II SA/Wr 461/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant: Starszy asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – Nadleśnictwa Ś. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód z potoku I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – Dyrektora Zarządu Zlewni w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor ZZL w L. PGW WP, organ) z dnia [...] nr [...] określająca Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe - Nadleśnictwu Ś. (dalej: skarżący, strona) opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych, za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 283 zł, w tym 111,82 zł za pobór wód z potoku C. w km 6+515 obr. Ś. na zalanie zbiornika oraz 171,55 zł za pobór wód z potoku C. w km 6+515 obr. Ś. na uzupełnienie strat na parowanie zbiornika. W dniu 4 sierpnia 2003 r. Starosta B. decyzją nr [...] udzielił skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych dla potrzeb planowanego zamierzenia inwestycyjnego pn. [...]. Udzielone skarżącemu pozwolenie wodnoprawne obejmuje pobór wody z potoku C. w km 6+515 na zalanie zbiornika w miesiącach od stycznia do marca w ilości 156 740 m3 oraz na uzupełnienie strat na parowanie zbiornika w miesiącach od kwietnia do września w ilości 118 249 m3/rok, piętrzenie wody przy pomocy grobli czołowej i zastawki oraz zrzut wody w razie zaistnienia potrzeby. Z treści pozwolenia wodnoprawnego wynika, że obejmuje ono wykorzystanie zmagazynowanej w zalewie wody wyłącznie na potrzeby gospodarki leśnej oraz jednocześnie stanowi pozwolenie na wykonanie urządzeń służących do ww. celów zgodnie z przedłożonym przez stronę projektem budowlano-wykonawczym. W dniu 7 marca 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w L. (dalej jako: PGW WP Zarząd Zlewni w L.) ustaliło skarżącemu na podstawie art. 271 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm., dalej: Prawo wodne) oraz pozwolenia wodnoprawnego w formie informacji rocznej opłatę stałą w wysokości 342 zł za pobór wód powierzchniowych za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. PGW WP Zarząd Zlewni w L. wskazał, że wysokość opłaty została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym w ilości 118249.00000000 m3/r i wynoszącego po przeliczeniu 0.00374965 m3/s. W dniu 27 marca 2018 r. skarżący złożył reklamację, w której zakwestionował zasadność określenia opłaty stałej, gdyż w ocenie skarżącego zastosowanie w sprawie znajduje art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, w myśl którego nie ponosi się opłaty stałej za pobór wód do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów. Z treści reklamacji oraz załączony dokumentów wynika, że skarżący w 2004 r. zrealizował inwestycję pn. [...]. Po rozpoznaniu reklamacji Dyrektor ZZL w L. PGW WP uznał ją za niezasadną i na podstawie art. 273 ust. 6 oraz w związku z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego określił w decyzji z dnia [...] opłatę stałą za usługi wodne w wysokości 283 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że określona w informacji rocznej wysokość opłaty stałej wymagała skorygowania z uwzględnieniem odpowiedniej liczby dni wynikających z pozwolenia wodnoprawnego (od stycznia do marca w zakresie poboru wody do zalania zbiornika oraz od kwietnia do września w zakresie uzupełnienia strat powstałych w wyniku parowania). Odnosząc się do argumentacji podniesionej w reklamacji przez skarżącego organ wskazał, że z treści pozwolenia wodnoprawnego nie wynika, że pobór wody dla potrzeb przedmiotowego zbiornika stanowi pobór do celów leśnych na potrzeby nawadniania i upraw. Na powyższą decyzję Dyrektora ZZL w L. PGW WP skarżący w dniu 14 maja 2018 r. wniósł skargę, w której wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie: 1. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: K.p.a.) przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w szczególności dotyczy celów, którym służą urządzenia wodne (zbiorniki) strony skarżącej, przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez bezzasadne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 273 ust. 6 Prawa wodnego, niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 271 ust. 5 Prawa wodnego raz niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazuje, że w 2004 r. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego i zgłoszenia rozpoczęcia inwestycji do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. wykonał inwestycję pod nazwą [...]. Skarżący podkreślił, że wykonuje zadania związane z ochroną lasu, utrzymuje teren obszaru wodno-błotnego wraz ze wszystkimi urządzeniami zgodnie z Prawem wodnym, celem zachowania jego funkcji. Wobec powyższego, skarżący wskazał, że przedmiotowe urządzenia wodny służą i służyły do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów, co uzasadniania zwolnienie z opłaty stałej na podstawie art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZZL w L. PGW WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Dyrektor ZZL w L. PGW WP wskazał, że z treści pozwolenia wodnoprawnego wynikać powinno, iż pobór wód powierzchniowych dotyczy celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz potrzeby i hodowli ryb, zaś wydane na rzecz skarżącego pozwolenie wodnoprawne nie wskazuje celu poboru wód. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są uzasadnione. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności ustalenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych w sytuacji wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych na potrzeby obszaru wodno-błotnego Wysoki Bród w ramach planowanego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego pn. [...]. W ocenie skarżącego, wbrew temu co twierdzi Dyrektor ZZL w L. PGW WP, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, zgodnie z którym opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Jednocześnie nadmienić należy, że bezsporna jest wysokość opłaty stałej wynikająca z zaskarżonej decyzji, której podstawą prawną obliczenia był przepis art. 271 ust. 3 Prawa wodnego, zgodnie z którym wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. W myśl § 15 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. poz. 2502) do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą za pobór wód powierzchniowych - 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Wobec powyższego ustalając w drodze decyzji opłatę organ prawidłowo określił ją jako iloczyn składowych wymienionych w powyższych przepisach, przyjmując jako jednostkową stawkę opłaty – 250 zł, czas wyrażony w dniach – 90 dni (od stycznia do marca) oraz 183 dni (od kwietnia do września) oraz maksymalną ilość wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s wynikającą z pozwolenia wodnoprawnego – odpowiednio: 0.004970193 m3/s oraz 0.003749651 m3/s. Przechodząc do istoty sporu, a więc oceny zaistnienia w sprawie przesłanki do zwolnienia skarżącego z ponoszenia opłaty stałej, o której mowa w art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, w ocenie Sądu Dyrektor ZZL w L. PGW WP nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie określenia faktycznego celu poboru wód powierzchniowych przez skarżącego, ograniczając się w tym zakresie jedynie do treści pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie tutejszego Sądu brak ustalenia powyższych okoliczności stanowił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ustalając opłatę stałą organ oparł się jedynie na treści pozwolenia wodnoprawnego, z którego nie wynika, że pobór wody dla potrzeb zbiornika stanowi pobór dla celów leśnych. Zgodzić się należy z organem w tej mierze, iż pozwolenie wodnoprawne stanowi źródło danych niezbędnych do ustalenia wysokości opłaty stałej, jednakże sam fakt jego wydania nie przesądza o obowiązku uiszczenia opłaty przez jego adresata. W pierwszej kolejności Dyrektor ZZL w L. PGW WP winien wziąć pod uwagę zasadność określenia takiej opłaty. W odpowiedzi na skargę sam organ wskazuje, że ustawodawca w zakresie opłat formułuje wyraźnie zwolnienia przedmiotowe, jak i podmiotowe, które jednak – w ocenie Dyrektora ZZL w L. PGW WP - nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Nie wskazuje jednak Dyrektor ZZL w L. PGW WP na jakiej podstawie doszedł do przekonania, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 270 ust 2 Prawa wodnego. Powołuje się organ jedynie na samą treść pozwolenia wodnoprawnego, które w jego ocenie nie wskazuje wyraźnie, że pobór wód dotyczy celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów. Z powyższą oceną w kwestii braku zaistnienia przesłanki do zwolnienia skarżącego z opłaty na podstawie art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, trudno się zgodzić. W treści pozwolenia wodnoprawnego Starosta B. przywołał bowiem nazwę zamierzenia inwestycyjnego ([...]) na potrzeby którego skarżący ubiegał się o pozwolenie oraz w punkcie I.4. wskazuje, że wykorzystanie zmagazynowanej w zalewie wody dopuszczalne jest wyłącznie na potrzeby gospodarki leśnej. Oba te elementy w ocenie tutejszego Sądu wskazują, że może mieć wobec skarżącego zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, co jednak należało ustalić w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Co więcej, skarżący wraz z reklamacją złożył kserokopię 1 oraz 4 strony projektu technicznego wykonanego w lutym 2003 r. dla ww. inwestycji, a także kserokopię zgłoszenia rozpoczęcia inwestycji oraz pisma D. Urzędu Wojewódzkiego we W. w sprawie zgłoszenia robót. Z treści tych dokumentów wynika, iż inwestycja zrealizowana została w oddziałach leśnych położonych w Leśnictwie L., obręb Ś., gmina O. Sama inwestycja polegała na podtopieniu powierzchni ok. 28,4 ha poprzez wykonanie sztucznego piętrzenia, w celu rewitalizacji siedliska, łagodzenia skutków suszy, zatrzymania procesów stepowienia terenu oraz zwiększenia zabezpieczenia przeciwpożarowego. Ponadto, obszar pełnić ma dzięki przeprowadzeniu inwestycji funkcję wodopoju dla zwierzyny oraz miejsce bytowania i rozrodu flory i fauny związanej ze środowiskiem wodno-bagiennym. Treść wskazanych dokumentów wskazuje, iż możliwe jest, że pobór wód powierzchniowych przez skarżącego faktycznie następował na cele leśne na potrzeby nawadniania gruntów. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika jednak, aby organ w ogóle uwzględnił przedmiotowe dokumenty, które w istocie stanowią rozwinięcie i opis tego, co ujęte zostało w treści samego pozwolenia wodnoprawnego poprzez wskazanie nazwy inwestycji oraz zgody na wykorzystanie zmagazynowanej w zalewie wody wyłącznie na potrzeby gospodarki leśnej. W świetle powyższych okoliczności, w ocenie tutejszego Sądu w pełni uzasadnione są zarzuty sformułowane w skardze przez skarżącego, albowiem Dyrektor ZZL w L. PGW WP poprzez nieuwzględnienie przedłożonej przez stronę dokumentacji oraz przez zaniechanie podjęcia czynności wyjaśniających stan faktyczny naruszył art. 75 § 1 K.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ dopuścił się również naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W konsekwencji doszło do pogwałcenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 7 K.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 K.p.a., a więc pogwałcenia przez Dyrektora ZZL w L. PGW WP zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w ocenie Sądu jego naruszenie ma swoje źródła w przedmiotowej w sprawie w naruszeniu zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Zasada ta ma szczególne znaczenie w wypadku wydania decyzji negatywnej dla strony, tj. odmawiającej przyznania uprawnienia lub nakładającej obowiązek, z którą mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Od organu, zwłaszcza w razie wydania takiej decyzji, wymagać należy wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Organ zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jedynie w jednym, lakonicznym zdaniu odniósł się do zarzutów złożonej przez skarżącego reklamacji. Zasada przekonywania została tym samym naruszona bowiem organ pominął milczeniem, niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, a także nie odniósł się do okoliczności podnoszonych przez stronę. Motywy rozstrzygnięcia, w tym odniesienie się do żądań i twierdzeń strony, powinny się znajdować w uzasadnieniu decyzji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 212/18). Nie mają uzasadnienia jednak pozostałe zarzuty skargi, co nie zmienia jednak faktu, iż wskazane powyżej nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym okazały się wystarczające do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić należy jedynie, że art. 7a § 1 K.p.a. naruszenie którego zarzuca organowi skarżący dotyczy wątpliwości, co do treści normy prawnej, które organ winien rozstrzygać na korzyść strony, a nie wątpliwości dotyczących okoliczności faktycznych, z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Na podkreślenie zasługuje, iż funkcją art. 7a k.p.a. jest zwiększenie ochrony praw strony przez ograniczenie negatywnych skutków nieprecyzyjnego formułowania przepisów prawa, chodzi zatem o wątpliwości w zakresie wykładni prawa, a nie w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych. W przedmiotowej sprawie stosowane przepisy prawa materialnego, a także art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, którego niezastosowanie przez Dyrektora ZZL w L. PGW WP stanowi oś sporu, nie budzą wątpliwości interpretacyjnych, sporne jest zaś faktyczne zaistnienie przesłanki uzasadniającej jego zastosowanie – a więc wystąpienie celu leśnego poboru wód powierzchniowych. Sąd nie dostrzega również naruszenia przez organ art. 7b K.p.a., albowiem współdziałanie organów w przedmiotowej sprawie nie było niezbędnym środkiem do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a traktowanie art. 7b K.p.a. w kategoriach obowiązku organu prowadzącego postępowanie administracyjnego do zwracania się do innych organów, zgodnie z oczekiwaniami stron, naruszałoby zasadę swobodnej oceny dowodów. Odnosząc się zaś do naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na bezzasadnym zastosowaniu art. 273 ust. 6 Prawa wodnego oraz niezastosowaniu art. 270 ust. 2 Prawa wodnego, podkreślić należy, że wobec nieustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy, przedwczesnym jest ocena naruszenia wymienionych przepisów. Dopiero po ponownym przeprowadzeniu postępowania zasadnym będzie ocena prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Odnośnie do niewłaściwego zastosowania przez organ art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, który ma zastosowanie do usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, wskazać należy, że skarżący słusznie zauważył, iż organ w podstawie prawnej decyzji błędnie powołał się na ten przepis. Błąd ten w ocenie Sądu należy ocenić jednak jako błąd pisarski, gdyż na str. 2 decyzji Dyrektor ZZL w L. PGW WP wprost powołuje się na przepis art. 271 ust 3 Prawa wodnego, który został zastosowany w sprawie. Ponadto, postanowieniem z dnia 1 czerwca 2018 r. odebranym przez skarżącego w dniu 7 czerwca 2018 r. Dyrektor ZZL w L. PGW WP sprostował z urzędu zaskarżoną decyzję w tym zakresie, wpisując w miejsce błędnie powołanego przepisu, mający zastosowanie w sprawie art. 271 ust. 3 Prawa wodnego. Wobec uchylenia decyzji będącej przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu, zaktualizuje się potrzeba rozpoznania reklamacji wniesionej przez skarżącego od informacji rocznej z dnia 7 marca 2018 r. Organ ponownie rozpoznając sprawę, stosownie do art. 153 p.p.s.a., kierować się będzie wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, zmierzając do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zwłaszcza w zakresie wystąpienia okoliczności zwalniającej skarżącego z obowiązku uiszczenia opłaty stałej za pobór wód do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis sądowy od skargi.