II SA/Wr 466/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia zagrożenia spowodowanego nieprawidłowym wyniesieniem przewodów kominowych oraz uszkodzeniami trzonów kominowych poprzez wykonanie określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...], którą nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] wykonanie szeregu robót budowlanych w celu usunięcia zagrożenia spowodowanego nieprawidłowym wyniesieniem przewodów kominowych oraz uszkodzeniami trzonów kominowych. Organ II instancji uchylił ww. decyzję PINB jedynie w części dotyczącej terminu wykonania robót i nakazał zakończyć roboty budowlane do dnia 30 czerwca 2015 r. Decyzję doręczono Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...]. Skargę w niniejszej sprawie wniósł T. S. (któremu decyzji nie doręczano) wskazując, że składa ją w imieniu własnym oraz w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. odrzucił skargę w części pochodzącej od ww. wspólnoty mieszkaniowej. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r. (sygn. akt II OZ 132/16) oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie. Pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. skarżący ponowił zawarty już w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego wykonanie spornych robót budowlanych (których jak dotąd wspólnota nie wykonała) spowoduje trudne do odwrócenia skutki i znaczne wydatki, którymi w ostateczności obciążeni zostaną wszyscy członkowie wspólnoty, w tym skarżący. Skarżący podniósł również, że toczy się postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania zaskarżonej decyzji, co również naraża adresata zaskarżonej decyzji na ryzyko poniesienia znacznych wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu rozpoznającego wniosek w niniejszej sprawie przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem strona skarżąca we wniosku nie wykazała, jakie konkretnie szkody może ponieść skarżący na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do wskazania na potencjalny koszt robót budowlanych, który obciąży wspólnotę mieszkaniową, a w konsekwencji może dotknąć skarżącego. Nie można jednak przyjąć, że podnoszony argument wskazuje na ryzyko poniesienia szkody przez skarżącego, ani na "znaczne" rozmiary owej szkody. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że strona zobowiązana do wykonania zaskarżonej decyzji (wspólnota mieszkaniowa) nie wniosła skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję, a więc nie domaga się ochrony tymczasowej. Skarżący będąc członkiem tejże wspólnoty mieszkaniowej nie wskazał we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, że jej ewentualne wykonanie wyrządzi jemu lub wspólnocie nieodwracalną szkodę. Zdaniem Sądu wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych nie może być automatycznie kwalifikowane jako szkoda po stronie zobowiązanego do ich wykonania. Trzeba byłoby bowiem wykazać, ze samo ich wykonanie będzie dla wnioskodawcy czy wspólnoty mieszkaniowej ową szkodą (stratą lub utraconym zyskiem), a we wniosku przekonującej argumentacji nie zawarto. Skarżący powołał wprawdzie, że może dojść do nałożenia na wspólnotę mieszkaniową grzywny w celu przymuszenia, ale jest to – co warto podkreślić – skutek ewentualnego niewykonania zaskarżonej decyzji, a nie jej wykonania. Trudno też przyjąć, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą nieodwracalne względem skarżącego lub wspólnoty mieszkaniowej. Skutkiem wykonania robót budowlanych jest zawsze zmiana substancji budynku, jednak nie można uznać, że każda taka zmiana jest nieodwracalna. Szczególnie, że owej nieodwracalności nie wykazano też przekonująco we wniosku. Nadto Sąd nie mógł pominąć okoliczności, że organ I instancji nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, stwierdzając, że zachodzi niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia (sprawa przewodów kominowych). Organ II instancji rygoru tego nie uchylił. Natomiast wnioskodawca nie wykazał, że udzielenie mu ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) nie spowoduje pogłębienia stanu zagrożenia zdrowia i życia, o którym mowa w spornej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że we wniosku nie uzasadniono przekonująco, że wykonanie zaskarżonej decyzji przyniesie takie trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, przed których wystąpieniem należy ochronić stronę skarżącą wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.