanalizacji sanitarnej oraz haków przy rurach, pomalowanie środkiem zabezpieczającym przed korozją. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowana przez zarządcę (TBS), informując, że w celu usunięcia zagrożeń w stanie technicznym budynku podstemplowano balkony, wykonano dokumentację projektowo-kosztorysową na remont balkonów i podpisano umowę na wykonanie remontu balkonów z terminem do dnia 20 maja 2013 r. Nadto Wspólnota podjęła uchwałę o sporządzeniu dokumentacji projektowo-kosztorysowej dla pozostałych prac. Wskazując na podjęte już działania oraz na potrzebę zgromadzenia środków finansowych na pokrycie bardzo dużych kosztów wykonania robót, odwołująca się wniosła o przedłużenie terminu wykonania prac do dnia 31 grudnia 2015r. DWINB podejmując zaskarżoną decyzję wskazał w uzasadnieniu, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Organ podkreślił, że unormowanie to ma na celu korygowanie stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, odpowiadającym jego funkcjom. Zaakcentował też związany charakter decyzji wydawanych na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, wskazując na obowiązek wydania stosownej decyzji w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek określonych w ust. 1 pkt 1-4. Wyjaśnił dalej, że przez "należyty stan techniczny" należy rozumieć stan pełnej sprawności obiektu budowlanego lub jego części, nie posiadający jakichkolwiek uszkodzeń, zwłaszcza takich które mogą powodować niebezpieczeństwo przy użytkowaniu obiektu lub jego części. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – zwłaszcza protokołu z okresowej kontroli sprawdzenia stanu technicznej sprawności i wartości użytkowej całego obiektu z marca 2012 r. oraz ekspertyzy stanu technicznego przedmiotowego budynku sporządzonej w dniu 24 marca 2012 r., organ stwierdził, że budynek przy ulicy T. [...] bezsprzecznie znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, co uprawniało organ I instancji do zastosowania normy art. 66 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu braku możliwości zachowania zakreślonego w decyzji terminu wykonania obowiązków i wniosku o jego przesunięcie do 31 grudnia 2015 r., organ odwoławczy, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz proponowany przez stronę termin wykonania obowiązków, uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Materiał dowodowy wskazuje bowiem, że zły stan techniczny obiekt znany był Wspólnocie Mieszkaniowej co najmniej, już od daty oględzin budynku przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu 3 października 2011 r. Również załączony do akt sprawy protokół sporządzony z okresowej kontroli sprawdzenia stanu technicznego sprawności i wartości użytkowej obiektu, już w lipcu 2009 r. ujawnił nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu w zakresie dotyczącym balkonów, tynków elewacji, klatki schodowej, schodów wewnętrznych. Podobne wnioski wynikały z protokołu kontroli przeprowadzonej w 2011 r. Uwzględniając powyższe okoliczności, datę wydania decyzji pierwszej instancji, szeroki zakres prac do wykonania oraz fakt, że upłynęła już część wyznaczonego w zaskarżonej decyzji terminu, organ odwoławczy postanowił skorzystać z uprawnień reformacyjnych i wyznaczyć nowy termin do dnia 31 grudnia 2013 r. utrzymując decyzję w pozostałym zakresie w mocy. Skargę na powyższą decyzję wywiodła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ul. T. [...] we W., zarzucając naruszenie: 1/ art. 7 k.p.a., przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. niepoczynienie ustaleń w zakresie możliwości finansowych Wspólnoty do wykonania w zakreślonym terminie nałożonych obowiązków oraz naruszenie przywołanego przepisu przez nieuwzględnienie słusznego interesu strony w przedłużeniu terminu do dnia 31 grudnia 2015r. 2/ art. 8 k.p.a., przez wyznaczenie terminu który obiektywnie i z przyczyn niezależnych od strony nie może być dotrzymany. Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego w kwocie 740 zł. W motywach skargi strona podkreśliła, że nie kwestionuje i nie kwestionowała konieczności wykonania wskazanych w decyzji robót, jednak organy nie wzięły pod uwagę niewielkich możliwości finansowych Wspólnoty do sfinansowania prac w zakreślonym terminie. Szacowane koszty wykonania wszystkich wskazanych przez organ prac remontowych wynoszą 250 632 zł. Roczny przychód Wspólnoty stanowi około 34 333 zł, co oznacza, że każdy z członków Wspólnoty, którego udział w przeważającej części wynosi 6%, powinien wnieść na pokrycie kosztów robót kwotę co najmniej 15 000 zł. Skarżący zaznaczył, że w istotny sposób ograniczona jest możliwość uzyskania kredytu bankowego z uwag na brak majątku Wspólnoty koniecznego do zabezpieczenia kredytu. Zarzucono, w szczególności organowi II instancji, że nie badał jakie są możliwości finansowe Wspólnoty, jakimi środkami dysponuje oraz jakie są realne możliwości i termin zgromadzenia tych środków. Zarówno organ I jak i II instancji nie oceniały możliwości określenia różnych terminów dla poszczególnych prac remontowych. Nie oceniono zwłaszcza możliwości ustalenia do dnia 31 grudnia 2013r. terminu na wykonanie prac w zakresie nieprawidłowości mogących powodować zagrożenie stanu zdrowia lub życia a dla pozostałych prac, doprowadzających nieruchomość do stanu zgodnego z prawem, ustalenie terminu późniejszego. Żaden z organów nie rozważał, czy interes strony polegający na dłuższym terminie wykonania robót koliduje z interesem publicznym polegającym na zapewnieniu ochrony zdrowia i życia użytkowników nieruchomości. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j Dz.U. z 2012 r., poz. 270.- zwanej dalej u.p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). W niniejszej sprawie wystąpiły uchybienia objęte hipotezą art. 145 § 1 pkt1 lit. c u.p.p.s.a., gdyż naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego zawarte w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu przede wszystkim poddana jest decyzja organu odwoławczego, zatem w pierwszym rzędzie w odniesieniu do tej decyzji konieczna jest ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania oraz zastosowania przy rozstrzyganiu sprawy norm prawa procesowych i materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja podjęta w przedmiocie nieodpowiedniego stanu technicznego nakładająca na stronę skarżącą liczne obowiązki zmierzające do przywrócenia – w określonym terminie – stanu zgodnego z prawem. Podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zgodnie z którym: w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Jak wskazuje się w orzecznictwie przepis ten umieszczony został w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", co z góry przesądza, że powinien on mieć zastosowanie w przypadkach kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nie remontowany, nie konserwowany, przez zaniechanie, brak kontroli, niedbalstwo, przez bierność właściciela lub zarządcy doprowadzony do stanu opisanego w hipotezie tego przepisu (por. np. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r. II OSK 1100/10, LEX nr 992473). Przez pojęcie "utrzymanie" rozumie się zachowanie obiektu w dobrej sprawności, w stanie niepogorszonym i należytym. Stosownie do treści art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować go zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Przepis art. 66 nie tworzy zatem dla właściciela czy zarządcy obiektu budowlanego nowego obowiązku, lecz precyzuje obowiązek wynikający z art. 61 dodając element pozwalający organom na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Norma art. 66 Prawa budowlanego skierowana jest do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego i służy usunięciu nieprawidłowości w stanie technicznym (nieodpowiedniego stanu technicznego) obiektu, powstałych w trakcie użytkowania. Obowiązkiem organu nadzoru budowanego prowadzącego postępowanie w oparciu o ww. przepis jest natomiast ustalenie, czy istnieje któraś z przesłanek w nim wymienionych, zobowiązujących go do interwencji. Konstrukcja omawianego przepisu wskazuje bowiem, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter związany, co nie tylko uprawnia ale i zobowiązuje organ do działania. Sąd stwierdza, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, szeroko opisanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasadnie postawiono tezę, że przedmiotowy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Wydane w sprawie nakazy zgodne są też z ekspertyzą techniczną. Okoliczności te są między stronami bezsporne. Strona skarżąca nie kwestionuje ani zakresu stwierdzonych w obiekcie nieprawidłowości, ani nałożonych na nią obowiązków zmierzających do ich wyeliminowania. Jak oświadczył jej pełnomocnik, nie uchylała się i nie uchyla, od wykonania obowiązków mając świadomość niezbędności tych prac. Konsekwentnie kwestionuje jednak termin w którym obowiązki te mają być przez nią zrealizowane, zarzucając organowi w tym względzie naruszenie art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy przy wyznaczeniu terminu wykonania nałożonych obowiązków. Z zarzutem tym należy się zgodzić. Pomimo bowiem, że decyzja wydawana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter decyzji związanej, to posiada również element uznaniowości organu wyrażający się w ustaleniu terminu wykonania nałożonych obowiązków. Ustawodawca nie zawarł w tym względzie żadnych zaleceń, pozostawiając tę kwestie uznaniu organów. Ustalając swobodnie termin wykonania obowiązków, organy muszą jednak mieć na uwadze realność wyznaczonego terminu. W sposób wszechstronny zobowiązane są więc rozważyć okoliczności konkretnej sprawy, mając na uwadze zakres i skalę tych obowiązków, jak i wszelkie inne czynniki uzasadniające realność ich wykonania w danym przedziale czasowym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wyznaczając - w ramach kompetencji reformatoryjnych – skarżącej Wspólnocie nowy termin wykonania obowiązków (do dnia 31 grudnia 2013 r.), organ odwoławczy wziął pod uwagę, datę wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, fakt, że upłynęła już część wyznaczonego terminu, oraz szeroki zakres prac do wykonania. Wniosek Wspólnoty o przesunięcie terminu do 31 grudnia 2015r. nie został natomiast uwzględniony z tej to przyczyny, że właściciele nieruchomości mieli świadomość złego stanu technicznego obiektu już w dacie przeprowadzenie przez organ I instancji oględzin w dniu 3 października 2011 r. Podobne wnioski wynikały również z okresowych kontroli stanu technicznego obiektu z 2009 i 2011 r. W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja nie jest wystarczająca dla wykazania, że przy ustaleniu nowego terminu organ II instancji uwzględnił wszystkie okoliczności faktyczne tej konkretnej sprawy, w szczególności wszelkie czynniki uzasadniające realność wykonana obowiązków w wyznaczonym czasie. W tym względzie należało wziąć pod uwagę zarówno skalę nałożonych obowiązków i ich różnorodność, jak też wszelkie kwestie formalne, jak choćby związane z koniecznością uzyskania akceptacji na planowane prace ze strony konserwatora zabytków, do czego wprost rozstrzygnięciem pierwszoinstancyjnym strona została zobowiązana. Tych okoliczności organ nie uwzględnił, ogólnie tylko wskazując na szeroki zakres prac do wykonania. Organ nie rozważał też możliwości ich realizacji w kilku etapach, poczynając od najpilniejszych ze względu na zagrożenie życia i mienia, a kończąc na tych, których wykonanie mogłoby być odsunięte w czasie. Organ nie odniósł się również do kwestii na które powoływała się Wspólnota, dotyczących zgromadzenia środków finansowych oraz faktu, że Wspólnota podjęła uchwałę w sprawie remontu balkonów oraz przystąpiła do wykonania tych prac remontowych. Sąd zwraca nadto uwagę, że dla swobodnego określenia terminu nie powinien mieć znaczenia fakt wcześniejszych zaniedbań właściciela budynku w zakresie należytego utrzymania jego stanu technicznego. Niezależnie bowiem od istnienia w tym względzie ustawowych powinności właściciela budynku, gdy uchyla się on od tego obowiązku, to organ wyznacza termin jego wykonania. Termin ten biegnie na przyszłość i zaczyna wiązać z reguły od daty kiedy decyzja stała się ostateczna (tak WSA we Wrocławiu w wyrokach z dnia 3 marca 2010 r. II SA/Wr 25/10, i z dnia 17 lipca 2013 r. II SA/Wr 370/13). W niniejszej sprawie – wbrew powyższym uwagom – nie uznanie wniosku strony co do daty końcowej wyznaczonego terminu, organ uzasadnił jedynie posiadaniem przez Wspólnotę wiedzy na temat złego stanu obiektu jeszcze przed wszczęciem postępowania i przed wydaniem decyzji pierwszej instancji. Taka argumentacja nie może więc być uznana za wystarczająca, co praktycznie oznacza, brak odpowiedniego uzasadnienia negatywnego stanowiska organu co do wniosku o zmianę terminu zawartego w odwołaniu. Brak rozważania w zaskarżonej decyzji przedstawionych wcześniej kwestii oraz nienależyte odniesienie się do wniosków zawartych w odwołaniu jako okoliczności mogące mieć istotny wpływ na ustalenie terminu wykonania nałożonych obowiązków, wskazuje, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a, art. 152 oraz art. 200 ww. ustawy orzeczono jak sentencji.