II SA/Wr 466/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Halina Kremis Protokolant - Ewa Dworzyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi E. T. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie wstrzymujące roboty budowlane w budynku mieszkalno-usługowym oddala skargę. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku E.T. z dnia 19 lutego 2013 r. uzupełnionego pismem z dnia 14 marca 2013 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.G. z dnia [...] r. nr [...], którym wstrzymano E.T. roboty budowlane w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...] w J.G. oraz nałożono obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. Na uzasadnienie rozstrzygnięcia organ podał, że postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.G. wstrzymał E.T. roboty budowlane w budynku mieszkalno- usługowym przy ul. [...] w J.G. oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oceny wykonanych robót budowlanych. W dniu 21 lutego 2013 r. do siedziby organu I instancji wpłynął wniosek E.T. z dnia 19 lutego 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie wraz z wnioskiem o wydłużenie terminu wynikającego z wyżej wymienionego rozstrzygnięcia. W tak kształtującym się stanie faktycznym organ I instancji postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. nr 26/13 odmówił E.T. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tegoż organu z dnia [...] r. nr [...]. Z wyżej wymienionym postanowieniem nie zgodziła się E.T., która złożyła na nie zażalenie, jak również zażalenie na postanowienie powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z dnia [...] r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił E.T. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu powiatowego z dnia [...] r. W wyniku rozpatrzenia skargi E.T., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 526/13, uchylił rzeczone rozstrzygnięcie podkreślając, iż D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał jedynie na twierdzenia wnioskodawczyni o chorobie matki i konieczności przebywania poza miejscem zamieszkania oraz na adres dla doręczeń, nie podając, czy uznaje je za wiarygodne, ale niemające wpływu na rozstrzygnięcie, czy też odmawia tym twierdzeniom wiarygodności. Nie podjął przy tym żadnych czynności umożliwiających wnioskodawczyni uwiarygodnienie jej twierdzeń o przyczynie uchybienia terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia. Nadto nie wyjaśniono kwestii zachowania przez skarżącą siedmiodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 58 § 2 kpa. W wyniku ponownego rozpatrywania organ wojewódzki pismem z dnia 17 lutego 2014 r. wezwał E.T. do szczegółowego wyjaśnienia, okoliczności i przyczyny uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] r. wraz ze wskazaniem dnia, w którym przyczyna ta ustała, oraz przedłożenia dowodów potwierdzających wyjaśnienia obejmujące zarówno przyczynę uchybienia terminu do wniesienia zażalenia jak i termin (dzień), w którym przyczyna ta ustała. W dniu 26 marca 2014 r. do organu wpłynęła odpowiedź strony wraz z kopią karty informacyjnej leczenia szpitalnego S. S.. Przystępując ponownie do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia organ wojewódzki stwierdził, że zgodnie z art. z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego termin do wniesienia zażalenia wynosi siedem dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - siedem dni od dnia jego ogłoszenia stronie. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia liczy się zatem od dnia ogłoszenia lub od dnia doręczenia postanowienia stronie w postaci i w sposób czyniący zadość wymaganiom ustawowym, czyli zgodnie z przepisami art. 39-49. Przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się, zgodnie z art. 57 § 1, dnia doręczenia lub ogłoszenia treści postanowienia stronie, lecz dzień następny. Upływ ostatniego - siódmego dnia - uważa się za koniec terminu. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia zostanie zachowany, jeżeli środek zaskarżenia wpłynie w tym terminie do organu, który wydał postanowienie w pierwszej instancji. W przypadku gdy zażalenie wpłynie w tym terminie do organu drugiej instancji, wówczas termin do wniesienia zażalenia również zostanie zachowany ze względu na przepis art. 65 § 2, który stanowi, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Organ stwierdził, że strona złożyła zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.G. z dnia [...] r. nr [...] z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia zażalenia. Rzeczone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało doręczone skarżącej - w trybie doręczenia zastępczego - w dniu 24 stycznia 2013 r. A zatem środek zaskarżenia powinien być złożony najpóźniej w dniu 31 stycznia 2013 r. Zażalenie na postanowienie zostało nadane przez skarżącą w placówce pocztowej w dniu 15 marca 2013 r. Zdaniem organu, wniesienie zażalenia z uchybieniem siedmiodniowego terminu nie pozbawia jednak strony możliwości obrony jej interesów, gdyż może wystąpić o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Dla przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie cztery przesłanki: 1) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 3) dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Zatem to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 k.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku. Jako okoliczności faktyczne, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu przykładowo wskazuje się: nieprawidłowe doręczenie pisma procesowego, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, przerwę w komunikacji, mylne pouczenie o środkach zaskarżenia. Organ stwierdził, że jako przyczynę nieodebrania przesyłki zawierającej postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego powiatu grodzkiego J.G. z dnia [...] r. skarżąca wskazała przebywanie poza miejscem zamieszkania w związku z opieką nad chorą matką w styczniu 2013 roku. W ocenie organu wojewódzkiego, okoliczność ta nie wskazuje na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Tutejszy organ nie kwestionuje trudnej sytuacji osobistej strony, związanej z koniecznością opieki nad chorym członkiem najbliższej rodziny. Należy jednak zauważyć, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem organu, ani z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, ani z dołączonych do niego dokumentów nie wynika, by istniała nieusuwalna przeszkoda uniemożliwiająca skarżącej, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, odebranie przesyłki zawierającej postanowienie PINB, a następnie nadanie w ustawowym terminie zażalenia. Okolicznością taką nie jest konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny nie stanowi przeszkody nie do przezwyciężenia, jeżeli jest to jedyna okoliczność stanowiąca przesłankę ewentualnego przywrócenia terminu. Choroba członka rodziny może usprawiedliwiać przywrócenie terminu jedynie wówczas, gdy jest nagła, rodząca konieczność zapewnienia nieustannej opieki, a brak jest osób, którymi można by było się wyręczyć czy to w sprawowaniu tej opieki, czy dokonaniu czynności (por. postanowienia NSA: z dnia 20 stycznia 2011 r. II OZ 1365/10, z dnia 17 czerwca 2011 r., II OZ 494/11). W ocenie organu, nie można zatem przyjąć, iż skarżąca uprawdopodobniła istnienie jakichkolwiek okoliczności mających wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Powoływane przez skarżącą okoliczności stanowią bowiem jedynie potwierdzenie faktu sprawowania opieki nad chorym, co nie oznacza, że skarżąca nie mogła prawidłowo nadać zażalenia, np. korzystając z pomocy innych osób. Ponadto nawet gdyby przyjąć brak winy skarżącej w uchybieniu terminu, to jej wniosek nie mógłby zostać uwzględniony z uwagi na niezachowanie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Skoro skarżąca, jako przyczynę uchybienia terminu wskazała przebywanie poza miejscem zamieszkania z powodu konieczności sprawowania opieki nad marką w styczniu 2013 roku, to siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, liczony od 31 stycznia 2013 r., upłynął w dniu 7 lutego 2013 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu Skarżąca złożyła w dniu 19 lutego 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 58 § 2 K.p.a. W podsumowaniu powyższych rozważań organ stwierdził, że skarżąca nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, co w skutkach wyklucza możliwość uwzględnienia jej wniosku i przywrócenia terminu uchybionego. W sytuacji gdy strona wraz z wniesieniem zażalenia składa wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia organ winien w pierwszej kolejności rozpatrzyć ten wniosek i jeżeli w wydanym postanowieniu odmówi przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia to wyłączona zostaje możliwość wydania odrębnego postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera bowiem samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z jego uchybieniem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przywołane postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wniosła E.T.. W skardze podano, że w ocenie strony skarżącej choroba matki stanowi zasadną przesłankę przywrócenia terminu. Odczucie więzi rodzinnych i stresu jest subiektywne. Zdaniem skarżącej, błędne jest twierdzenie organu, jakoby tylko pożar czy powódź mogły uzasadniać przywrócenie terminu. Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 23 września 2014 r. skarżąca podtrzymała skargę i wnioski w niej zawarte. Uczestnik postępowania A. H. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśniając motywy wyroku trzeba przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny z punktu widzenia kryterium legalności w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), który stanowi, że razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W § 2 tego przepisu wskazano, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W myśl art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Wspomnieć jeszcze należy, że sprawa przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia zażalenia na opisane na wstępie postanowienie PINB była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 526/13) uchylił poprzednie rozstrzygnięcie organu w tej sprawie. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że organ nie wyjaśnił należycie sprawy w jej całokształcie, a w szczególności nie ustalił, czy skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, nie ustalił co było przyczyną uchybienia terminu, ani w którym dniu przyczyna owa ustała. W tym kontekście należy powiedzieć, w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Nadto zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wobec tego należy podkreślić, że ocenie sądu administracyjnego na obecnym etapie podlega zaskarżone postanowienie w kontekście ocen prawnych wyrażonych w przywołanym wyroku. Z akt postępowania wynika, że w dniu 21 lutego 2013 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z dnia [...] r. We wniosku podano, że skarżąca w styczniu 2013 r. przebywała w J. w związku z chorobą (złamana noga) swojej matki i nie mogła była odebrać korespondencji. Postanowieniem z dnia [...] r. organ wojewódzki odmówił przywrócenia terminu. Postanowienie to zostało uchylone wzmiankowanym wyrokiem WSA we Wrocławiu. Po doręczeniu odpisu prawomocnego wyroku z dnia 17 września 2013 r. organ wojewódzki wystosował do skarżącej pismo z dnia 17 lutego 2014 r., w którym wezwał ją do szczegółowego wyjaśnienia okoliczności i przyczyny uchybienia terminowi, wraz ze wskazaniem daty, w której przyczyna owa ustała. Wezwano również do przedłożenia dowodów na potwierdzenie wyjaśnień. W odpowiedzi skarżąca pismem z dnia 22 marca 2014 r. wyjaśniła, że w styczniu 2013 r. przebywała u swojej matki w J.. Do J. jeździ w każdym tygodniu, ponieważ tam pracuje i ma rodzinę. Pobyt w J. się przedłużył, bo w międzyczasie matka złamała nogę. Nadto w piśmie wskazano, że o postanowieniu PINB z [...] r. skarżąca dowiedziała się od organu I instancji w dniu 15 lutego 2013 r. Do pisma dołączono kopię karty informacyjnej wypełnionej przez lekarza chirurga, z treści której wynika, że matce skarżącej w dniu 16 stycznia 2013 r. założono "but gipsowy" w związku ze złamaniem lewej nogi. Uwzględniając te wyjaśnienia skarżącej organ wojewódzki ponownie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W świetle ustalonych przez organ okoliczności faktycznych sprawy i po analizie akt administracyjnych sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zdaniem sądu fakt przebywania skarżącej w J. (czyli poza miejscem zamieszkania, na adres którego doręczono postanowienie PINB) jest okolicznością, która nie może być uznana za wiarygodną przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Skoro bowiem skarżąca twierdzi, że przebywa w J. w każdym tygodniu, bo tam pracuje, to winna tak zorganizować swoje sprawy, aby z racji wyjazdów do tej miejscowości nie narażać się na problemy wynikające z nieodbierania korespondencji urzędowej. Niemniej za okoliczność, która ewentualnie mogłaby być uznana za przyczynę uchybienia terminowi można by było uznać nagłą i niespodziewaną chorobę matki skarżącej. Jak wynika ze szpitalnej karty informacyjnej, matka skarżącej otrzymała pomoc lekarską w dniu 16 stycznia 2013 r. w związku ze złamaniem nogi. Złamanie nogi jest niewątpliwie zdarzeniem nagłym i niedającym się przewidzieć. Wbrew twierdzeniu organu, jest to zdarzenie losowe i jako takie może stanowić przesłankę przywrócenia terminu. Zdaniem sądu należy jednak ocenić, że czym innym jest nagłe złamanie nogi, a czym innym fakt, iż matka skarżącej przez 5 tygodni nosiła "but gipsowy" na lewej nodze. Ta druga okoliczność nie jest już bowiem przeszkodą niezależną i trudną do przezwyciężenia, która mogłaby uniemożliwić odebranie skarżącej przesyłki z poczty i w konsekwencji nadanie zażalenia w terminie. Nie ma przy tym istotnego znaczenia dla sprawy, że skarżąca odczuwa więzi rodzinne z matką czy stres związany z jej stanem zdrowia. Są to uczucia charakterystyczne dla większości ludzi i jako tak powszechne nie mogą stanowić okoliczności uwiarygadniającej brak winy w uchybieniu terminowi. Podkreślić przy tym należy, że jak wynika z akt administracyjnych, postanowienie PINB zostało w dniu 10 stycznia 2013 r. awizowane, to znaczy, że w skrzynce odbiorczej skarżącej (ul. [...], J.G.) zostawiono zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Powtórnie awizowano tę przesyłkę w dniu 18 stycznia 2013 r. Przesyłka nie została podjęta. Zatem w myśl art. 44 § 4 k.p.a. należało ją uznać za doręczoną z dniem 24 stycznia 2013 r. Termin 7-dniowy do złożenia zażalenia upływał więc z dniem 31 stycznia 2013 r., na co trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu. Powinnością skarżącej było zatem uprawdopodobnienie, że w okresie od 24 stycznia 2013 r. do dnia 21 lutego 2013 r. (do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu) istniała przeszkoda, która uniemożliwiała wniesienie zażalenia w terminie. Nadto należało wykazać, że przeszkoda owa była niezależna od strony i niedająca się usunąć, co byłoby równoznaczne z wykazaniem braku winy w uchybieniu terminowi. Zdaniem sądu, trafna jest ocena organu, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że do uchybienia terminu doszło bez jej winy, czyli z przyczyn od niej niezależnych, których nie można było uniknąć. Z wyjaśnień i dokumentów złożonych przez skarżącą w żaden sposób nie można przyjąć, że w okresie, kiedy matka skarżącej miała złamaną nogę wymagała stałej i nieprzerwanej opieki od skarżącej. Innymi słowy, skarżąca nie wykazała, że zachodziła nadzwyczajna przyczyna, która powodowała, że nie było możliwe odebranie przesyłki i później wniesienie zażalenia na postanowienie organu powiatowego. Sąd w składzie rozpoznającym obecnie sprawę stwierdził, że organ, zgodnie ze wskazaniami sądu w innym składzie zawartymi w wyroku z dnia 17 września 2013 r., ustalił, czy skarżąca zachowała termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Powinnością organu było bowiem wyjaśnienie w pierwszej kolejności, co było przyczyną uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem sądu trafnie organ przyjął, że należy uznać, iż 31 stycznia 2013 r. jest końcem okresu, w którym skarżąca przebywała w J., a więc z tym dniem skończył się czas trwania okoliczności, którą skarżąca uważała za przeszkodę we wniesieniu zażalenia. Na trafność tej oceny wskazują niedwuznaczne twierdzenia skarżącej konsekwentnie składane organowi. Skoro z dniem 31 stycznia 2013 r. ustała przyczyna uchybienia terminowi wskazywana przez skarżącą, to termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu mijał z dniem 7 lutego 2013 r. Tymczasem wniosek w tym zakresie został wniesiony w dniu 21 lutego 2013 r., a więc jest wnioskiem spóźnionym. To druga okoliczność, którą należy uznać za uzasadniającą odmowę przywrócenia terminu. Reasumując należy podkreślić, że w sprawie dotyczącej przywrócenia terminu strona powinna uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Przeszkoda ta musi istnieć przez cały czas biegu terminu przepisanego dla dokonania danej czynności. Tymczasem, zdaniem sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przyczyny tego rodzaju. Gdyby jednak nawet przyjąć, że przebywanie w domu matki było przeszkodą uzasadniającą przywrócenie terminu, to wniosek w tym przedmiocie skarżąca złożyła po terminie do dokonania tej czynności. Z tych względów sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie DWINB odpowiada prawu, ponieważ organ działał w sposób związany oceną prawną sądu zawartą w wyroku z dnia 17 września 2013 r. i w sposób wystarczający wypełnił wskazania zawarte w uzasadnieniu tegoż wyroku. Wobec tego stwierdzić wypada, że dokonana przez sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a zatem brak było podstaw do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił.