II SA/Wr 475/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia 8 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia. Pismem z dnia 27 września 2017 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz o przeprowadzenie postępowania dowodowego z treści akt w sprawach II SA/Wr 191/17 i II SA/Wr 475/17. We wniosku wyjaśniono, że w dniu 20 września 2017 r. Zarządcy Wspólnoty doręczono postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 września 2017 r. odrzucające skargę. Podstawą wydanego postanowienia był brak wniesienia w zakreślonym terminie wymaganej opłaty w kwocie 100 zł. Z postanowienia tego strona dowiedziała się o popełnionym przez siebie błędzie w zakresie dokonywanych opłat do WSA. Pomyłka nie była zawiniona, a wynikła ze zbiegu okoliczności i mało czytelnego oznakowania przez organy administracyjne ich orzeczeń w niniejszej sprawie. Istotne dla powstania pomyłki był fakt, że PINB wydając w dniu [...] r. decyzję Nr [...] wskazał w niej dwie strony postępowania, tj. Wspólnotę Mieszkaniową [...] oraz [...]. Wynika to z faktu, że Wspólnoty te sąsiadują ze sobą, ale praktycznie ich nieruchomości to jeden budynek i tzw. dwie bramy. Dalsze działania w zakresie realizacji ww. decyzji przyjęły już formę odrębnych postępowań dla obu Wspólnot. W ten sposób doszło do wydania postanowień o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zarówno dla jednej jak i drugiej Wspólnoty. Wspólnota z [...] była adresatem postanowienia z dnia [...] r. Nr [...], podczas gdy [...] było adresatem postanowienia Nr [...] także z dnia [...] r. Zarządca Wspólnoty [...] zaskarżył to postanowienie, w wyniku czego DWINB wydał postanowienie Nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i doręczył je Wspólnocie [...]. Doręczone postanowienie Nr [...] dotyczyło nałożenia grzywny na Wspólnotę [...] i zostało zaskarżone do WSA przez Wspólnotę [...], gdyż Wspólnota ta była przekonana, że w postanowieniu omyłkowo została pominięta. W ww. sprawie przed tutejszym WSA toczyło się postępowanie o sygn. akt II SA/Wr 191/17 zakończone postanowieniem z dnia [...] r. doręczonym stronie w dniu 3 lipca 2017 r. Skargę odrzucono ze względu na to, że Wspólnota nie była stroną postępowania, a wniesiony wpis w kwocie 100 zł postanowiono zwrócić stronie. Wspólnota [...] zaskarżyła również postanowienie DWINB Nr [...] (powinno być 834/17), które dotyczyło nałożenia na nią kary grzywny. Postępowanie w tej sprawie toczy się pod niniejszą sygnaturą. W związku z tym, że Wspólnota wcześniej uiszczała już taką samą opłatę w związku z postępowaniem prowadzonym pod sygn. akt II SA/Wr 191/17, zarządca nieruchomości działający w imieniu Wspólnoty [...] omyłkowo uznał, że chodzi o już dokonany wpis 100 zł i że cały czas chodzi o tą samą skargę. Dodatkowo pomyłka mogła być spowodowana tym, że ze względu na okres urlopowy sprawą zajmowały się różne osoby. Nie było winy po stronie strony skarżącej w zbiegu dat i okoliczności, które wprowadziły stronę w błąd, co do dokonanych faktycznie opłat. Dlatego też po szczegółowym przeanalizowaniu sprawy, obecnie strona składa niniejszy wniosek wraz z opłatą 100 zł. Jako nadawcę opłaty wskazano Wspólnotę [...], pomimo że opłata dotyczy Wspólnoty [...], co potwierdza sygnatura wskazana w treści potwierdzenia przelewu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§ 2). W art. 87 P.p.s.a. wskazano natomiast przesłanki do przywrócenia terminu dla czynności procesowej, które łącznie musi spełnić strona wnioskująca o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W niniejszej sprawie wszystkie wskazane powyżej warunki nie zostały spełnione, bowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Zdaniem Sądu w sprawie nie wystąpił ani zbieg okoliczności ani mało czytelne oznakowanie przez organy administracyjne wydawanych orzeczeń, które mogłoby stanowić przeszkodę do terminowego uiszczenia żądanej kwoty. Jak wynika z akt sprawy II SA/Wr 191/17 Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] we W. wniosła w dniu 16 lutego 2017 r. skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia. Zarządzeniem z dnia 8 maja 20127 r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi w kwocie 100 zł. Opłata została uiszczona w dniu 18 maja 2017 r. Zatem po opłaceniu inne sprawy strona skarżąca otrzymała dopiero zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z dnia [...] r. Nr [...], tj. w dniu 29 maja 2017 r. Ponadto, postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie II SA/Wr 191/17, doręczonym stronie w dniu 3 lipca 2017 r., skargę odrzucono i zwrócono kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Zarządzeniem z dnia 13 lipca 2017 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi w sprawie II SA/Wr 475/17 w kwocie 100 zł. Zatem już po powzięciu wiadomości, że strona skarżąca nie ma legitymacji czynnej do zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia DWINB z dnia [...] r. Nr [...] i że zostanie jej zwrócony wpis, została wezwana do uiszczenia opłaty w niniejszej sprawie. Przy czym podkreślenia wymaga, że uzupełniając braki formalne skargi, strona w żadnym miejscu nie wniosła o zaliczenia uiszczonego w sprawie II SA/Wr 191/17 wpisu na poczet skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie. Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Omyłkowe uznanie przez zarządcę nieruchomości działającego w imieniu strony skarżącej, że chodzi o już dokonany wpis 100 zł i że cały czas chodzi o tą samą skargę, jak i pomyłka spowodowana tym, że ze względu na okres urlopowy sprawą zajmowały się różne osoby, świadczą raczej o nienależytej staranności w dbaniu o własne interesy. Nadto, w razie jakichkolwiek wątpliwości strona mogła zwrócić się do Sądu o wyjaśnienie, czy chodzi o tą samą skargę. Takich działań strona skarżąca jednak nie podjęła. Nie można zatem uwzględnić twierdzenia strony skarżącej, że nie było winy po jej stronie w zbiegu dat i okoliczności, które wprowadziły stronę w błąd, co do dokonanych faktycznie opłat. Stąd też na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.