II SA/Wr 5/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2018r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Gminy Miękinia z dnia 31 sierpnia 2017 r. nr XXXIII/316/17 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia - część B I. stwierdza nieważność § 5 ust.2, § 11 i § 12 ust.1 pkt 5 zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Miękinia na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Dolnośląski, działając jako organ nadzoru, złożył do sądu administracyjnego skargę na uchwałę Rady Gminy Miękinia, nr XXXIII/316/17 z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia – część B. Na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1875) oraz art. 50 § 2, art. 54 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej – p.p.s.a.) wniósł on o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 2, § 11 i § 12 ust. 1 pkt 5 przedmiotowej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono Radzie Gminy Miękinia podjęcie: - § 5 ust. 2 uchwały z istotnym naruszeniem art. 37a ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), polegającym na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego poprzez ustalenie w tym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu sytuowania określonej kategorii ogrodzeń, w sytuacji, gdy kwestia ta powinna być regulowana odrębną uchwałą; - § 11 uchwały z istotnym naruszeniem art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), polegającym na dokonaniu ustaleń w zakresie scalania i podziału dla terenów przeznaczonych w planie na cele rolne i leśne; - § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały z istotnym naruszeniem art. art. 15 ust. 3 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegającym na naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego w zakresie określenia minimalnej powierzchni nowo wydzielanych działek budowlanych dla zabudowy zagrodowej. Na uzasadnienie strona skarżąca wskazała, że na sesji w dniu 31 sierpnia 2017 r. Rada Gminy Miękinia podjęła m.in. uchwałę nr XXXIII/316/17 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia. Uchwała wraz z dokumentacją formalnoprawną została przesłana pismem Sekretarza Gminy Miękinia z dnia 6 września 2017 r. i wpłynęła do organu nadzoru dnia 7 września 2017 r.. Ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Wojewoda Dolnośląski wnosi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o stwierdzenie nieważności uchwały we wskazanym zakresie. Zdaniem Wojewody analiza uchwały w kontekście art. 28 ust. 1 ustawy, doprowadziła do stwierdzenia istotnego naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten wskazuje, że o nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu w całości lub części przesądzają: istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów. Zasada sporządzania miejscowego planu traktowana jest jako przesłanka materialnoprawna legalności przyjętej przez radę gminy uchwały. Wskazuje się tutaj, że rada gminy, realizując władztwo planistyczne jednostki samorządu terytorialnego poprzez przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Tylko w tych granicach można wyznaczyć władztwo planistyczne przysługujące gminie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 279/15). Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są również jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Należy je wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego na płaszczyźnie jego zawartości (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 23 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 674/15). Normodawca lokalny przepisem § 5 ust. 2 uchwały wprowadził zakaz realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych monolitycznych przęseł betonowych. Wojewoda wskazuje, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774 ze zm.), stanowi, iż rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (art. 37a ust. 1). W uchwale określa się zasady i warunki sytuowania szyldów, gabaryty oraz liczbę szyldów, które mogą być umieszczone na danej nieruchomości przez podmiot prowadzący na niej działalność (art. 37a ust. 2). W uchwale rada gminy może ustalić zakaz sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów (art. 37a ust. 3). Zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa wskazują jednak jednoznacznie, że uchwała, o której mowa w tym przepisie, to uchwała inna niż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Należy zauważyć - po pierwsze - że wtedy, gdy określona materia ma zostać uregulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ustawa posługuje się pojęciem planu miejscowego, a nie pojęciem uchwały, zaś - po drugie - art. 37a został (w ramach systematyki ustawy) dodany po przepisach odnoszących się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Konieczność podjęcia - w celu uregulowania materii wskazanej w art. 37a ustawy - odrębnej uchwały potwierdza również wykładnia historyczna. Po trzecie zatem, wskazać można, że wraz z wprowadzeniem do ustawy art. 37a, uchylony został art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy, który wskazywał, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Pozwala to na przyjęcie, że zamiarem ustawodawcy było wyeliminowanie materii objętej uchwałą wydawaną na podstawie nowej normy kompetencyjnej z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, ustawa o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu zawiera przepisy przejściowe, zgodnie z którymi miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej zachowują moc art. 12 ust. 1), a regulacje miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i przyjętych na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu dotychczasowym, obowiązują do dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą ton. 12 ust. 2). Jednocześnie ustalono, że do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu, nieuchwalonych przez radę gminy do dnia wejścia w ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 12 ust. 3). Uchwała nr XVI/1 Rady Gminy Miękinia w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia została podjęta w dniu 29 stycznia 2016 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, co nastąpiło w dniu 11 września 2015 r. Jako czwarty argument wskazujący na brak możliwości podejmowania działań legislacyjnych, polegających na dokonaniu przemieszania materii planu miejscowego uchwały, której zakres przedmiotowy określa art. 37a ust. 1-3 ustawy, wskazano odrębne, odmienne i złożone procedury podejmowania obu uchwał. Zasady usytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych, szyldów ogrodzeń, a także zakazy sytuowania ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych mogą zostać ustanowione wyłącznie w oparciu o procedurę regulowaną 37a-37e ustawy. Stanowisko organu nadzoru znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych i jako przykład podano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2017 r. (II SA/Wr 422/17). W wyroku tym sąd wskazał, że "Przywołane regulacje wskazują że zamiarem ustawodawcy było wyeliminowanie materii objętej uchwałą wydawaną na podstawie nowej normy kompetencyjnej zawartej w art. 37a z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady, rada gminy utraciła zatem kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania tablic i urządzeń reklamowych, jednakże według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, chyba, że znajdują zastosowanie przepisy przejściowe zawarte w art. 12 ust.3 ustawy nowelizującej. Skoro uchwała intencyjna w niniejszej sprawie podjęta została w dniu 10 czerwca 2016 r., to jednak nie ma zastosowania. W ocenie Sądu należy zgodzić się z prezentowaną w skardze argumentacją wywodzącą w oparciu o wykładnię literalną systemową i historyczną że omawiana i winna być regulowana w uchwale innej niż plan miejscowy. Potwierdzeniem tego stanu jest także wskazywana przez stronę skarżącą odmienność i złożoność procedur podejmowania obu uchwał". Reasumując omawiany zarzut, w ocenie organu nadzoru, żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do którego uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub planu, podjęto po dniu wejścia w życie ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, nie może już zawierać ustaleń dotyczących zakazu sytuowania ogrodzeń. Następnie w skardze przytoczono zapis §11 uchwały, mocą którego Rada Gminy Miękinia postanowiła, że: "Szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym: 1. Dopuszcza się scalanie i podział nieruchomości. 2. Powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 800m². 3. Szerokość frontu działki nie może być mniejsza niż 20 m. 4. Kąt położenia granicy działki w stosunku do pasa drogowego nie może być mniejszy niż 60 stopni. 5. Parametry działek pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej oraz w celu wytyczenia ciągów pieszych oraz miejsc postojowych zgodnie z przepisami odrębnymi. 6. Szerokość dróg wewnętrznych minimum 8m., a w przypadku obsługi nie więcej niż 6 działek - minimum 6m, dla placu do zawracania samochodów na drogach nie przelotowych ustala się minimalną wielkość 12,5 m. x 12,5m." Powyższym zapisem określono zasady i warunki scalania i podziału dla terenów zabudowy ogrodowej (1RM, 2RM, 3RM) oraz terenów rolniczych (1R, 2R, 3R). Ustalając szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości, odniesiono się do wszystkich terenów objętych niniejszym planem, a więc do terenów zabudowy zagrodowej (RM) i terenów rolniczych (R). Skarżący podkreślił, że w przepisie art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami regulującym zasady przeprowadzania procedury scalania i podziału jednoznacznie wskazano, że przepisy rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach: przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne. W konsekwencji na terenach przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolnicze bądź leśne, zasad takich ustalać nie można. Stanowisko to poparto orzecznictwem sądowoadministracyjnym, gdzie odnośnie pojęcia "zabudowy zagrodowej" definiuje się ją jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza (wyrok NSA z 4 grudnia I v r. sygn. akt II OSK 1536/07). Nadto w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), przez "zabudowę zagrodową należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161) gruntami rolnymi, sąm.in. grunty określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne; pod stawami rybnymi i innymi zbiornikami wodnymi, służącymi wyłącznie dla potrzeb rolnictwa; pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny (...)". W myśl przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zabudowa zagrodowa została uznana więc za grunt rolny. Z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wynika, że tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych zaliczane są do terenów użytkowanych rolniczo. Mając zatem na uwadze przepis art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami Wojewoda stwierdził, że uchwałą nr XXXIII/316/17 Rada Gminy Miękinia dokonała ustaleń w zakresie scalania i podziału nieruchomości dla terenów przeznaczonych w planie na cele rolne - tj. terenów zabudowach zagrodowej i terenów rolniczych, naruszając tym samym przepis art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Słuszność swojego stanowiska skarżący potwierdził wskazując na poglądy orzecznictwa sądowego. Na koniec Wojewoda Dolnośląski wskazał, że w § 12 uchwały przyjęto ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1RM, 2RM i 3RM o podstawowym przeznaczeniu: zabudowa zagrodowa. Przepisem § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały ustalono, że minimalna powierzchnia nowo wydzielonej działki budowlanej wynosi 800m². Określono zatem minimalną powierzchnię działek budowlanych powstałych w wyniku podziału dla zabudowy zagrodowej. W ocenie organu nadzoru, przepis 12 ust. 1 pkt 5 uchwały narusza przepis art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000ha, jest dopuszczalny pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Co do zasady ustawodawca przewidział, iż w odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, dopuszczalny jest podział nieruchomości jedynie w przypadku, gdy ich powierzchnia po podziale nie jest mniejsza niż 0,3000ha. Skoro zatem zakwestionowany zapis planu miejscowego przewiduje minimalną powierzchnię działek budowlanych powstałych w wyniku podziału dla zabudowy zagrodowej na 800 m² i zapis ten nie stanowi wyjątku, o którym mowa w ustawie (z treści przepisu § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały wynika, że dotyczy on po prostu nowo wydzielanych działek budowlanych, bez wskazania sytuacji jego zastosowania), to taki zapis pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Także i w odniesieniu do niniejszego zarzutu skarżący podał orzecznictwo potwierdzające zasadność skargi w tym zakresie. Finalnie Wojewoda Dolnośląski wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 2, § 11 i § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały nr XXXIII/316/17 Rady Gminy Miękinia z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Gminy Miękinia, odnosząc się do zarzutów, podniesionych w skardze wyjaśnił, że podstawą do podjęcia prac nad uchwałą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia była uchwała nr XVI/145/16 Rady Gminy Miękinia z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia. Następnie, uchwałą XXVI/230/16 Rady Gminy Miękinia z dnia 30 grudnia 2016 r. w/w uchwała została zmieniona w ten sposób, że obszar objęty planem podzielono na części A oraz B, które mogły zostać uchwalone jako odrębne plany miejscowe. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia część B został sporządzony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że wprowadzony w § 5 ust. 2 uchwały nr XXXIII/316/17 z dnia 31 sierpnia 2017 r. zakaz realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych monolitycznych przęseł betonowych ma na celu wyłącznie ochronę i kształtowanie ładu przestrzennego i mieści się w zakresie, o którym nowa w § 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowi ono, iż "ustalenia dotyczące zasad ochrony kształtowania ładu przestrzennego powinny zawierać określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ochrony, określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub rewaloryzacji, oraz określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów". Podkreślono, że w zaskarżonym planie miejscowym XXXIII/316/17 z dnia 31 sierpnia 2017 r. nie ustalono zbioru zasad i warunków sytuowania ogrodzeń, które winny być regulowane uchwałą w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, o której mowa w art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakwestionowany zakaz realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych monolitycznych przęseł betonowych nie stanowi zatem elementu zbioru takich ustaleń "zarezerwowanych" dla uchwały krajobrazowej. W uchwale nie wprowadzono zakazu budowy ogrodzeń jako takich, a tylko wyeliminowano możliwość zaburzenia ładu przestrzennego montażem prefabrykowanych przęseł monolitycznych, które są elementem obcym dla istniejącego historycznie ukształtowanego układu przestrzennego miejscowości Lutynia. W piśmie procesowym Rada Gminy Miękinia podała, że względem zarzutów dotyczących § 11 i § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały podziela stanowisko Wojewody Dolnośląskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 u.p.p.s.a.). W myśl zaś art. 147 u.p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 u.p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części. Zaskarżona do Sądu uchwała, jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – tj. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 778, dalej powoływanej jako u.p.z.p.). Należy ona tym samym do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej powoływanej jako p.p.s.a.), i wobec tego podlega kontroli sądu administracyjnego według kryterium legalności. W niniejszej sprawie skargę na stanowiącą akt prawa miejscowego uchwałę Rady Gminy Miękinia, nr XXXIII/316/17 z dnia 31 sierpnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic Wiśniowej i Wiatrakowej w obrębie geodezyjnym Lutynia w gminie Miękinia – część B złożył Wojewoda Dolnośląski. Wojewoda nie skorzystał z przysługującego mu ustawowego uprawnienia do stwierdzenia nieważności uchwały w terminie 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały, co spowodowało możliwość złożenia na nią skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżył umieszczony w rozdziale 2, zatytułowanym "ustalenia ogólne planu" § 5 określający zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w zakresie ust. 2 ustanawiającego zakaz realizacji ogrodzeń z prefabrykowanych monolitycznych przęseł betonowych. Uwzględniając powyższe i mając na względzie zarzuty Wojewody Dolnośląskiego wobec zaskarżonej uchwały wskazać należy, że Sąd uznał zarzuty skargi za zasadne, co skutkowało stwierdzeniem nieważności zakwestionowanego fragmentu uchwały. Sąd doszedł do przekonania, że Rada Gminy Miękinia umieszczając w ustaleniach planu miejscowego postanowienia dotyczące zakazu stosowania ogrodzeń o monolitycznych przęsłach wykonanych z betonowych elementów prefabrykowanych wyszła poza materię, która zgodnie z przepisami u.p.z.p. mogła być objęta ustaleniami planu miejscowego. Tym samym Rada wykroczyła poza delegację ustawową wynikającą z art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. Sąd ocenił przy tym, że naruszenie prawa w tym zakresie trafnie Wojewoda powiązał ze zmianą u.p.z.p., jaka została wprowadzona z dniem 11 września 2015 r. ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmacnianiem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. poz. 774). Zgodnie bowiem z art. 7 pkt 5 tejże ustawy, do u.p.z.p. po art. 37 dodano art. 37a-37e, dotyczące uchwały regulującej zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Jednocześnie na podstawie art. 7 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej, uchylony został art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty. Zdaniem Sądu przywołane regulacje wskazują, że zamiarem ustawodawcy było wyeliminowanie materii objętej uchwałą wydawaną na podstawie nowej normy kompetencyjnej zawartej w art. 37a u.p.z.p z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zasady, rada gminy nie utraciła zatem kompetencji do określania zasad i warunków sytuowania tablic i urządzeń reklamowych, jednakże według nowej regulacji, winna to uczynić w odrębnej niż plan miejscowy uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego. W konsekwencji w ocenie Sądu należy zgodzić się z prezentowaną w skardze argumentacją wywodzoną w oparciu o wykładnię literalną, systemową i historyczną, że omawiana materia winna być regulowana w uchwale innej niż plan miejscowy. Przedstawione wyżej wywody pozwalają na stwierdzenie, że zaskarżony przez Wojewodę Dolnośląskiego fragment zaskarżonej uchwały odnoszący się do ogrodzeń został podjęty bez podstawy prawnej z racji uchylenia art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. i wykracza poza materię, która może być regulowana planem miejscowym, pozostając w sprzeczności z art. 37a u.p.z.p. Tak opisane naruszenie prawa ma charakter istotny, bowiem przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego. Mimo przyznania w odpowiedzi na skargę słuszności zarzutów Wojewody Dolnośląskiego dotyczących pozostałych zarzutów należy zaznaczyć, iż także i w tym zakresie skarga okazała się w pełni zasadna. W § 11 zaskarżonej uchwały Rada faktycznie określając zasady i warunki podziału i scalania nieruchomości określiła je także dla terenów rolniczych i zabudowy zagrodowej. Uwzględniając powyższe i mając na względzie zarzuty Wojewody Dolnośląskiego wobec zaskarżonej uchwały wskazać należy, że Sąd uznał zarzuty skargi dotyczący § 11 zasadny, co skutkowało stwierdzeniem nieważności zakwestionowanego zapisu uchwały. Sąd doszedł do przekonania, że Rada Gminy Miękinia umieszczając w ustaleniach planu miejscowego postanowienia dotyczące zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości położonych na terenach rolnych 1R, 2R i 3R oraz zabudowy zagrodowej 1RM, 2RM i 3RM, naruszyła w sposób istotny przepisy art. 101 ust. 2 u.g.n. Wskazać przy tym należy, że problematykę scalania i podziału nieruchomości rolnych i leśnych regulują przepisy ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. 2014 r., poz. 700 ze zm.). W ocenie Sądu należy zgodzić się z prezentowaną w skardze argumentacją. Przedstawione wyżej wywody pozwalają na stwierdzenie, że zaskarżony przez Wojewodę § 11 przedmiotowej uchwały odnoszący się do ustalenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości położonych na terenach rolnych został podjęty z naruszeniem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tak opisane naruszenie prawa ma charakter istotny, bowiem przyjętych zasad nie można ustalać dla terenów przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolnicze bądź leśne. W § 12 zaskarżonej uchwały Rada przyjęła ustalenia szczegółowe dla terenu zabudowy zagrodowej oznaczonego na rysunku planu symbolem 1RM, 2RM i 3RM. Na mocy § 12 ust. 1 pkt 5 uchwały ustalono dla wspomnianego terenu minimalne powierzchnie nowo wydzielanych działek na 800 m². Oznacza to, że określono minimalną powierzchnię działek powstałych w wyniku podziału dla zabudowy zagrodowej. Słusznie organ nadzoru stwierdził, że zapis ten narusza przepis art. 93 ust. 2a u.g.n., zgodnie z którym podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000ha, jest dopuszczalny pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Co do zasady ustawodawca przewidział, że w odniesieniu do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, dopuszczalny jest podział nieruchomości jedynie w przypadku, gdy ich powierzchnia po podziale nie jest mniejsza niż 0,3000ha. Skoro zatem zakwestionowany zapis planu miejscowego przewiduje minimalną powierzchnię działek powstałych w wyniku podziału dla terenów zabudowy zagrodowej na 800 m² i zapis ten nie stanowi wyjątku, o którym mowa w u.g.n., to taki zapis pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 93 ust. 2a u.g.n., co w konsekwencji uzasadnia uznanie takiej regulacji za istotnie naruszającą prawo. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie drugim na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).