II SA/Wr 466/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.Z., L.K.-P., M.Z. i Z.P.C.iR. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego stanowiska w sprawie ze skargi S.Z., L.K.-P., M.Z. na stanowisko Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podejmowania działań zmierzających do zapobiegania lokalizacji objazdowych występów, widowisk oraz pokazów dla celów widowiskowo-rozrywkowych z wykorzystaniem tresury zwierząt na terenach stanowiących własność Miasta W. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego stanowiska. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Trzeba jednak zastrzec, że wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11 – Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1837/10, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wykazali, jakie konkretnie szkody mogą ponieść na skutek wykonywania zaskarżonego stanowiska. Na uzasadnienie swojego wniosku pełnomocnik skarżących i Z.P.C.iR. (uczestnika postępowania) wskazał, że zaskarżone stanowisko wywołało w następnych miesiącach lawinę podobnych treścią zarządzeń prezydentów miasta, którzy wydali zarządzenia realizując postulat zawarty w zaskarżonym stanowisku, a w kilku innych miastach planuje się wydanie takich zarządzeń. Zapewne wstrzymanie wykonania w. stanowiska - zdaniem wnioskodawców – spowoduje, że inne samorządy pogłębią analizę prawną podstaw prawnych takich aktów i pozwolą środowisku cyrkowemu zabrać głos w debacie. Ponadto, obowiązywanie zaskarżonego stanowiska powoduje dezinformację mieszkańców W., gdyż widzowie pozostają w przekonaniu, że w poszczególnych miastach, w tym we W., przedstawienia cyrkowe z udziałem zwierząt są w ogóle zakazane, a cyrki organizujące przedstawienia w tych miastach nie pokazują zwierząt, a zatem przedstawienia te nie są interesujące dla tych widzów. W miastach, które wydały takie akty administracyjne, za wyjątkiem S., ilość widzów jest mniejsza, co powoduje spadek przychodów cyrków w tym roku w stosunku do przychodów w roku ubiegłym. Zachodzi zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w nadchodzących miesiącach przy jednoczesnym wprowadzaniu w błąd opinii publicznej jakoby cyrki polskie nie szanują zwierząt i nie zapewniają im należytych warunków pobytu, treningu jak i transportu, co powoduje trudne do odwrócenia negatywne skutki dla wizerunku polskich cyrków wśród mieszkańców W. i całej Polski, naruszając tym samym dobra osobiste polskich przedsiębiorców cyrkowych. W ocenie Sądu w tak sformułowanym uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego stanowiska nie wykazano, czy szkody owe mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Strona skarżąca wskazała bowiem na podjęcie podobnych jak zaskarżone aktów na terenie całego kraju, co wykracza poza granice niniejszej sprawy. Należy tutaj pamiętać, że w art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano. Ponadto strona skarżąca wskazała, że wykonywanie zaskarżonego stanowiska może wywołać nieodwracalny skutek. Jednakże za taki nie można natomiast uznać kształtowania pod wpływem zaskarżonego aktu opinii publicznej. Trudno bowiem wskazać realny związek przyczynowo-skutkowy łączący wykonywanie zaskarżonego stanowiska jako przyczynę negatywnej opinii publiczności w stosunku do przedsiębiorców cyrkowych. Tym samym należy uznać, że stosunek publiczności do działalności cyrkowej nie jest z pewnością nieodwracalnym skutkiem, jaki może wywołać wykonywanie zaskarżonego w niniejszej sprawie stanowiska. Dodatkowo trzeba powiedzieć, że zaskarżony akt stanowi jedynie stanowisko w sprawie ogólnospołecznej i nie jest adresowane bezpośrednio do stron skarżących w tym sensie, że nie zakazuje skarżącym działalności na terenie stanowiących własność Miasta W.. W tych okolicznościach nie można powiedzieć, że wnioskodawcy wykazali, że wykonywanie zaskarżonego zarządzenia wywoła trudne do odwrócenia skutki. Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego stanowiska nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność stanowiska z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.