II SA/Wr 468/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi J. Ł. S. na decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Kobierzycach z dnia 28 maja 2025 r. Nr USC.5355.14.2025-2 w przedmiocie odmowy zmiany imion i nazwiska postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Decyzją z dnia 28 maja 2025 r. (Nr USC.5355.14.2025-2) Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Kobierzycach (dalej jako: Kierownik, organ I instancji) odmówił zmiany imion i nazwiska skarżącej. W decyzji tej zawarto pouczenie, że decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji oraz, że od decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Kierownika, w terminie 30 dni od daty doręczenia. Pismem z dnia 6 czerwca 2025 r. J. S. (dalej również jako: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Kobierzycach z dnia 28 maja 2025 r. (Nr USC.5355.14.2025-2) w przedmiocie odmowy zmiany imion i nazwiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że skargę do sądu administracyjnego można złożyć skutecznie na rozstrzygnięcie, które jest ostateczne, czyli co do zasady na decyzję lub postanowienie organu drugiej instancji. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie, niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 58.). W świetle powyższego uznać należy, że skarga na decyzję organu I instancji, od której przysługuje odwołanie, jest niedopuszczalna. Dopiero na akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przewidzianego w postępowaniu administracyjnym, przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Zasygnalizować jednocześnie należy, że organ I instancji błędnie pouczył stronę skarżącą o prawie wniesienia od wydanej przez siebie decyzji skargi zamiast odwołania. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że pouczenie nie może kreować terminu do wniesienia środka zaskarżenia (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017, sygn. akt II OSK 1363/15, z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 702/15, publ. CBOSA). Natomiast zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Błędne pouczenie będzie stanowiło zatem uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia (por. np. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA 1065/97, ONSA 1998, Nr 4, poz. 135; postanowienie NSA z dnia 1 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 230/97, LEX nr 38205). W tej sytuacji stronie skarżącej przysługiwać będzie prawo złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania z powołaniem się na fakt błędnego pouczenia, którego skutkiem było niezłożenie odwołania do organu II instancji, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda Dolnośląski. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, zgodnie z regulacją art. 58 § 2 k.p.a., wynosi siedem dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, w tym wypadku doręczenia postanowienia WSA we Wrocławiu wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (w tym wypadku złożenie odwołania). Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. uznał skargę za niedopuszczalną i ją odrzucił. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi postanowiono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.