II SA/Wr 459/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 363/05, odrzucającym skargę wniesioną na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 2 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 11 lutego 2005 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 14 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z powołaniem się na sprawę o sygn. akt II SA/Wr 363/05 wpłynęło pismo D. W. opatrzone nagłówkiem ,,Skarga". W piśmie tym jego autorka powołując się na upoważnienie M.W., M. W. oraz J. W. wniosła: ,,o wszczęcie postępowania z urzędu i na nasz wniosek, bowiem w niniejszej sprawie Sąd rażąco naruszył art. 220 § 1 ustawy o.p.p.p.s.a., art. 6 kpa, 7,8,9,10,11,12,24,25,75 § 1 kpa, 77 § 1 kpa,77 § 1 kpa, 89 § 1 kpa, 146 § 1 p 1,2,3,4,5.6.8, § 2 i § 3 kpa, bowiem mamy w tym interes prawy". Autorka pisma wskazała również, że ,,wydane postanowienie Sądu i sędziego Pana Mieczysława Górkiewicza i nie uwzględnienie dalszych skarg przez Sąd strony skarżącej przez pana sędziego Zygmunta Wiśniewskiego było rażącym naruszeniem Konstytucji art. 7, 78 i 176 p 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i sięganie z góry powziętym zamiarem po naszą własność na łapówki mafii i budowanie gangów za darmo w tak zwanych piorytetach krajowych z rażącym naruszeniem ustaw i naszych praw materialnych i pozbawianie strony skarżącej prawa do obrony i do wyjaśnienia, prawa do dokumentów". Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2010 r. poinformowano D.W., że powołana przy piśmie z dnia 14 lipca 2010 r. sprawa o sygn. akt II SA/Wr 363/05 została zakończona postanowieniem z dnia 30 czerwca 2005 r. o odrzuceniu skargi, które stało się prawomocne z dniem 30 listopada 2005 r. Jednocześnie pouczając o treści art. 271, art. 272, art. 273, art. 274, art. 277, art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobowiązano D.W. do wskazania, czy pismo z dnia 14 lipca 2010 r. należy potraktować jak skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 363/05, a jeśli tak - do wskazania podstawy wznowienia postępowania, bądź też czy należy je potraktować jak inne pismo procesowe. D.W. została zobowiązana do udzielenia przedmiotowej odpowiedzi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 14 lipca 2010 r. bez rozpoznania (art. 49 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpowiadając na wezwanie Sądu w piśmie z dnia 10 sierpnia 2010 r. D.W. wskazała m.in.: ,,skarga z dnia 14 lipca 2010r. jest skargą o wznowienie postępowania, bowiem to Sąd i Pan Sędzia również Zygmunt Wiśniewski rażąco naruszał prawo i sięgał po moje prawa materialne i prawo własności i budował gangi pod swoim nadzorem z rażącym naruszeniem prawa w art. 6, 7, 8,9,10,11,12,13,14,15 k.p.a, art. 75 § 1 kpa, 77 § 1 kpa , 89 § 1 kpa, 145 § 1,2,3,4,5.6 § 2 i § 3 kpa. (...) W niniejszej sprawie rażąco jest naruszony art. 220 § 1, § 4 u.o.p.p.s.a.(...) W niniejszej sprawie jest rażąco naruszony art. 271 u.o.p.p.s.a., art. 273 § 1, § 2 u.o.p.p.s.a., rażąco jest również naruszony art. 285 a ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. i Sąd z urzędu winien wystąpić o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia w sprawie II SA/Wr 263/05, II SA/Wr 362/05, II SA/Wr 248,249,365, 364/05, II SA/Wr 299/05, II SA/Wr 298/05, II SA/Wr 366/05, II SA/Wr 667/08, bowiem mam w tym interes prawny". W kolejnym piśmie z dnia 10 października 2010 r. D.W., ustosunkowując się do udzielonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy odpowiedzi, natomiast wskazała: ,,stanowisko Kolegium nie ma nic wspólnego z prawem i praworządnością. Skarżąca wskazała na naruszenie prawa przez sąd administracyjny przy wydaniu orzeczenia w sprawie sygn. akt II SA/Wr 363/05, ponieważ przedmiotowe orzeczenie oraz odpowiedz na skargę nie zostały doręczone skarżącej oraz sąd nie wzywał do opłaty. (...) Tym samym Sąd rażąco naruszył prawo w art. 220 u.o.p.p.s.a. i obecnie winien zastawać art. 285 a § 1 i § 2 u.o.p.p.s.a. (...) W niniejszej sprawie Sąd winien podjąć z urzędu sprawę z uwagi na naruszenie prawa stosownie do ustawy nr 196 DZU 36/1010 w art. 285a, §1 i § 2 u.o.p.p.s.a.". W piśmie z dnia 11 października 2010 r. D.W., poza już wcześniej przedstawionymi wywodami, m.in. oświadczyła: ,,W niniejszej sprawie proces nie może toczyć się o wznowienie postępowania lecz Sąd winien prawidłowo rozpoznać skargę strony skarżącej. Niezależnie od powyższego to również Sąd rażąco naruszył prawo w art. 220 u.o.p.p.s.a. i obecnie winien zastosować art. z ustawy 196 z 12.02.2010 DZU 36 z art. 285 a § 1 i § u.o.p.p.s.a., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu, a orzeczenie to nie może nawet być prawomocne, bowiem strona skarżąca nie otrzymała odpowiedzi na skargę od SKO, nie otrzymała również postanowienia Sądu. Z akt sprawy wynika, że orzeczenie Sądu i odpowiedz na skargę zostało doręczone w jednej kopercie dla D.W. i D.W. je odebrała". Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 10 listopada 2010 r. pozostawił pismo z dnia 14 lipca 2010 r. bez rozpoznania uznając, że skarżąca nie złożyła na wezwanie sądu jednoznacznego oświadczenia dotyczącego charakteru tego pisma i dlatego podlegało ono pozostawieniu bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uchylając zarządzenie z dnia 10 listopada 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt II OZ 202/11 wskazał, że ewentualne wątpliwości Sądu co do woli dalszego prowadzenia sprawy winny być wyjaśnione poprzez wezwanie skarżącej do zajęcia stanowiska czy zawarte w nim twierdzenia zmierzają do cofnięcia skargi o wznowienie postępowania. Oświadczenie skarżącej, nawet jeśli w istocie było sprzeczne z jej wcześniejszym stanowiskiem, nie może powodować uznania, że skardze o wznowienie postępowania nie można było nadać dalszego biegu, skoro postępowanie to w istocie zostało już wszczęte. Podkreślono, że zgodnie z treścią art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Tym samym wadliwym jest wskazywanie jako podstawy pozostawienia pisma bez rozpoznania argumentów odnoszących się do wadliwego wskazania podstaw do wznowienia postępowania. Takie nieprawidłowości stanowią bowiem podstawę do odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, nie zaś do pozostawienia pisma bez rozpoznania. Kierując się opisanym wyżej zapatrywaniem na sprawę, zarządzeniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. ponownie zwrócono się do skarżących o zajęcie stanowiska, czy jej wniosek z dnia 11 października 2010 r. należy potraktować jako cofniecie skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 363/05, natomiast w przypadku podtrzymania opisanej skargi o wskazanie podstaw wznowienia postępowania. Jednocześnie poinformowano skarżącą o treści art. 271, art. 272, art. 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270 ze zm.). Odpowiadając na wezwanie Sądu w piśmie z dnia 16 maja 2011 r. skarżąca wskazała, że nie cofa skargi oraz żąda wznowienia postępowania (cyt.) ,,z winy Sądu i sędziów WSA we Wrocławiu" z art. 273 § 1 pkt 1, pkt 2, § 2 oraz 271 pkt 1, 2 p.p.s.a. Zdaniem skarżącej (cyt.) ,,W niniejszej sprawie od samego początku sędziowie działali jako mecenasi układu a nie sędziowie. Wszystkie późniejsze sprawy opierały się na powyższym wyroku". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w przypadku ich spełnienia – wyznacza rozprawę. Postawy wznowienia zostały zawarte w art. 271 – 273 powołanej ustawy. Z przepisu art. 271 p.p.s.a. wynika, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie zaś z art. 272 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§1). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (§2). Stosownie do art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§3). Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek enumeratywnie wyliczonych w przepisach art. 271, 272, 273 p.p.s.a. Podkreślić bowiem należy, że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271 - 273 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (por. postanowienia SN z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99; OSNAM 2001, nr 4, poz. 133, z 12 października 2001 r., III AO 29/01, OSNP 2002 nr 13, poz. 319; z 2 lipca 2002 r., I PZ 47/02, OSNP 2004 nr 9, poz. 159). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w przytoczonych orzeczeniach Sądu Najwyższego. Zauważyć zatem należy, że w treści złożonej przez skarżących skargi o wznowienie postępowania oraz w późniejszych pismach, w tym z dnia 16 maja 2011 r. skarżący, poza przywoływanymi wielokrotnie zarzutami wobec działalności tut. Sądu, ograniczyli się pomimo wezwania Sądu, a także poinformowania o treści przepisów art. 271-273 oraz o wymogach dotyczących samej skargi o wznowienie postępowaniach przewidzianych w art. 279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wskazania jedynie jednostki redakcyjnej przepisu na podstawie, którego wnoszą o wznowienie postępowania, tj. art. 271 pkt 1, 2, art. 273 § 1 pkt 1, pkt 2, § 2 wymienionej ustawy procesowej. Samo jednak wskazanie jednostek redakcyjnych przepisów zawartych w wymienionej ustawie procesowej odnoszących się do wznowienia postępowania, bez wskazania okoliczności które wskazywałby na zaistnienie wymienionych w tych przepisach przesłanek wznowieniowych nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Jak wyjaśniono powyżej uzasadnienie podstawy wznowienia powinno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Określenie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie warunkuje zatem zarówno dopuszczalność wznowienia, jak i zakres rozpoznania sprawy. Wobec powyższego samo sformułowanie przez skarżących podstawy wznowienia ograniczające się jedynie do wskazania jednostki redakcyjnej przepisu na podstawie, którego wnosi o wznowienie postępowania bez ich analizy w kontekście wskazanej podstawy wznowienia - nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, bowiem nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści skargi oraz pism ją uzupełniających. Mając powyższe na uwadze, Sąd stosownie do treści art. 276 oraz art. 280 w zw. z art. 279 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.