II SA/Wr 494/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. T. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skarg K. W. i Spółdzielni Mieszkaniowej A we W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [---] nr [---] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku postanawia: przyznać pełnomocnikowi r. pr. T. S. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2015 r. przyznano skarżącej, K. W., prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie na jej pełnomocnika wyznaczony został przez Okręgową Izbę Radców Prawnych we Wrocławiu r. pr. T. S., który zastępował stronę przed tutejszym sądem poprzez pełnomocnika substytucyjnego. Koszty w tym zakresie zostały zasądzone w wyroku z dnia 19 listopada 2016 r. Następnie za pismem z dnia 25 lutego 2016 r. pełnomocnik złożył kopię opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z dowodem jej nadania swojej mocodawczyni. Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej i oświadczył, że nie zostały opłacone w całości ani w części. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w niniejszej sprawie określa w sprawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Wobec tego, pełnomocnikowi z urzędu należało zasądzić wynagrodzenie w kwocie 120 zł, która podlega podwyższeniu o 27,60 zł, to jest wartość podatku od towarów i usług według stawki 23 %, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.