II SA/Wr 474/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Mieczysław Górkiewicz As. WSA Alicja Palus Protokolant: Anna Biłous po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2006 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych do wykonania robót budowlanych oddala skargę. W dniu [...], do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego we W., wpłynęło zgłoszenie firmy A Sp. z o.o. o zamiarze wykonania robót budowlanych obejmujących ustawienie nośnika reklamowego o dwóch tablicach reklamowych, wolno stojącego nie związanego trwale z gruntem, zlokalizowanego na teranie S. M. "B" we W. na działce numer ewidencji gruntów [...][...], obręb K. W wyniku rozpatrzenia złożonego zgłoszenia Prezydent W. decyzją z dnia [...], Nr [...], wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania wymienionych robót budowlanych i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W podstawie prawnej kwestionowanej decyzji organ przywołał art. 30 ust. 5, 6 pkt 1 i ust. 7 pkt 1 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016). Od decyzji tej do Wojewody D. odwołanie złożyła firma A Sp. z o.o. Strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że planowana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bezpodstawne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że planowana inwestycja budowlana spowoduje zagrożenie dla życia ludzi i mienia, błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że planowana inwestycja wymaga opracowania "planu bioz" oraz że fakt ten stanowi wystarczającą przesłankę do wprowadzenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zaniechanie wezwania skarżącej do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, przepisy prawa proceduralnego brak uzasadnienia faktycznego oraz prawnego zaskarżonej decyzji. Strona odwołująca się wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] (Nr [...]), przywołując w podstawie prawnej art. 138 § l pkt l kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o., od decyzji Prezydenta W., z dnia [...], Nr [...], wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu nośnika reklamowego o dwóch tablicach reklamowych, wolno stojącego nie związanego trwale z gruntem, zlokalizowanego na teranie S. M. "B" we W. na działce numer ewidencji gruntów [...],[...], obręb K. i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wymienionych robót budowlanych Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach swego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jednocześnie, zgodnie z art. 30 ust. l tej samej ustawy, te roboty budowlane podlegają zgłoszeniu. Ponadto, w myśl art. 30 ust. 2 omawianej ustawy, do zgłoszenia robót budowlanych należy dołączyć między innymi, w zależności od potrzeb odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia -wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie firma A Sp. z o.o., zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu nośnika reklamowego o dwóch tablicach reklamowych, dołączając następujące dokumenty: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt inwestycji. Prezydent W. opisaną decyzją wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania wymienionych robót budowlanych i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt l ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej może w drodze decyzji nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Wymieniony art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, pozostawia uznaniu administracyjnemu szeroki zakres wdrażania trybu pozwolenia na budowę zamiast trybu zgłoszenia, gdy w ocenie organu realizacja zamierzeń inwestycyjnych może powodować niekorzystne reperkusje w bezpośrednim, czy też dalszym otoczeniu inwestycji lub powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Charakter planowanej inwestycji oraz jej lokalizacja, może stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia, przebywających w obrębie tej inwestycji ludzi. Omawiany we wniosku nośnik reklamowy, z uwagi na duże wymiary i brak zabezpieczeń poprzez jego zakotwienie w gruncie, czy też w inny sposób, w związku z możliwością jego przewrócenia podczas silnych wiatrów, może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia w pobliżu tej reklamy. O stateczności konstrukcji i wykluczeniu możliwości przewrócenia się tak dużej reklamy może jedynie wypowiedzieć się osoba posiadająca stosowne uprawnienia budowlane, po dokonaniu odpowiednich obliczeń - co podlega sprawdzeniu w trybie postępowania o pozwoleniu na budowę. Możliwość taka nie istnieje przy przyjmowaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, gdyż, w myśl art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do zgłoszenia należy dołączyć między innymi rysunki i szkice, które nie muszą być wykonane przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Wobec wskazanej okoliczności organ drugiej instancji uznaje zasadność podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia. W odniesieniu natomiast do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, mówiącego, iż dla przedmiotowej inwestycji wymagane jest opracowanie planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia należy zauważyć, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, sporządzanie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, należy do podstawowych obowiązków projektanta. Ponadto organ podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż z uwagi na brak na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, udzielenie zezwolenia na jej przeprowadzenie winno być poprzedzone postępowaniem w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Obowiązek uzyskania takiej decyzji wynika z art. 59 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Realizacja wnioskowanej inwestycji niewątpliwie będzie miała wpływ na korzystanie z działki nr [...], obręb K., zmieniając tym samym sposób jej zagospodarowania. Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożył wnioskodawca. W obszernej skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, z powodu naruszenia przez organy administracji dyspozycji art. 28 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane za zasądzeniem na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Podniesiono, że stanowiska organów architektoniczno-budowlanych, zaprezentowane w skarżonych decyzjach są chybione, bowiem bezspornym w sprawie jest w świetle obowiązujących przepisów prawa (art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego) pozwolenia na budowlane nie wymaga instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Ujęte w zgłoszeniu roboty budowlane nie wykraczają poza listę robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę (zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy). Zgodnie z przepisami Prawa budowlanego (art. 30 ust. 2) w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Organ pierwszej instancji nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z powyższego artykułu, nie uznał bowiem, że istnieje (konieczność) możliwość uzupełnienia brakujących dokumentów. Nadto, zdaniem strony stanowisko organu drugiej instancji, jak również organu pierwszej instancji, w przedmiocie rzekomego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji oparte zostało na dowolnych ustaleniach faktycznych i nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Powołanie się przez organ drugiej instancji na art. 30 ust.7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który to według organu drugiej instancji "pozostawiałby uznaniu administracyjnemu szeroki zakres wdrażania trybu pozwolenia na budowę zamiast trybu zgłoszenia, gdy w ocenie organu realizacja zamierzeń inwestycyjnych może powodować niekorzystne reperkusje w bezpośrednim lub dalszym otoczeniu inwestycji lub powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia jest nietrafione gdyż organ nie miał możliwości oceny i stwierdzenia negatywnych skutków jakie mógłby stwarzać nośnik reklamowy. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie określają dopuszczalnych wymiarów urządzeń reklamowych i w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Charakter konstrukcji, rodzaj użytych przy jej wykonaniu materiałów nie mogą mieć wpływu na konieczność lub obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wobec brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który nie różnicuje urządzeń reklamowych z punktu widzenia ich cech i właściwości (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2000 r. sygnatura akt II SA/Po 1799/99), urządzenie reklamowe wykonywane jest według powtarzalnego projektu opisanego w załączniku do zgłoszenia opracowanego przez uprawnionego projektanta, należącego do D. Izby Inżynierów Budownictwa (posiadającego stosowne obliczenia statyczne). W związku z tym brak jest przesłanek faktycznych, jak również brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia iż nośnik reklamowy stworzy zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia (w przypadku wątpliwości organ pierwszej instancji winien wydanym postanowieniem zobowiązać A Sp. z o.o. do przedstawienia dokumentów świadczących o braku zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia). Strona wskazuje, że w związku z nowelizacją ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. Prawo budowlane Urząd Miejski W. Wydział Architektury, Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego poinformował, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego instalowanie nośników reklamowych nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 inwestor dokonuje zgłoszenia. Zdaniem skarżącej spółki brak też jest podstaw prawnych do stwierdzenia, iż konieczność opracowania "planu bioz" jest wystarczającym powodem uzasadniającym konieczność uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego. Taki plan, zgodnie z wolą ustawodawcy, musi być opracowany przez Kierownika budowy i winien znajdować się na miejscu wykonywania prac, bez względu na fakt ich wykonywania na zgłoszenie (na podstawie art. 30 Prawa budowlanego), czy w ramach pozwolenia na budowę (na podstawie art. 29 Prawa budowlanego), istnienie okoliczności uzasadniających nałożenie obowiązku sporządzenia "planu bioz", o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury, nie skutkuje wprost wprowadzeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. W nowelizacji Prawa budowlanego m.in. art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw Dz. U. nr 111 poz. 726) intencją ustawodawcy było odformalizowanie procedury w zakresie dotyczącym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych w terenie zabudowanym. Potwierdzeniem jest wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2000 r., w którym stwierdzono, że instalowanie urządzenia reklamowego, wolnostojącego i trwale związanego z gruntem przed nowelizacją Prawa budowlanego wymagałoby pozwolenia na budowę, natomiast po nowelizacji Prawa budowlanego niezbędne jest dokonanie zgłoszenia. Strona dodaje, iż Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. od 1998 r. przyjmował zgłoszenia robót budowlanych polegających na ustawieniu nośników reklamowych (podświetlanych, nieoświetlonych) czego dowodem są zaświadczenia wydane w styczniu, lutym i marcu 2004 r. (załącznik nr 5 - 3 szt.). Reasumując, zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie przepisów, dając rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszenia, wbrew art. 28, art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym strona skarżąca wnosi o uchylenie decyzji Wojewody D. Nr [...]z dnia [...] i Prezydenta Miasta W. Nr [...]z dnia [...], w całości. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga jest nieuzasadniona, a zatem podlega oddaleniu. Według art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie "upsa" – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Wedle art. 1 Prawa budowlanego ustawa ta, zwana dalej "ustawą", normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. Z kolei w 8 rozdziale określono kompetencje organów działających na podstawie tej ustawy stanowiąc, że do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy (między innymi) nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych, zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Dla prawidłowej realizacji wskazanych zadań ustawodawca zaopatrzył kompetentne organy w szereg uprawnień wynikających z poszczególnych przepisów omawianej ustawy. Jednym z takich przepisów jest art. 30 Prawa budowlanego. Przepis ten w ustępie pierwszym określa, które z robót objętych ustawą wymagają jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Z kolei ustęp 5 omawianego przepisu reguluje w jaki sposób należy dokonać zgłoszenia, statuując, iż należy tego dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z kolei ustawodawca w ustępie 7 art. 30 wskazał, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Z brzmienia omawianego przepisu wynika wprost, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia w sposób samodzielny czy w stosunku do konkretnego zgłoszenia może wystąpić prawdopodobieństwo zaistnienia którejś z wymienionych w nim przesłanek, a co za tym idzie czy inwestorowi należy nakazać uzyskanie pozwolenia na budowę. Inaczej mówiąc każdorazowo, przy realizacji inwestycji ustawowo objętej jedynie zgłoszeniem, rzeczą kompetentnego organu administracji architektoniczno-budowlanej jest analizowanie jej czy nie istnieje obawa zaistnienia którejś z negatywnych przesłanek ustawowych, a co za tym idzie czy, aby temu zapobiec, nie nałożyć na wnioskodawcę obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ze wszystkimi wiążącymi się z tym okolicznościami. To zaś w dalszej kolejności oznacza także, iż decyzja, która posiada swoje prawne uzasadnienie w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego ma charakter uznaniowy. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej należy zatem poświęcić część rozważań określeniu czym (w sensie prawnym) jest decyzja uznaniowa i jaki wpływ charakter takiej decyzji ma na zakres kontroli orzeczeń tego typu przez sądownictwo administracyjne. W tej kwestii orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje jednoznaczne i jednolite. Dla przykładu można tu przywołać wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r. (II SA 2486/01, LEX nr 149543), w którym wyrażono pogląd prawny, który sąd w składzie orzekającym całkowicie podziela, iż "decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany – Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami". Podobnie w wyroku z dnia 23 września 1996 r. (SA/Ka 1418/95, Glosa 1997, nr 5) NSA wyjaśnił, iż "kontrola legalności decyzji uznaniowych, sprawowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje poza kontrolą sądu". Natomiast w kwestii możliwości uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny NSA w wyrok u z dnia 9 października 2001 r. (V SA 3316/00, LEX nr 84482) wyraził także godny aprobaty pogląd, iż "decyzja uznaniowa może być uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o NSA). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego". Takie okoliczności w kontrolowanym postępowaniu nie wystąpiły, skarżone decyzje mieszczą się w obowiązującym porządku prawnym, a co za tym idzie nie podlegają uchyleniu. W sprawie istotną okolicznością pozostaje, iż jak wynika z dołączonych do zgłoszenia opisu i rysunków i co jest niesporne, nośnik reklamowy posiada powierzchnię do [...]jest to zatem płaszczyzna o zdecydowanie dużej powierzchni. Wykonany jest jako urządzenie wolnostojące, konstrukcji stalowej, jest nie związana trwale z gruntem. Posiada charakter obiektu tymczasowego, rozbieralnego. W skład konstrukcji wchodzą następujące zasadnicze elementy: podstawa żelbetowa, słup wsporczy dolny, słup wsporczy górny, ruszt niosący tablice reklamowe, tablice reklamowe (wykonane ze sklejki wodoodpornej) pomosty obsługowe. Ruszty niosące tablice reklamowe (w raz z pomostami roboczymi) przytwierdzono są do górnej części słupa wsporczego. Na rusztach tych za pomocą specjalnych zaczepów, zapewniających odporność na porywy wiatru, osadzone są tablice reklamowe. Całość osadzona jest na dolnym słupie wsporczym za pomocą śrub z nakrętkami na wysokości [...]od powierzchni terenu. Wymiary każdej tablicy wynoszą [...] x [...]. Cała konstrukcja stalowa nośnika przytwierdzona jest do prefabrykowanej zbrojonej prostokątnej płyty betonowej (sucha stopa), stanowiącej podstawę nośnika ustawianej na powierzchni terenu. Konstrukcja malowana jest farbą antykorozyjną w kolorze stalowo-szarym. Zdaniem inwestora nośnik reklamowy A został zaprojektowany w sposób odpowiadający obowiązującym normom prawnym. Konstrukcja nośnika zapewnia pełne bezpieczeństwo ludzi i mienia. Nośnik nie powoduje pogorszenia stanu środowiska i warunków zdrowotno-sanitamych, nie wprowadza i nie zwiększa ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich i ruchu drogowego. Przytoczony opis konstrukcji wskazuje, iż nie sposób polemizować ze stanowiskiem organu, że planowana inwestycja z uwagi na swój charakter oraz jej lokalizację, może stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi przebywających w obrębie tej inwestycji. Zdaniem Sądu charakter inwestycji wskazuje, że nośnik reklamowy, którego dotyczy zgłoszenie z uwagi na duże wymiary i brak zabezpieczeń w formie zakotwiczenia nośnika w gruncie, w związku z możliwością jego przewrócenia podczas silnych wiatrów, może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia znajdujących się w pobliżu tej reklamy. Dlatego zapewnienia inwestora o pełnym bezpieczeństwie inwestycji organ mógł uznać za przedwczesne. Również za należycie uzasadnione należy uznać stanowisko organu, że w zakresie stateczności konstrukcji i wykluczenia możliwości przewrócenia się tak dużej reklamy może wypowiedzieć się osoba posiadająca stosowne uprawnienia budowlane, po dokonaniu odpowiednich obliczeń. To zaś z kolei podlega sprawdzeniu w trybie postępowania o pozwoleniu na budowę. Natomiast przyjęcie zgłoszenia, jako procedura w znacznej mierze odformalizowana, uproszczona i niewymagająca złożenia projektu budowlanego, nie daje kompetentnym organom takiej możliwości. Mamy tu bowiem do czynienia z obiektem budowlanym usytuowanym na wolnym powietrzu, z dostępem nieokreślonej liczby osób trzecich, zainstalowanej na znacznej wysokości od poziomu gruntu i podlegającej stałem działaniom czynników atmosferycznych. Nie mogą także odnieść zamierzonego skutku dołączone do akt odpisy wyroków, bowiem po pierwsze wszystkie one są odpisami orzeczeń nieprawomocnych, a przede wszystkim, jak wynika z lektury ich uzasadnień wyeliminowane z obrotu prawnego decyzje zostały wydane na innej podstawie prawnej, nadto sąd w motywach wskazał na prawną możliwość wydania decyzji w kontrolowanych postępowaniach na podstawie przepisu art. 30 ust. 7, czyli tak jak w obecnie kontrolowanym postępowaniu. Również w sprawie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że w innej sprawie organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia, bowiem sąd dokonuje oceny postępowania w konkretnej sprawie, a przede wszystkim stan faktyczny każdej sprawy, każde miejsce na którym nośnik reklamy ma być ustawiony jest inne, zatem stanowisko organu może być różne. Reasumując, wobec bezzasadności skargi podlega ona oddaleniu, po myśli art. 151 upsa.