II SA/Wr 463/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 17 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. SA z siedzibą we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. SA z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r. nr [...], zezwalającej A. sp. z o.o. (poprzednikowi prawnemu skarżącej spółki) na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów w procesie R10 na terenie gminy Ś.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. SA wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o wstrzymanie jej wykonania. Spółka wskazała, że wyeliminowanie ww. decyzji Starosty Ś. z obrotu prawnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków zarówno prawnych, jak i materialnych. Skarżąca podniosła, że w decyzji Starosty, na podstawie której spółka prowadziła działalność, określone zostały również warunki magazynowania odpadów. Obowiązek uzyskania decyzji zezwalającej na magazynowanie wynika z art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach, który wskazuje, że miejsce i sposób magazynowania określa się w decyzji. Wynika z tego, że A. sp. z o.o. była zobowiązana do wystąpienia o wydanie decyzji, aby określić miejsce i sposób magazynowania odpadów. W sytuacji nieuzyskania przedmiotowej decyzji spółka narażona byłaby na sankcję z art. 293 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Magazynowanie bez uzyskania decyzji jest traktowane w myśl powyższych uregulowań jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji. W związku z tym, na spółkę mogą zostać nałożone dotkliwe kary finansowe, co spowodowałoby w konsekwencji konieczność zaprzestania prowadzenia działalności przez Spółkę. Ponadto skarżąca stwierdziła, że działała w dobrej wierze. Po uzyskaniu decyzji zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów spółka prowadziła działalność ze świadomością działania w majestacie prawa. W przedmiotowej sprawie to organ wydał decyzję być może nie do końca poprawnie sformułowaną (kwestia ta pozostaje poza oceną strony skarżącej), natomiast nie sposób upatrywać w tym działaniu jakiejkolwiek winy czy zaniedbania spółki. Tym bardziej krzywdzące wydaje się ponoszenie przez stronę skarżącą skutków wadliwego działania Starosty, a skutki te niestety dotkną właśnie spółkę. Z tych względów, zdaniem skarżącej, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd oceniając wniosek skarżącej stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie z dwóch powodów. Po pierwsze należy stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja w istocie w ogóle nie nadaje się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Komentarz do art. 61 p.p.s.a., w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2012). Trudno zatem przypisać zaskarżonej decyzji cechę wykonalności w tym znaczeniu. Po drugie zaś Sąd przyjął, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem strona skarżąca jako zasadniczy argument za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji podała ryzyko poniesienia przez skarżącą odpowiedzialności administracyjnej, określonej w art. 293 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.). Jednak we wniosku nie wykazano, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżąca spółka na skutek wydania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04, opubl.: CBOSA). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że nie można zgodzić się z oceną, iż może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane "wykonaniem" zaskarżonej decyzji, gdyby w wyniku uwzględnienia skargi okazało się, że decyzja ta była wadliwa. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.