II SA/Wr 477/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2014r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zamontowania drzwi wejściowych do lokalu nr [...] oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. stosując przepis art. 105 §1 kodeksu postepowania administracyjnego umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zamontowania drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w budynku przy ul. M.K.[...] w J.Z. Z uzasadnienia decyzji oraz z akt sprawy wynika, że postępowanie zainicjonowane zostało pismem z dnia 21 stycznia 2013r. skierowanym przez G.S. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. W piśmie zawarty został wniosek o wszczęcie postępowania w celu zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego mieszkańcom lokalu nr [...] w budynku przy ul. M.K.[...] w J.Z. poprzez nakazanie właścicielom lokalu nr [...] usunięcia dodatkowych drzwi wejściowych stanowiących zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców lokalu nr [...]. Zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania dokonane zostało pismem z dnia 2 października 2013r., w którym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. określił przedmiot sprawy jako przebudowę drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w budynku przy ul. M. K. [...] w J.Z. W treści pisma zamieszczona też została informacja o terminie oględzin przedmiotowego budynku wyznaczonym na dzień 15 października 2013r. W dalszej części uzasadnienia organ orzekający wyjaśnił, że podczas oględzin budynku położonego przy ul. M.K. [...] w J.Z. stwierdzono, że jest to budynek o trzech nadziemnych kondygnacjach, przy czym na parterze i pierwszym piętrze znajdują się po trzy mieszkania, a na drugim piętrze jedno mieszkanie. Ustalono ponadto, że lokal mieszkalny nr [...] wyposażony jest w dwie pary drzwi wejściowych. Jedne otwierają się od wewnątrz lokalu, a drugie na zewnątrz. Właściciele lokalu- Z. i G.M. oświadczyli, że drzwi w taki sposób zostały zamontowane około 20 lat temu. W protokole organ wskazał dodatkowo, iż skrzydło drzwiowe przy maksymalnym otwarciu drzwi na klatkę schodową, otwiera się na ścianę. Odległość drzwi do lokalu nr [...] do wejścia do lokalu nr [...] wynosi 35cm. Przy otwarciu drzwi do 45° odległość ta wynosi 34cm, natomiast przy otwarciu do 70° - 40cm. G.M. oświadczyła do protokołu, iż dodatkowe drzwi wejściowe do lokalu stanowią zabezpieczenie przed złodziejem, kradzieżą, zimnem oraz przed sąsiadem G.S., który już kopał w drzwi powodując zniszczenia, za co został ukarany. W protokole z oględzin sporządzono schemat usytuowania drzwi. Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie w. zobowiązał Z. i G. M. do przedłożenia oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych robót polegających na zamontowaniu drugich drzwi wejściowych do lokalu nr [...] otwieranych na zewnątrz. Orzeczony obowiązek zobowiązani wykonali przedkładając w dniu 10 marca 2014r., opracowanie wykonane przez mgr. inż. Z. Cz. Autor powyższego opracowania wskazuje, iż zamontowanie dodatkowego skrzydła drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] jest dozwolone wg obowiązujących przepisów prawa budowlanego i rozporządzenia w/s warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie stwarza zagrożenia dla mieszkańców budynku. Sposób otwierania jest właściwy, skrzydło drzwi otwiera się na ścianę klatki schodowej, nie koliduje z drzwiami wejściowymi do lokalu nr[...]. Spełnione są warunki zawarte w § 242 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym skrzydła drzwi stanowiących wejście na drogę ewakuacyjną nie mogą po ich całkowitym otwarciu zmniejszyć wymaganej szerokości drogi. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez G. S., który wniósł odwołanie w imieniu własnym oraz w imieniu A. S. W odwołaniu zakwestionowana została zasadność uznania postępowania za bezprzedmiotowe oraz podtrzymane twierdzenie o powodowaniu przez drzwi wejściowe, zamontowane w lokalu mieszkalnym nr [...] zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców lokalu nr [...] ze względu na zawężanie w trakcie otwierania drogi ewakuacyjnej. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie przepisu art. 138§1 pkt 1 kodeksu postepowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postepowania w sprawie, a następnie wyjaśnił, że regulacja art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 1409) odnosi się nie tylko do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a nie są budowami w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, ale także i do takich, które wykonane zostały w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska lub w inny sposób istotnie odbiegać od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. W konsekwencji, postępowanie naprawcze, o którym mowa w art. 50 i 51 ustawy - Prawo budowlane należy prowadzić wówczas, gdy spełniona jest którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 50 ust. 1 analizowanej ustawy. Zatem po ustaleniu, iż wykonane roboty budowlane wyczerpują jedną z przesłanek zawartych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, prowadząc postępowanie naprawcze organ pierwszej instancji zobowiązany jest bezsprzecznie ustalić, na czym polegają nieprawidłowości w wykonanych robotach budowlanych, a następnie wskazać jakie przepisy one naruszają. W dalszej części uzasadnienia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na wykonanie przez Inwestorów robót w sposób prawidłowy, zgodnie ze sztuką budowlaną, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nakazanie wykonania robót. Odpowiadając natomiast na argumentację zawartą w odwołaniu organ drugiej instancji wyjaśnił, iż jest ona chybiona i nie ma wpływu na zasadność podjętego przez organ stopnia powiatowego rozstrzygnięcia. W kwestii naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, które zostało zarzucone wyjaśnić należy, iż zgodnie z § 236 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce (...), bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej - zwanymi dalej drogami ewakuacyjnymi, przy czym zgodnie z § 242 pkt. 4 ww. Rozporządzenia, skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości drogi. W ocenie organu odwoławczego z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że nie jest dopuszczalny montaż drzwi otwierających się na zewnątrz, jeżeli po całkowitym ich otwarciu przesłonią drzwi innego pomieszczenia mieszkalnego, będącego wyjściem ewakuacyjnym, zawężając szerokość tego wyjścia poniżej szerokości podanej w § 239 ust. 1 ww. rozporządzenia lub po całkowitym ich otwarciu, zmniejszą szerokość klatki schodowej, będącej poziomą drogą ewakuacyjną, o której mowa w § 242 ust. 1 ww. rozporządzenia. Jak wynika z przedłożonego przez Inwestorów opracowania, poprzez zamontowanie drzwi wejściowych otwieranych na zewnątrz, nie zawężono drogi ewakuacyjnej. Brak jest również podstaw do kwestionowania opracowania, które sporządziła osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia, a tym samym legitymująca się wiedzą umożliwiającą fachową ocenę wykonanych robót. Odnosząc się natomiast do powołanego w odwołaniu art. 66 ustawy Prawo budowlane D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż przepis ten stosowany jest w postępowaniach w sprawie stanu technicznego budynku, natomiast prowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie, obejmuje roboty budowlane sankcjonowane art. 50-51 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji stwierdzenia naruszenia przepisów. Stanowisko orzecznictwa sądowo administracyjnego, jednoznacznie wskazuje ponadto, iż: ,Jeżeli w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ nadzoru budowlanego uzna, iż nie ma konieczności wydawania w sprawie decyzji merytorycznej, ponieważ wszystkie czynności które ewentualnie można nakazać w sprawie zostały już wykonane, bądź nie ma potrzeby ich wykonania, ze względu na brak wątpliwości, co do poprawności wykonanych prac pod względem techniczno- budowlanym, to powinien wydać decyzje o umorzeniu postępowania w trybie art. 105§ 1 kpa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 493/04 LEX nr 169372). Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, iż w pełni uzasadnionym jest zakończenie postępowania przy zastosowaniu art. 105 § 1 kpa. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował G.S. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zaskarżając w całości wydaną w sprawie decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. G.S. wniósł o stwierdzenie ich nieważności. Uzasadniają żądanie zawarte w petitum skargi G. S. wyjaśnił, że sporne drzwi - jego zdaniem - stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia w przypadku pożaru w budynku lub potrzeby nagłej ewakuacji osób przebywających w lokalu nr [...] oraz naruszają przepis §242 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Skarżący wskazał przy tym, że w czasie otwierania drzwi lokalu nr[...], w najmniej korzystnym ich położeniu podczas otwierania znajdują się one w odległości 34 cm od drzwi lokalu nr [...], natomiast po całkowitym otwarciu drzwi lokalu nr[...]znajdują się w odległości 35 cm. W ocenie skarżącego niedozwolony jest montaż drzwi otwierających się na klatkę schodową, która stanowi jednocześnie drogę ewakuacyjną dla mieszkańców budynku, jeżeli drzwi te zmniejszają szerokość drogi ewakuacyjnej. Zdaniem G.S. ze stanu faktycznego i akt sprawy wynika, że przedmiotowe drzwi podczas ich otwierania – w najbardziej niekorzystnym położeniu zawężają drogę ewakuacyjną przez co stanowią niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia dla osób ewakuujących się z lokalu nr [...] i poruszających się po klatce schodowej. W argumentacji przedstawionej przez skarżącego w uzasadnieniu skargi powołane zostały również wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, dotyczące przesłanek bezprzedmiotowości postępowania oraz warunków bezpieczeństwa pożarowego. W doręczonej Sądowi w dniu 16 lipca 2014r. odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi, uznając zarzuty w niej zawarte za bezzasadne i pozostające bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji i jej uzasadnienia. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący skierował do Sądu pisma z dnia 1 sierpnia 2014r. oznaczone jako "Odpowiedź skarżącego na odpowiedź na skargę", w którym oświadczył, że podtrzymuje w całości treść skargi oraz jako "Wniosek dowodowy", do którego załączono dokumentację zdjęciową. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne : Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowane w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane wcześniej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowaniu instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego lub przepisów prawa procesowego, obligujących do uwzględnienia skargi, mimo rozważenia w toku podjętych czynności rozpoznawczych przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej właściwy w sprawie tzn. działający zgodnie z przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i procesowymi kompetencją jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony tzn. decyzją rozstrzygającą sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji. Rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty następuje poprzez konkretyzację uprawnienia lub obowiązku podmiotu, legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa, którego sytuacja prawna zostaje skutkiem tego ukształtowania w inny sposób. Wszelka ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do stosowania których uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą /decyzyjną/. Ustawodawca dopuścił jednak inny tzn. niemerytoryczny sposób załatwiania sprawy administracyjnej określając jego warunki m.in. w przepisie art. 105 § 1 kpa. Przepis ten nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono w całości albo w części bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i niekwestionowanymi poglądami nauki bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, a poprzez to oznacza niemożność skonkretyzowania prawa lub obowiązku określonego podmiotu, która obliguje do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w inny sposób niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy /np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983r.; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996r., sygn. art. Sa/Ka 2493/95 niepubl./. Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki. W doktrynie i judykaturze rozróżnia się aspekt podmiotowy bezprzedmiotowości, dotyczący sfery podmiotowej danej sprawy administracyjnej (np. strony, organu) i aspekt przedmiotowy, dotyczący szeroko rozumianego przedmiotu sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania o charakterze przedmiotowym będzie sytuacja polegająca na tym, że właściwy organ w okolicznościach faktycznych istniejących w konkretnym przypadku nie ma podstaw prawnych do działania w formach władczych w sposób merytoryczny. Zważyć przy tym należy, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej podporządkowane są ustrojowej zasadzie praworządności zawartej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego, która w sposób bezwzględny wymaga od nich działania na podstawie przepisów prawa. Jednym z aspektów zasady praworządności jest stosowanie prawa materialnego i procesowego, które obejmuje m.in. subsumpcję faktu uznanego za udowodniony pod stosowną normą prawną. Wymaga to uprzedniego stwierdzenia, że dany fakt ustalony przez organ prowadzący postępowanie w sprawie zawiera się w zakresie uregulowanym stosowaną normą prawną. Inaczej mówiąc sytuacja ustalona przez organ jako zaistniała czyli rzeczywista - odpowiadająca sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej - uzasadnia wykorzystanie dyspozycji zawartej w tej samej normie (por. J. Wróblewski: Stosowanie prawa przez organy administracji, OMT 1972, Nr 12). W tych okolicznościach istotne jest, że stwierdzona przez organy właściwe instancyjnie bezprzedmiotowość odnosi się do postępowania prowadzonego w sprawie – jak wynika zawiadomienia skierowanego do stron w trybie art. 61§1 i §4 kpa przez organ pierwszej instancji z dnia 2 października 2013 r. – przebudowy drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w budynku przy ul. M. K. [...] w J. Z. przez Z. i G.M. Czynności wyjaśniające podjęte w toku postępowania przez właściwy w sprawie organ, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, nie doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które umożliwiłyby organowi administracji publicznej zastosowane – w sposób legalny- dyspozycji uwzględnionej w normie prawa materialnego, istniejącej w obowiązującym porządku prawnym. Z materiału zebranego w sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że dokonana przebudowa drzwi wejściowych nie spowodowała stanu niezgodności z prawem. Do takich stwierdzeń uprawnia treść protokołu dokumentującego czynność oględzin przedmiotowego budynku mieszkalnego oraz przedłożone przez inwestorów w toku postępowania opracowanie, stanowiące ocenę techniczną wraz z inwentaryzacją drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. M. K. [...] w J.Z., sporządzone przez uprawnioną osobę. Wynika z nich, że zamontowane przez inwestorów zewnętrzne skrzydło drzwi wejściowych, otwierające się na klatkę schodową odpowiada wymogowi wynikającemu z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a-c ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej i zapewnia bezpieczeństwo konstrukcji, bezpieczeństwo pożarowe oraz bezpieczeństwo użytkowania. Spełnia również normy wymiarowe określone w przepisie §62 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazywanego powyżej oraz odpowiada zapisowi §236 ust. 1 tego aktu wykonawczego, stanowiącego, że wyjście z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami. Przedstawione skrzydło drzwi wejściowych nie powoduje również sytuacji naruszającej warunki ustanowione w przepisie §242 ust. 1 , ust. 2 i ust. 4 powołanego powyżej rozporządzenia. Zgodnie z ich treścią: "Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczny osób mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m. (ust. 1).Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób (ust. 2). Skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi" (ust. 4). Zamontowane wewnętrzne skrzydło drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w budynku przy ul. M. K. [...] w J.Z. otwiera się na ścianę klatki schodowej, co wykazuje w sposób nie budzący wątpliwości materiał zdjęciowy, znajdujący się w aktach sprawy. Taki kierunek otwierania przedmiotowych drzwi nie powoduje – po ich całkowitym otwarciu - zawężenia drogi ewakuacyjnej, którą stanowi korytarz klatki schodowej o szerokości 1,32 m. Omawiane skrzydło drzwiowe nie koliduje też z drzwiami wejściowymi do lokalu nr [...], nie stwarza też niebezpieczeństwa czy zagrożenia dla użytkowników tego lokalu, użytkowników lokalu nr [...] i pozostałych mieszkańców budynku. Zdaniem Sądu - podzielającego ocenę przyjętą przez organy właściwe instancyjnie w tej sprawie- w takich okolicznościach i wobec oznaczenia przedmiotu sprawy, brak było podstaw do interwencji organu nadzoru budowlanego. Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie przez organ nadzoru budowlanego była konieczność zakończenia postępowania w inny sposób tzn. poprzez orzeczenie niemerytoryczne, czyli umarzające postępowanie. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa - stosownie do przepisu powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.