II SA/Wr 477/05

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 1 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Ł.O. o przyznanie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi D., M.a, J. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 11 lutego 2005 r. Nr SKO/OD-422/209/2/2005 postanawia: przyznać adwokatowi Ł. O. od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 442, 80 zł (czterysta czterdzieści dwa i 80/100 złotych), w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2009 r. Sąd przyznał skarżącym D. i M.W. prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżących został wyznaczony w dniu 23 czerwca 2009 r. adwokat Ł. O.któremu skarżący udzielił stosownego pełnomocnictwa. Pełnomocnik w zażaleniu z dnia 27 lipca 2009 r. oraz w dwóch zażaleniach z dnia 30 sierpnia 2010 r. wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w łącznej wysokości 442, 80 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "d" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.