II SA/Wr 474/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działek I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] VII 2020 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania A. T., od decyzji Burmistrza Ś. (dalej jako "burmistrz") z [...] V 2020 r. (nr [...]) umarzającej postępowanie w sprawie nakazania A. C., właścicielowi działki nr [...], obręb Z., gmina Ś., wstrzymanie użytkowania terenu polegającego na prowadzeniu działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług transportowych turystycznych, jako niezgodnego z planem miejscowym – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i nakazało A. C. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działek nr [...] i nr [...], obręb Z. tj. funkcji zabudowy zagrodowej z uwzględnieniem przeznaczenia uzupełniającego. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach: A. T. i B. T. wystąpili do burmistrza z licznymi skargami na uciążliwą działalność prowadzoną na sąsiedniej nieruchomości (działki nr [...] i nr [...]) przez A. C. w zakresie transportu samochodowego. Podnieśli, że na powyższej posesji prowadzone są usługi transportowe i konserwacji pojazdów autobusowych oraz uciążliwego transportu samochodowego. Codziennie odbywają się kursy od kilku do kilkunastu pojazdów o masie ponad 3,5 tony. Zawiadomieniem z [...] V 2016 r. burmistrz poinformował strony o wszczęciu postępowania z art. 59 ust. 3 ustawy z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.) – dalej "upzp", tj. w sprawie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających i dwukrotnym wydaniu decyzji, które w postępowaniu odwoławczym zostały z przyczyn procesowych uchylone z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, burmistrz decyzją z [...] XI 2017 r. (nr [...]) umorzył postępowanie, stwierdzając brak podstaw do wydania nakazu. SKO tym razem decyzją z [...] II 2018 r. ([...]) utrzymało decyzję burmistrza w mocy. Tutejszy Sąd, po rozpatrzeniu skargi A. T. i B. T., wyrokiem z 12 VII 2018 r. (II SA/Wr 281/18) uchylił opisane wyżej decyzje organów obu instancji. Sąd stwierdził naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, nakazując organom uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez poczynienie ustaleń na okoliczność terminu rozpoczęcia, rodzaju, charakteru i rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej, w tym czy stwarza ona zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. Burmistrz, po uzupełnieniu materiału dowodowego, wydał decyzję umarzającą postępowanie, jednak została ona uchylona w postępowaniu odwoławczym i przekazana do ponownego rozpatrzenia celem wykonania wszystkich wskazań sformułowanych w wyroku Sądu z 12 VII 2018 r. (II SA/Wr 281/18). Po wykonaniu wskazań burmistrz decyzją z [...] V 2020 r. (nr [...]) ponownie umorzył postępowanie w sprawie. Stwierdził przy tym, że przeprowadzone czynności dowodowe nie dały podstaw do uznania, że nastąpiła niedopuszczalna zmiana sposobu zagospodarowania terenu. SKO, po rozpatrzeniu odwołania A. T., decyzją z dnia [...] VII 2020 r. ([...]) uchyliło decyzję burmistrza w całości i nakazało A. C. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działek nr [...] i nr [...] na cele zabudowy zagrodowej z dopuszczalnością usług uzupełniających o nieuciążliwym charakterze. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że działki nr [...] i nr [...] objęte są zakresem zastosowania uchwały Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] VI 2005 r. (Nr [...]) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy Ś. (Dz.Urz. Woj.D. z [...] r. Nr [...], poz. [...]) – dalej "MPZP". Oznaczone są one symbolem RM-13 z funkcją podstawową zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych; z dopuszczalnymi kierunkami przekształceń w kierunku adaptacji istniejących budynków mieszkalnych i gospodarczych na cele zabudowy mieszkaniowej oraz usług towarzyszących, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. SKO zaznaczyło, że w ramach funkcji RM-13 dopuszczano jako uzupełniające usługi niewymagające wielokrotnego w ciągu doby (ponad 2 kursy) i uciążliwego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego. Zabroniono przy tym lokalizowania w granicach działek RM-13 obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych, stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. W ocenie SKO w okolicznościach sprawy jest bezsporne, że A. C. od 2010 r. na nieruchomościach znajdujących się na terenie RM-13 prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: [...], a przeważająca działalność gospodarcza jest oznaczona kodem PKD 49.31.Z - Transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski. Działalność, którą prowadzi polega na przewozach dzieci do szkół w gminie Ś. jak również na przewozach turystycznych (wycieczki szkolne, przewozy dzieci na tygodniowe zielone szkoły, przewozy emerytów na turnusy rehabilitacyjne i turnusy świąteczne). Nieruchomość w Z. została zakupiona w celu wykorzystania jej w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Parkowane są tam pojazdy (busy i autobusy), wykonuje się tam również ich bieżącą konserwację i drobne naprawy (wymiana kół, żarówek, pasków klinowych). Nieruchomość w Z. pełni również funkcję mieszkalną dla A. C. i kierowców, którzy muszą wyjechać wcześnie rano. Zdaniem SKO, skoro przedmiotowa nieruchomość przeznaczona jest na cele zabudowy zagrodowej to brak jest podstaw do prowadzenia na niej wyłącznie działalności gospodarczej. Jakkolwiek MPZP umożliwia w tym przypadku realizację usług uzupełniających, to jednak w ramach przeznaczenia uzupełniającego dopuszcza transport samochodów dostawczych do 3,5 tony i nie więcej niż dwa kursy w ciągu doby. Tymczasem przyjazdy autobusów (a więc pojazdów pow. 3,5 tony) i ich parkowanie (czy to jednego, czy też czterech lub też większej ilości), nie odpowiada przeznaczeniu uzupełniającemu. Co prawda nie można z całym przekonaniem stwierdzić, że A. C. codziennie w ciągu doby wykonuje z posesji w Z. ponad dwa kursy autobusami, czy busami. Jednakże niewątpliwie z charakteru prowadzonej działalności (przewozy dzieci do szkół w gminie Ś. jak również na przewozy turystyczne, tj. wycieczki szkolne, przewozy dzieci na tygodniowe zielone szkoły, przewozy emerytów na turnusy rehabilitacyjne i turnusy świąteczne) i złożonych przez A. C. wyjaśnień co do rozmiarów świadczonych usług, wynika, iż są dni, że kursów tych jest więcej niż dwa. Co równie ważne MPZP, ani w przeznaczeniu podstawowym, ani też w przeznaczeniu uzupełniającym, nie dopuszcza prowadzenia napraw taboru samochodowego wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, zdaniem SKO, należało stwierdzić niezgodność opisanych usług transportowych z MPZP i bez znaczenia są zapewnienia mieszkańców Z., iż prowadzona przez A. C. działalność gospodarcza nie jest dla nich uciążliwa (wyjątkiem byli tu A. T. i B. T.). W skardze na powyższą decyzję SKO A. C. (dalej jako "skarżący") zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, skutkujące sprzecznością poczynionych przez SKO ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie rodzaju, charakteru oraz intensyfikacji działalności skarżącego na działkach nr [...] i nr [...], a w konsekwencji w zakresie błędnych ustaleń dotyczących zmiany przeznaczenia terenu w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pozbawienie przeznaczenia podstawowego terenu jego dominującej funkcji. 2) art. 4 ust. 1 upzp w zw. z § 5 cz. V ust. 4 pkt 3a MPZP, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą wadliwą oceną prawną, że skarżący prowadził działalność niezgodną z przeznaczeniem uzupełniającym zagospodarowania terenu dla działek nr [...] i nr [...], obręb Z., symbol RM/1-13; 3) art. 59 ust. 2 i 3 upzp, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uchyleniem decyzji burmistrza i nakazaniem skarżącemu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania działek nr [...] i nr [...], obręb Z., symbol RM/1-13, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny i właściwa ocena istotnych dla rozstrzygnięcia przepisów prawa powinna skłonić SKO do stwierdzenia, że nie doszło do zmiany przeznaczenia terenu, a to czyniło bezprzedmiotowym zastosowanie zaskarżonych w niniejszym zarzucie przepisów. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że SKO dokonało niedopuszczalnej rozszerzającej wykładni postanowień MPZP, co było niezasadne zważywszy, że jego postanowienia limitują przecież prawo własności. Zdaniem skarżącego jako działalność uzupełniająca dopuszczona została wszelka działalność usługowa w zakresie obsługi prowadzonej działalności gospodarczej z wyjątkiem tej, która spełnia przesłanki negatywne wprost wyrażone MPZP. W przypadku działek nr [...] i nr [...] zachowana została funkcja zabudowy zagrodowej. Nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi, hodowane są tam kury i uprawiana jest ziemia. Skarżący zaznaczył, że przy powierzchni nieruchomości wynoszącej 8300 m2 tylko niewielka jej część (330 m2) przeznaczona jest na cele parkingowe i konserwacji pojazdów. Pojazdy pojawiają się tam sporadycznie (większość jest parkowana na terenach, które bieżąco obsługuje) i nie występuje tu żadna szczególna uciążliwość. Skarżący podkreślił także, że prowadzona przez niego działalność w zakresie przewozów osób nie wymaga żadnego transportu dostawczego, a więc transportu towarowego. MPZP nie wyklucza również działalności w zakresie bieżącej konserwacji pojazdów. W rezultacie skarżący wniósł o: uchylenie decyzji SKO i umorzenie postępowania, wstrzymanie wykonania decyzji, zasądzenie kosztów postępowania i dopuszczenie dowodów na okoliczność powierzchni nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...]. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 28 X 2020 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z [...] XI 2020 r. uczestniczka – A. T. wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych istotą zabudowy zagrodowej jest prowadzenie indywidualnego gospodarstwa rolnego przez rolnika. Skarżący natomiast nie jest rolnikiem. Rację ma więc SKO stwierdzając, że skarżący nie realizuje funkcji podstawowej. Podniosła także, że samochód dostawczy – według Wikipedii – to samochód przeznaczony do przewozu niedużych ładunków o dopuszczalnej masie do 3,5 tony. Tymczasem na nieruchomość skarżącego wjeżdżają w celu parkowania lub naprawy pojazdy o masie około 16 ton. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 10 XII 2020 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z art. 59 ust. 3 upzp, w przypadku niewymagającej pozwolenia na budowę zmiany zagospodarowania terenu nieobjętego ustaleniami planu miejscowego, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. W okolicznościach kontrolowanej sprawy chodzi wprawdzie o teren objęty postanowieniami MPZP, jednak na dopuszczalność zastosowania w takim przypadku art. 59 ust. 3 upzp wskazał w sposób wiążący tutejszy Sąd w wyroku z 12 VII 2018 r. (II SA/Wr 281/18). Sąd, uchylając poprzednie decyzje organów z przyczyn formalnych, zwrócił uwagę na możliwość wydania w oparciu o powołany przepis nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu oznaczonego jako działki nr [...] i nr [...] w Z. wyłącznie w przypadku stwierdzenia niezgodności aktualnego sposobu zagospodarowania z postanowieniami MPZP. Nakazał przy tym organom uzupełnienie materiału dowodowego, poprzez poczynienie ustaleń na okoliczność terminu rozpoczęcia, rodzaju, charakteru i rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej, w tym czy stwarza ona zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. Określone wyżej wskazania dowodowe zostały przez organy wykonane. Materiał dowodowy wskazuje obecnie bezspornie, że od 2010 r. teren działek nr [...] i nr [...] wykorzystywany jest dla potrzeb obsługi działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego w zakresie transportu drogowego. Na terenie tym znajduje się budynek mieszkalny i dwa budynki gospodarcze. Działalność polega na przewozach dzieci do szkół w gminie Ś. jak również na przewozach turystycznych (wycieczki szkolne, przewozy dzieci na tygodniowe zielone szkoły, przewozy emerytów na turnusy rehabilitacyjne i turnusy świąteczne). Wykonywana jest przy wykorzystaniu 15 autobusów oraz busów. Problemowy teren stanowi bazę dla tych pojazdów, gdzie są parkowane i gdzie dokonuje się ich drobnych napraw czy niezbędnej konserwacji. Kontrole przeprowadzone przez organy ochrony środowiska nie stwierdziły uciążliwości dla środowiska, zaś co do uciążliwości dla mieszkańców to opinie w tym względzie są niewątpliwie podzielone. Kompletność materiału dowodowego umożliwiła przeprowadzenie przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji SKO w części obejmującej oceny materialnoprawne. Należało więc rozstrzygnąć, czy tego rodzaju działalność zgodna jest z funkcją terenu określoną w MPZP. Trzeba przy tym podkreślić, ze uchwała w sprawie miejscowego planu – będąc aktem prawa miejscowego - jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy. Przy interpretacji ustaleń miejscowego planu stosować należy te same reguły wykładni, jakie obowiązują przy interpretacji przepisów prawa. Co istotne, funkcja miejscowego planu, który z natury rzeczy ogranicza zakres uprawnień właścicielskich, sprzeciwia się rozszerzającej interpretacji wszystkich tych zapisów, które ograniczają możliwość wykonywania prawa własności nieruchomości. Działki nr [...] i nr [...] w części wykorzystywanej dla celów wyżej opisanej działalności znajdują się w obrębie terenu określonego w MPZP symbolem RM-13. Jak wynika z części V ust. 4 MPZP tego rodzaju przeznaczenie określone zostało jako: "przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych". W ramach funkcji RM-13 dopuszczono przy tym kierunki przekształceń polegających na adaptacji istniejących budynków mieszkalnych i gospodarczych na cele zabudowy mieszkaniowej oraz usług towarzyszących, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Dopuszczono także przeznaczenie uzupełniające w postaci: a) usług niewymagających wielokrotnego w ciągu doby (ponad 2 kursy) i uciążliwego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego, b) urządzeń towarzyszących, c) zieleni urządzonej. Zabroniono przy tym lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych, stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. Z powyższego wynika, że na terenie RM-13 realizowana ma być zasadniczo funkcja zagrodowa ale może być również realizowana alternatywnie funkcja mieszkaniowa, o ile będzie ona wynikiem adaptacji istniejącej zabudowy mieszkaniowo-gospodarczej (dopuszczony kierunek przekształcenia funkcji). Taka mieszkaniowa funkcja może być realizowana wraz z "usługami towarzyszącymi". Na terenie RM-13 dopuszczono także realizację działalności usługowej jako przeznaczenia uzupełniającego. Co istotne, "przeznaczenie uzupełniające terenu" zostało zdefiniowane w § 3 ust. 1 pkt 6 MPZP. Oznacza ono działalność inną niż podstawowa, dopuszczoną do lokalizacji na danym terenie przy spełnieniu dodatkowych warunków, oraz wcześniejszej lub równoczesnej realizacji przeznaczenia podstawowego. MPZP definiuje również pojęcie "usług". Według § 3 ust. 1 pkt 11 MPZP pod pojęciem "usług" należy rozumieć usługi: a) handlu detalicznego, b) gastronomii, c) rzemiosła nieprodukcyjnego związanego z konsumpcją indywidualną i naprawą sprzętu gospodarstwa domowego, z wykluczeniem usług naprawy i obsługi pojazdów mechanicznych, d) obsługi działalności gospodarczej, e) pocztowe i łączności. Należy więc stwierdzić, że na terenie RM-13 dopuszczalna jest realizacja usług, w tym obsługa działalności gospodarczej. Może ona towarzyszyć zarówno funkcji zagrodowej jak i mieszkaniowej. MPZP w ramach części V ust. 4 uzależnia oczywiście dopuszczalność realizacji tego rodzaju działalności usługowej od spełnienia dodatkowych warunków. Po pierwsze, taka działalność nie może wymagać wielokrotnego w ciągu doby (ponad 2 kursy) i uciążliwego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego. Po drugie, taka działalność nie może wiązać się z lokalizowaniem obiektów i urządzeń stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. MPZP nie definiuje pojęcia "transportu dostawczego". W takich warunkach należy zatem przyjąć potoczne rozumienie tego terminu. "Transport" to przewóz ludzi i ładunków różnymi środkami lokomocji (zob. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, praca zbior. pod red. St. Dubisza, Warszawa 2003, tom 4, s. 107). "Dostawczy" to związany z dostarczaniem czegoś, służący do dostaw towarów (zob. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, praca zbior. pod red. St. Dubisza, Warszawa 2003, tom 1 s. 675). Co do zagrożenia lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego to – w ocenie Sądu – przypadek taki nastąpi wyłącznie w sytuacji, gdy takie zagrożenie lub uciążliwość zostaną stwierdzone przez organy ochrony środowiska lub dana działalność będzie powszechnie kontestowana przez społeczność lokalną jako uciążliwa dla mieszkańców. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności kontrolowanej sprawy Sąd nie podzielił stanowiska SKO stwierdzającego niezgodność prowadzonej przez skarżącego działalności z MPZP. Zdaniem SKO skarżący nie prowadzi gospodarstwa rolnego, bowiem sam stwierdził, że nieruchomość nabył w celach prowadzenia działalności gospodarczej, tj. usług przewozu osób. Skoro zaś nie jest w tym przypadku realizowane przeznaczenie podstawowe, to wykluczyć należy także realizację funkcji uzupełniającej. W ocenie Sądu tego rodzaju ustalenie jest wątpliwe zważywszy, że skarżący podnosił w toku postępowania, że na przedmiotowym terenie uprawia ziemię (pszenica, rzepak) i hoduje kury (zob. przesłuchanie strony z [...] XII 2018 r.). Potwierdzały to poniekąd także zeznania świadka A. B. (zob. zeznania z [...] VIII 2017 r.). Tymczasem SKO okoliczność tą w ogóle pominęło, tak więc nie sposób w takich warunkach wiarygodnie stwierdzać, że skarżący nie prowadzi działalności rolniczej. Co jednak najistotniejsze, nawet gdyby przyjąć, że skarżący nie prowadzi w ogóle działalności rolniczej, to bezdyskusyjny jest fakt funkcjonowania na działce nr [...] budynku mieszkaniowego. Wynika to jednoznacznie z ustaleń dokonanych w trakcie oględzin przeprowadzonych przez burmistrza w dniu [...] VI 2016 r. i co potwierdzał skarżący w toku przesłuchania w dniu [...] XII 2018 r. Jak zaś wyżej wyjaśniono, MPZP dopuszcza możliwość przekształcenia przeznaczenia podstawowego na cele zabudowy mieszkaniowej oraz usług towarzyszących, o ile byłyby one wynikiem adaptacji istniejących budynków (zob. cz. V ust. 4 pkt 1 i 2 MPZP). W okolicznościach sprawy skarżący nie wykonywał żadnej nowej zabudowy (stąd też brak było podstaw do ingerencji ze strony organu nadzoru budowlanego). Sama zaś okoliczność realizowania na terenie przedmiotowej nieruchomości funkcji mieszkaniowej uprawnia do równoczesnego realizowania usług towarzyszących. Jest to więc wystarczające do uznania, że funkcja podstawowa została zachowana. Nie można się również zgodzić z tezą decyzji odwoławczej, jakoby działalność transportowa prowadzona przez skarżącego wymagała wielokrotnego w ciągu doby (ponad 2 kursy) i uciążliwego (ponad 3,5 tony) transportu dostawczego (zob. cz. V ust. 4 pkt 3 lit.a MPZP). Rację ma skarżący, że w przypadku działalności polegającej na przewozie osób nie można mówić o "transporcie dostawczym", a więc dostawie towarów. Wbrew twierdzeniom decyzji odwoławczej z całą pewnością nie jest transportem dostawczym przyjazd autobusu na teren nieruchomości skarżącego i nie ma tu istotnego znaczenia, czy autobus taki zajeżdża częściej niż 2 razy w ciągu doby. Prawodawca lokalny warunek ten sformułował w sposób konkretny i kazuistyczny wskazując jednoznacznie, że chodzi o "transport dostawczy" wykonywany pojazdami "ponad 3,5 tony" z intensywnością "ponad 2 kursy" w ciągu doby. Przesłanki te spełnione muszą być łącznie. Usługi prowadzone przez skarżącego nie wymagają transportu dostawczego (dostawy towaru), tak więc nie ma podstaw do stwierdzenia, że zachodzi tu przesłanka negatywna z cz. V ust. 4 pkt 3 lit.a MPZP. Jak wynika z cz. V ust. 4 pkt 4 MPZP, zabrania się lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych, stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. Materiał dowodowy zgromadzony przez burmistrza nie wskazuje, by działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego stwarzała zagrożenie lub uciążliwości dla środowiska przyrodniczego. Z całą pewnością nie jest to działalność należąca do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zob. rozporządzenie Rady Ministrów 10 IX 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Przeprowadzona na terenie nieruchomości skarżącego kontrola Inspekcji Ochrony Środowiska nie dała podstaw do wdrożenia jakichkolwiek postępowań w tym zakresie (zob. pismo z [...] VI 2019 r. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska we W. Delegatura w L.). Zresztą, nawet ewentualne przekroczenie przez przedsiębiorcę norm w zakresie dopuszczalnej emisji stanowiłoby w pierwszej kolejności podstawę do wdrożenia czynności przewidzianych w ustawie z 27 IV 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219) mających na celu doprowadzenie do ograniczenia oddziaływania na środowisko (zob. np. art. 115a, art. 154, art. 362). Nie stanowi natomiast podstawy do wprowadzenia bezwzględnego zakazu prowadzenia działalności. Co do uciążliwości dla mieszkańców, to z materiału dowodowego nie wynika, by działalność transportowa skarżącego była oprotestowana przez społeczność lokalną. Zwraca uwagę fakt, że burmistrz w prowadzonym postępowaniu przesłuchał 21. świadków, z czego aż 19. stwierdziło, że nie odczuwa uciążliwości związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością. Jedyni świadkowie powołujący się na uciążliwości w tym zakresie to osoby niezamieszkujące w Z., przebywające tam okazjonalnie w charakterze gości u strony postępowania – A. T. (zob. zeznania A. D. i M. L. z dnia [...] IV 2017 r.). Nie jest to wystarczające do uznania, że prowadzona przez skarżącego działalność jest uciążliwa dla mieszkańców Z. W konsekwencji Sąd uznał zaskarżoną decyzję za wydaną z naruszeniem art. 59 ust. 3 upzp w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co obligowało do jej uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ppsa. W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO rozpatrzy odwołanie uwzględniając wyrażone wyżej oceny. Odnosząc się do wniosku skargi o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, Sąd zwraca uwagę, że powołany przepis dotyczy umorzenia postępowania sądowego, a nie postępowania administracyjnego. Umorzenie przez Sąd postępowania administracyjnego mogłoby zaś nastąpić na podstawie art. 145 § 3 ppsa. W okolicznościach sprawy nie było jednak podstaw do wydania takiego orzeczenia, bowiem przedmiotem skargi była wyłącznie decyzja odwoławcza i nie zachodzi tu bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego. Sąd nie uwzględnił również wniosku dowodowego skargi z uwagi na jego zbędność. Dokumentacja obrazująca powierzchnię działek nr [...] i nr [...] znajduje się już w aktach sprawy. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 2 ppsa, mając na względzie kierunek rozstrzygnięcia oraz wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów w łącznej kwocie 997 zł, na którą składają się: wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).