II SA/Wr 47/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M M na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego w związku z podjętą uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Wrocławia w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie zachodniego odcinka ul. L we Wrocławiu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. strona skarżąca złożyła skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia, opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 stycznia 2012 r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez sprecyzowanie, czy z uwagi na zawarte w skardze zarzuty, przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie zachodniego odcinka ul. Legnickiej we Wrocławiu. Poinformowano jednocześnie skarżącego, że uchwała w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego, bowiem wniesienie takiego wezwania i ewentualna uchwała, którą rozpatrzono to wezwanie, jest jedynie warunkiem formalnym do wniesienia skargi na uchwałę, której przedmiotem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W zarządzeniu zawarto również pouczenie, że usunięcie omówionego braku formalnego skargi, spowoduje jej odrzucenie. Odpis wezwania do uzupełnienia braków został doręczony stronie skarżącej, w dniu 17 lutego 2012 r. (k. 12). W swym piśmie złożonym w sądzie w dniu 5 marca 2012 r., skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę i podtrzymał prezentowaną w skardze argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył omówiony na wstępie brak, uniemożliwiający nadanie skardze biegu. Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, przy czym przewidziany, siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). Skuteczność dokonanych wezwań do usunięcia wszelkich braków formalnych oceniać trzeba przez pryzmat prawidłowości ich doręczenia. Przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne przewidują szczególny tryb doręczenia, który znajdzie zastosowanie, jeśli pisma nie można doręczyć adresatowi wprost lub zastępczo. Jest to tzw. fikcja doręczenia, normowana art. 73 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje kolejne czynności jakich należy dokonać, by pismo mogło być uznane za doręczone, mimo iż fizycznie nie dotarło do adresata. Jak już wspomniano, możliwość zastosowania tej instytucji warunkuje niemożność doręczenia pisma wprost lub zastępczo. W takiej sytuacji pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Zawiadomienie takie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiodniowym, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się wtedy za dokonane z upływem ostatniego dnia owego czternastodniowego okresu. Jak wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wezwanie z dnia 29 lipca 2010 r. do usunięcia braków formalnych skargi było dwukrotnie awizowane przez pracownika poczty, wobec nieobecności adresata. Pierwszego awizowania dokonano w dniu 3 lutego 2012 r., a drugiego – 13 lutego 2012 r. Ponieważ wezwanie to nie zostało podjęte przez adresata trzeba przyjąć, iż skuteczne doręczenie – zgodnie z postanowieniem art. 73 p.p.s.a. – nastąpiło z upływem dnia 17 lutego 2012 r. Skoro tak, to ustawowy termin do uzupełniania braków formalnych upłynął z końcem dnia 24 lutego 2012 r. (piątek). Mimo to, do dnia dzisiejszego skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Za uzupełnienie braków nie sposób bowiem uznać pisma skrzącego z dnia 2 marca 2012 r. (wniesionego w dniu 5 marca 2012 r.), albowiem skarżący nie odnosi się w nim w ogóle do kwestii poruszonych w wezwaniu, a ponadto wniesione zostało ono po upływie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W konsekwencji należy przyjąć, że – mimo prawidłowego (a zarazem skutecznego) wezwania do usunięcia uchybień, z jednoczesnym pouczeniem o normatywnych tego konsekwencjach – w niniejszej sprawie nie uzupełniono braków formalnych. Skarga podlega więc odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.