II SA/Wr 459/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zespołu dwóch budynków mieszkalno-biurowych z garażami podziemnymi przewidzianej do realizacji we W. przy ul. W. B. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr SKO [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w wyniku rozpatrzenia odwołania J. L. K. A. oraz T. B., od wydanej z upoważnienia Prezydenta W., decyzji Kierownika Zespołu Lokalizacji Inwestycji w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. z dnia nr [....] ustalającej na rzecz Spółki A. . z siedzibą we W. - warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zespołu dwóch budynków mieszkalno- biurowych z garażami podziemnymi wraz z elementami infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji we Wrocławiu przy ul. W. B. na działkach nr [...] i nr [...]i części działki nr [...] ( w ramach przyłączy), [...] obręb [...]- utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podkreślono, że sprawa lokalizacji opisanej inwestycji po raz piąty stanowiła przedmiot postępowania odwoławczego, bowiem poprzednie decyzje organu I instancji czterokrotnie były uchylane w całości i przekazywane do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Oznaczona na wstępie decyzja organu I instancji ponownie ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził w niej, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz, U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), ustalając w konsekwencji dla zamierzonej inwestycji następujące parametry: Linię zabudowy (na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Dz. U. Nr 164, póz. 1588 - dalej określane jako rozporządzenie) wyznaczono - jako przedłużenie istniejącej zabudowy na działkach nr [...] do przecięcia z granicą działki nr [...] a następnie równolegle do północno-wschodniej granicy działki nr [...] (z uwzględnieniem załamania linii zabudowy od ul. W. B).Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy wyznaczono na poziomie "do 0,4" (na podstawie §5 ust. 2 rozporządzenia).Szerokość elewacji frontowej (na podstawie §6 ust. 1 rozporządzenia), wobec tego rodzaju parametrów występujących od ul. W. B. (od 23,52m do 35,28m) wyznaczono odpowiednio do średniej z tolerancją do 20%.Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej lub jej gzymsu - ustalono "do 12,5m" (na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia) - według uśrednienia parametru budynków charakteryzujących się wysokością od 4,5m do 14,5m. W odniesieniu do zaś do geometrii dachu organ ustalił dach płaski (na podstawie §8 rozporządzenia), co uzasadnił w następujący sposób: "(...) geometria dachów jest zróżnicowana - dachy płaskie i dwuspadowe o różnym kącie nachylenia (max. 45°) oraz o różnym kierunku głównej kalenicy (równoległy i prostopadły w stosunku do frontu działki), w związku z czym ustalono dachy płaskie". W dalszej części uzasadnienia zaznaczono, iż powyższe parametry i wskaźniki "nie odbiegają znacząco od parametrów będących wynikami analizy, a jednocześnie pozwolą na realizację wnioskowanych obiektów, które będą kontynuacją występującego w obszarze analizowanym sposobu zagospodarowania i funkcji, jaką stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z usługami". Opisaną decyzję zakwestionowano dwoma odwołaniami. Odwołujący się J. L. i K. A. postawili spornej decyzji szereg zarzutów (dziesięć).Pierwszy podważa dopuszczalność traktowania ul. W. B. jako drogi publicznej, bowiem nie została ona - w opinii odwołujących się -odebrana, ani przejęta przez Zarząd Dróg i Komunikacji we Wrocławiu, co uznano za okoliczność przesądzającą o tym, że w dalszym ciągu jest ona w posiadaniu Spółdzielni Mieszkaniowej "Akademia Nova" we Wrocławiu. Kolejne zarzuty dotyczą nadmiernego zaciemnienia należącej do nich działki, będącej ogrodem, zbyt wysokie zagęszczenie i niezgodne – zdaniem autorów odwołania - z ich interesem prawnym parametry techniczne. Odwołujący się zwrócili uwagę na hałas spowodowany ewentualnymi robotami budowlanymi oraz wynikający z ewentualnego późniejszego korzystania z obiektu mieszkalno-usługowego. Wskazali również na nieprecyzyjność załącznika graficznego do spornej decyzji, co uznali za okoliczność wyłączającą możliwość realnej oceny wpływu planowanej inwestycji na użytkowanie w chwili obecnej i w przyszłości działki należącej do odwołujących się. Podobnie zakwalifikowano wskazywanie przez organ lokalizacyjny na zasadność wykorzystania przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej parametru z tolerancją do 20%. Kolejne zarzuty dotyczyły nieokreślenia minimalnej odległości spornej lokalizacji od działki nr 5, co w odwołaniu uzupełniono jednoczesnym wskazaniem na zagrożenia (zacienienie), jakie powstaną w razie poprowadzenia linii zabudowy wzdłuż północno-wschodniej granicy działki nr 12/6, oraz braku jednoznacznej oceny co ma powstać na terenie objętym decyzją, a to wobec równoległego wydania przez organ gminy - dla tego samego Inwestora i tego samego terenu - decyzji lokalizacyjnej (Nr 125/2006) dla nieco innej inwestycji (obejmującej budowę budynku mieszkalnego wraz z funkcją usługową w parterze, garażem podziemnym oraz niezbędnymi przyłączami infrastruktury technicznej).Odwołujący się zakwestionowali ponadto możliwość dopuszczania - na etapie postępowania lokalizacyjnego, w zakresie dotyczącym postanowień odnoszących się do ochrony interesów osób trzecich - "odpowiednich rozwiązań funkcjonalno-technicznych (...) z dopuszczeniem odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych". Podważyli również prawidłowość wyliczeń organu pierwszej instancji w części dotyczącej uśrednionych wartości wysokości budynków na obszarze analizowanym. Ostatni (dziesiąty) wskazuje zaś na brak informacji (w punkcie 2d spornej decyzji) o konieczności uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy "w przypadku konieczności przełożenia trasy odcinków sieci lub budowy nowych odcinków poza terenem inwestycji - co było podkreślone w poprzedniej decyzji dla w/w działek nr [...]". T. B. w swoim odwołaniu podniósł iż jego zdaniem nieuprawnione merytorycznie jest "wciskanie" dwóch czterokondygnacyjnych budynków mieszkalno-biurowych między jednokondygnacyjną zabudowę usługową oraz dwukondygnacyjne wille. Podkreślił, że całe osiedle położone przy ul. [ ...] jest położone nieco niżej od poziomu działek, o których zabudowę zabiega Inwestor. Zarzut naruszania ładu przestrzennego poparł też wskazaniem na to, że sporne budynki mają być ulokowane prostopadle do istniejących ciągów zabudowy (przy ww. ulicy oraz przy ul. [...]). Odwołujący się zwrócił uwagę na enigmatyczność punktu 2e spornej decyzji (przewidującym możliwość odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych). Sprzeciwił się ponadto sytuowaniu budynków o spornych gabarytach od strony jego pokoju sypialnego (dotychczas jedynego w miarę cichego pomieszczenia w jego domu). Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że jednym z podstawowych warunków dopuszczalności ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest dostęp terenu zamierzonej inwestycji do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tego rodzaju zmienne warunkuje "zawartość" urbanistyczna co najmniej jednej działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiują drogi publicznej, ale wyjaśniają, na czym ma polegać dostęp do takiej drogi (zob. art. 2 pkt 14 ww. ustawy).Natomiast zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, póz. 115 z późn. zm.), tj. art. 1 tej ustawy drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Z kolei w przepisie art. 2 ww. ustawy dokonano podziału dróg publicznych ze względu na funkcje pełnione przez te budowle w sieci drogowej, co doprowadziło - m.in. - do wyróżnienia dróg gminnych (pkt 4). Przepis art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych przesądza zaś o tym, że to rada danej gminy dokonuje zaliczenia danej drogi do kategorii dróg gminnych. Wobec powyższego w opinii Samorządowego Kolegium Odwoławczego sporny odcinek ul. [...] w części stanowiącej działkę nr [..] uzyskał tego rodzaju kwalifikację na mocy uchwały Nr [...] z dnia [...] R. M. W. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg gminnych ulic bez kategorii we W. Fakt ten przesądza zatem o bezzasadności pierwszego z zarzutów podnoszonych przez J. L. i K. A, co z kolei wskazuje na dopuszczalność merytorycznego weryfikowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia zmiennych identyfikowanych w warunkach zorientowanych na respektowanie zasady dobrego sąsiedztwa (a więc w zakresie, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku z przepisami rozporządzenia). Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nieuchronnie prowadzi zdaniem Kolegium do wniosku że na terenie przedmiotowego obszaru analizowanego zabudowa sąsiednich działek uzasadnia wyznaczenie nowej linii zabudowy według zasady przewidzianej w § 4 ust. 1 rozporządzenia ("Obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich"), z uwzględnieniem reguły przewidzianej w §4 ust. 3 ww. aktu. Bezspornie przecież linia wytyczana przez budynki usytuowane na działkach nr 4/1 i nr 4/2 tworzy uskok w stosunku do linii wyznaczanej przez budynek usytuowany na działce nr 16/1. W takich zaś okolicznościach linię nowej zabudowy "ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego". W tym przypadku wyniki analizy nie stwarzają - w tym zakresie - pretekstu do zastosowania wyjątku, o którym mowa w §4 ust. 4 rozporządzenia. Ponadto wyjaśniono, że obowiązujące przepisy nie uzasadniają domagania się wyznaczenia - na tym etapie procesu inwestycyjnego - linii określających wszystkie krawędzie zewnętrzne planowanych obiektów budowlanych (a więc szczegółowego i ostatecznego usytuowania planowanego obiektu). W przepisach §4 ust. 1-4 rozporządzenia jest mowa o wyznaczaniu "obowiązującej linii nowej zabudowy". Nie ulega przy tym wątpliwości, że tę (jedną) linię zabudowy wyznacza się od strony pasa drogowego (zob. § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia), czyli w warunkach tej sprawy - od strony ul. [...] W konsekwencji dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę wymagane są kompleksowe i szczegółowe opracowania dotyczące planowanego obiektu. Za niezasadne uznano również zarzuty dotyczące nadmiernej enigmatyczności załącznika graficznego dołączonego do spornej decyzji, w tym wskazujące na niewyznaczenie przez organ lokalizacyjny minimalnej odległości spornej lokalizacji od działki nr 5. W odniesieniu do zarzutu kontestującego zamiar prostopadłego sytuowania spornych budynków (względem istniejących ciągów zabudowy) wskazano, że decyzja lokalizacyjna nie przesądza o kierunku zabudowy, której dotyczy. W decyzji określającej sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu (art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) nie określa się bowiem usytuowania obiektu budowlanego, przy czym brak takiego wymogu szczególnie wyraźnie widoczny jest w regulacjach dotyczących postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowym postępowaniu wystarcza wskazanie działek, na których ma być realizowana dana inwestycja. Lokalizowanie inwestycji w takim momencie nie polega więc na konkretnym sytuowaniu obiektów budowlanych, których dotyczy dane zamierzenie inwestycyjne, lecz poprzestaje na wskazaniu terenu inwestycji, jak i obszaru oddziaływań. W odniesieniu do zarzutów podnoszonych w obydwu odwołaniach, a dotyczących części treści punktu 2e spornej decyzji tj. stwierdzenia, że w związku z podziałem pomieszczeń na przeznaczone na pobyt ludzi (stały lub tymczasowy) oraz na pomieszczenia nie- przeznaczone na pobyt ludzi: "z zastosowaniem w razie potrzeby, odpowiednich rozwiązań funkcjonalno-technicznych lub odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych" organ odwoławczy wskazał, że warunkowy tryb powyższego stwierdzenia pozostawia kompetencję do dokonania odpowiednich ustaleń wyłącznie organowi administracji budowlanej, właściwemu sprawie wydania pozwolenia na budowę. Podobne stanowisko zaprezentowano w odniesieniu do zarzutu odwołania dotyczącego braku informacji (w punkcie 2d spornej decyzji) o konieczności uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy "w przypadku konieczności przełożenia trasy odcinków sieci lub budowy nowych odcinków poza terenem inwestycji - co było podkreślone w poprzedniej decyzji dla działek nr 558/2006. Wyjaśniono że takie sformułowanie nie jest obligatoryjnym elementem decyzji lokalizacyjnej, nie tworzy ono także po stronie inwestora żadnego zobowiązania - ma ono wyłącznie informacyjny charakter. Obowiązek uzyskania odrębnej decyzji o warunkach zabudowy dla ewentualnego zamierzenia polegającego na przełożeniu odcinków sieci lub budowie nowych odcinków poza terenem inwestycji wynika bowiem z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za niesporny uznano fakt, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne "wpisuje się" w stan zastany w tym znaczeniu, że na terenie przedmiotowego obszaru analizowanego występuje także zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, przy czym wśród zabudowy mieszkaniowej przeważa zabudowa jednorodzinna, na obszarze analizowanym świadczone są też usługi. W takich okolicznościach można więc w ocenie Kolegium przyjąć, że w skali przedmiotowego obszaru analizowanego lokalizowanie zespołu dwóch budynków mieszkalno-biurowych z garażami podziemnymi wraz z elementami infrastruktury technicznej nie tylko nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, ale i stanowi kontynuację niektórych z funkcji zabudowy i zagospodarowania występujących na przedmiotowym terenie. Zatem zdaniem organu sporna lokalizacja nie może być uznana za "wciskanie" budynku wielorodzinnego między zabudowę jednorodzinną i usługową, wyniki analizy ukierunkowanej na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i nowego zagospodarowania terenu usprawiedliwiają bowiem akceptację oznaczonego na wstępie zamierzenia inwestycyjnego także z punktu widzenia zmiennej określanej mianem "kontynuacji funkcji". W odniesieniu do zarzutów kwestionujących sporną inwestycję z powołaniem się na zagrożenia uciążliwościami, jakie mogą towarzyszyć realizacji robót budowlanych, jak i docelowemu wykorzystywaniu przedmiotowych budynków mieszkalnych, przywołano pogląd wyrażony w wyroku (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2005 r. - IV SA/Wa 650/04) zgodnie z którym organy, do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnień zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu, a kwestie te są brane pod uwagę w toku postępowania, którego przedmiotem będzie pozwolenie na budowę. W kontekście zarzutów dotyczących szerokości elewacji frontowej podkreślono, iż co do zasady tego rodzaju zmienna wyznaczana jest na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (§6 ust. 1 rozporządzenia), a w przedmiotowej sprawie średnia w tym zakresie wynosi 29,4m. Dopuszczona - na poziomie zasady tolerancja daje w tym zakresie prawo odchylenia o 5,88m. Zastosowanie tej wielkości daje - in minus - szerokość 23,52m, a przy odchyleniu in plus – 35,28m, a dokładnie takie same dane widnieją w tym zakresie w zaskarżonej decyzji, zatem brak w opinii organu II, powodu do przyjęcia innych ustaleń, niż uczynił to organ pierwszej instancji. W zakresie wątpliwości odwołań, dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, wyjaśniono, że tego rodzaju zmienne wyznacza się - co do zasady - jako przedłużenie stosownych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§7 ust. 1 rozporządzenia). W tym przypadku mamy jednak do czynienia ze stanem faktycznym uzasadniającym zastosowanie reguły przewidzianej w §7 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którą przyjmuje się średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Wysokość przedmiotowej krawędzi przebiega tworząc uskok. Zastosowanie ostatniej z ww. reguł daje średnią 12,5m i taką wielkość wykazano w zaskarżonej decyzji zatem, również i w tym zakresie brakuje podstaw do dokonania innych ustaleń, niż organ pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego na brak jednoznacznej oceny co ma powstać na terenie objętym decyzją wobec równoległego wydania przez organ gminy - dla tego samego Inwestora i tego samego terenu _ decyzji lokalizacyjnej (Nr 125/2006) dla nieco innej inwestycji, podkreślono, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "w odniesieniu do tego samego terenu decyzje o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy". Tym bardziej jak wywiodło Kolegium, można wydać więcej niż jedną decyzję w takich okolicznościach temu samemu wnioskodawcy, ale muszą się one oczywiście różnić od siebie jakimiś elementami zamierzonej inwestycji. Zatem niniejsze postępowanie nie przeszkadza prowadzeniu odrębnego postępowania w sprawie dotyczącej drugiego wniosku oznaczonej na wstępie Spółki. Końcowo stwierdzono, że oceniając zamierzenie inwestycyjne przez pryzmat pozostałych warunków wymienionych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodatkowo trzeba wskazać, że zamierzenie inwestycyjne posiada wystarczające uzbrojenie terenu do jego realizacji, o czym świadczą wypowiedzi podmiotów dostarczających odpowiednie media. Nadto nie było wymagane uzyskanie stanowisk innych organów wymienionych w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także nie było wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Decyzja spełnia także wymóg przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 5, jest bowiem zgodna z przepisami odrębnymi. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła J.L.powtarzając prawie w całości zarzuty i argumentację przedstawione na etapie postępowania odwoławczego, z pominięciem jednego z zarzutów dotyczącego niejasności wywołanych równoległym wydaniem drugiej decyzji lokalizacyjnej dla tego samego inwestora. Zdaniem skarżącej wyjaśnienia wskazane przez SKO nie uwzględniają podanych w odwołaniu argumentów, a decyzja organu odwoławczego narusza ich interes prawny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, bowiem ustala warunki zabudowy w sposób zgodny z zasadami i szczegółowymi unormowanymi ustanowionymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dotyczyło to przede wszystkim zasady kontynuacji zabudowy (art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy), której spełnienie wynika z nie budzących wątpliwości ustaleń organu. Ocena zarzutów zgłoszonych przez skarżących uwzględniać powinna ponadto znaczenie zasady wolności zagospodarowania własnego terenu (art. 6 ust. 2 ustawy), podlegającej ograniczeniom ze względu na ochronę interesów osób trzecich, ale interesów prawnych (wywodzonych z konkretnej normy prawa materialnego), a przy tym ochronę dopuszczalną na etapie ustalania warunków zabudowy (zatem z wyłączeniem interesów chronionych na etapie wydawania pozwolenia na budowę lub pozostających poza ochroną z zakresu prawa administracyjnego). Jak widomo, w postępowaniu lokalizacyjnym organ zakreśla pewne ramy, możności zagospodarowania lub zabudowy działki budowlanej przez inwestora i dlatego rozstrzygnięcia te w zakresie czysto techniczno-budowlanych kwestii pozostają niekiedy niedookreślone, podobnie jak ogólne pozostają informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wbrew zarzutom skargi taki sposób formułowania decyzji lokalizacyjnej nie narusza prawa. Decyzja zawierała wszelkie wymagane ustawowo elementy, oparta została na prawidłowych ustaleniach i ocenach prawnych (art. 52, art. 53 ust. 3, art. 54, art. 56 w związku z art. 64, art. 61 ust.1 ustawy, patrz Z. Kostka, J. Hyla " Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym- Komentarz" s. 107). Jak już wskazano, skarga stanowiła powtórzenie treści odwołania i nie wnoszącą nowych treści polemikę z trafnymi ustaleniami i rozważaniami zawartymi w zaskarżonej decyzji. Należy zatem jedynie powtórzyć, że ustalenie o istnieniu dostępu działki inwestora do drogi publicznej znajduje potwierdzenie w dołączonej do akt sprawy administracyjnej uchwale właściwego organu, szereg zarzutów odnosi się do kwestii nie podlegających rozstrzyganiu w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, w tym nie ulegających z zasady doprecyzowaniu na tym etapie. Wbrew zarzutom skargi organ w sposób szczegółowy i przekonujący uzasadnił treść poszczególnych rozstrzygnięć, co wynika z przytoczonych na wstępie fragmentów uzasadnienia zaskarżonej decyzji (s.6-7 decyzji dot. linii zabudowy, s. 10 dot. kontynuacji zabudowy, s.11-12 dot. szerokości i wysokości elewacji frontowej). Wobec wskazanych na wstępie ocen o zgodności kontrolowanej decyzji z prawem, w tym także wobec stwierdzenia bezzasadności konkretnych zarzutów skargi, należało zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzec jak na wstępie. J.T. 19.02.08r.