II SA/Wr 50/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego O. w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (Nr [...]) organ pierwszej instancji umorzył postępowanie administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia określonej jako "modernizacja stacji bazowej telefonii komórkowej sieci E. NR [...] polegającego na wymianie 6 sztuk anten systemu G. na 3 sztuki anten pracujących w paśmie G. jednocześnie oraz wymianie sześciu istniejących anten radioliniowych zainstalowanych na wieży , zlokalizowanej na działce nr [...] , AM-[...], obręb [...] w Ś. przy ul. D. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż wobec zmiany stanu prawnego wydanie decyzji w rzeczowej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie E. "O." w Świdnicy w ustawowym terminie wniosło odwołanie. Stowarzyszenie zarzuciło organowi pierwszej instancji naruszenie art. 28, art. 29 i art. 154 § 1 KPA. Nadto Stowarzyszenie w odwołaniu oświadczyło , iż podtrzymuje w całości uprzednie odwołanie nr [...]. Na decyzję organu pierwszej z dnia [...] (Nr [...]) odwołanie wniosła również Spółdzielnia M. w Ś., która zarzuciła organowi naruszenie art. 48 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.), ponieważ nie otrzymała postanowienia Wojewody z dnia [...]. (znak[...]). Ponadto podniesiono zarzut naruszenie art. 7 i art. 77 KPA. Rozpatrując powyższe odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż Pan R. R. - pełnomocnik P. T. C. Sp. z o.o [...] W. Al. J. [...] wnioskiem z dnia [...] zwrócił się do organu pierwszej instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Sygn. akt II SA/Wr 50/09 polegającego na modernizacji stacji bazowej E. w mieście Ś. , dz. Nr [...] obręb Ś.. Do wniosku został załączony raport o oddziaływaniu opisanego na wstępie przedsięwzięcia, na środowisko - sporządzony w grudniu 2005r. przez inż. W. M. zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Ponadto została przedłożona mapa ewidencyjna. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie z dnia [...] (Nr[...]) organu pierwszej instancji o wszczęciu postępowanie na wniosek z dnia [...] pełnomocnika P.T. C. Sp. zo.o o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyższego przedsięwzięcia. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania rzeczonego przedsięwzięcia na środowisko , decyzją z dnia [...] (Nr [...]) określił środowiskowe uwarunkowania zgody udzielonej P. T.C. E. Sp. z o.o. z/s w W. na realizację opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie E. "O." w Świdnicy wniosło odwołanie do organu drugiej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia i decyzją z dnia [...] (Nr[...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja SKO została zaskarżona przez Stowarzyszenie E. "O." w Ś. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia [...] (sygn. akt.[...]) uchylił decyzję organu pierwszej i drugiej instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w myśl przepisu art. 48 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt. 1 i art. 57 ustawy - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy wydanie tej decyzji musiało być poprzedzone uzyskaniem wydanego w formie postanowienia uzgodnienia warunków realizacji tego przedsięwzięcia Sygn. akt II SA/Wr 50/09 m.in. z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym (art. 106 KPA). Sąd podniósł, iż należy zwrócić uwagę na wyeliminowanie z obrotu prawnego - poprzez stwierdzenie nieważności - podjętego w ramach prowadzonego w sprawie postępowania jurysdykcyjnego, postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 [...] wydanego po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie PWIS we W. z dnia [...] uzgadniającego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przedmiotowe przedsięwzięcie / (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia [...] sygn. akt.[...]). Według oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażonej w wyroku z dnia [...] (sygn. akt.[...]) w obecnym stanie sprawy uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia uzgadniającego , warunkujące wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stworzyło sytuację , która w poprzednim stanie prawnym mogła być traktowana jak sytuacja opisana w art. 145 § 1 pkt. 6 KPA. natomiast w obecnym stanie sprawy stanowi istotną okoliczność wymagającą ocenienia w postępowaniu instancyjnym przez właściwe w sprawie organy. Wyrok WSA we Wrocławiu SKO w W. otrzymało w dniu [...] natomiast organ pierwszej instancji w dniu [...] W dniu[...]. od pełnomocnika Wnioskodawcy wpłynęła do organu pierwszej instancji " analiza środowiskowa " dla obiektu : istniejąca stacja bazowa telefonii komórkowej sieci E. " Ś. [...] Oś. M. ul. P. dz. [...] , [...] Ś. "opracowana przez Pana P. M. We wnioskach końcowych Autor analizy stwierdził, iż przeprowadzona analiza rozkładu pola elektromagnetycznego wokół projektowanych anten systemowych i radioliniowych wykazała, że obszary o przekroczonej dopuszczalnej wartości gęstości mocy wystąpią w miejscach niedostępnych dla ludzi. Równocześnie Autor analizy podniósł, iż planowana inwestycja w obecnym stanie prawnym nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] (Nr[...]) umorzył postępowanie w rzeczonej Sygn. akt II SA/Wr 50/09 sprawie. W uzasadnieniu powołano się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniające rozporządzenie w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105), które weszło wżycie z dniem 31 sierpnia 2007r. W świetle powyższej nowelizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację. Od tej decyzji odwołanie wniosła Spółdzielnia M. w Ś. oraz Stowarzyszenie E. " O.". Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia z dnia [...]. (Nr[...]) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium dopatrzyło się w kwestionowanej decyzji naruszenia art. 7 i art. 107 § 3 KPA. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że "stacja bazowa sieci E. o numerze [...] zlokalizowana jest na działce nr [...]AM – [...] obręb [...]- " Osiedle M.", której położenie w geodezyjnym rejestrze gruntów - określono przy ul. D. Ponieważ faktycznie przedmiotowa działka mieści się przy ul P., stąd używanie przez Inwestora, w niektórych dokumentach , na określenie położenia S. nazwy tejże ulicy. Niezależnie od stosowanego bliższego określenia położenie działki - ul. D. lub P. / D. - ciągle jest to dz. Nr [...]oraz stacja bazowa nr [...]". W ocenie Kolegium odwołanie złożone przez Spółdzielnię M. w Ś. jak i Stowarzyszenie E. " O." nie mogą być uwzględnione. Kolegium zwróciło uwagę, że z dniem 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Na podstawie Sygn. akt II SA/Wr 50/09 art. 144 pkt. 9 tejże ustawy w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 z pózn. zm.) w tytule l uchylono dział V i VI . Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko zawiera przepisy przejściowe i końcowe (art. 153-174). Na postawie art. 153 ust. 1 przytaczanej wyżej ustawy do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienionej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1. Tymczasem zakres przedmiotowy obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Według postanowień tego przepisu realizacja: 1)planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy, 2)planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar -jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei art. 51 ust. 1 powoływanej wyżej ustawy stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Opisane na wstępie przedsięwzięcie w dacie złożenia wniosku było zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko , określonych w § 2 ust. 7 Rozporządzenia Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem Sygn. akt II SA/Wr 50/09 przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. .Nr 257, poz. 2573), dla których wymagane było sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z dniem 31 sierpnia 2007r. weszło w życie rozporządzenie z dnia 21 sierpnia 2007r. Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 158, poz. 1105). W przepisie § 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007r. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało zaliczone instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, o określonych w tym przepisie parametrach równoważnych mocy promieniowana izotropowego, wyznaczonej dla pojedynczej anteny. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt. 8 zmienionego wskazanego wyżej. rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać określone w tym przepisie rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7. W świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007r. przepisów przedsięwzięcie, polegające na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych , w których równoważna moc promieniowania izotopowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsce dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tj. anteny, nie kwalifikuje się do grupy Sygn. akt II SA/Wr 50/09 przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 104 § 1 KPA organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Podstawą prawną decyzji stanowią w zasadzie przepisy prawa materialnego. Przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy decyzją powinny należeć do kategorii powszechnie obowiązujących, a więc stanowionych przez ustawy i akty wykonawcze wydane w wykonaniu delegacji ustawowej. Organ rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Według art. 105 § 1 KPA gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis art. 105 § 1 KPA nakazuje organowi administracji umorzenie postępowania w razie stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. W świetle utrwalonego orzecznictwa oraz poglądów doktryny bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę administracyjną przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Umorzenie postępowania stanowi załatwienie sprawy "w inny sposób" w rozumieniu art. 104 § 1 KPA. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym . Przesłanka umorzenia postępowania może wystąpić w postępowaniu trybu zwykłego w l lub II instancji albo też postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych. Powyższy przepis ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Sygn. akt II SA/Wr 50/09 Organ odwoławczy wskazał, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym przedsięwzięcie pn. "modernizacja stacji bazowej telefonii komórkowej sieci E. NR [...] polegającego na wymianie 6 sztuk anten systemu G. na 3 sztuki anten pracujących w paśmie G. jednocześnie oraz wymianie sześciu istniejących anten radioliniowych zainstalowanych na wieży, zlokalizowanej na działce nr [...] , AM – [...], obręb [...] w Ś. przy ul. D., nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko , o których mowa w § 2 i w § 3 powołanego rozporządzenia. Rozporządzenie z dnia 21 sierpnia 2007r. Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które weszło w życie z dniem 31 sierpnia 2007r. nie zawierało przepisów przejściowych, oznacza to, że jego przepisy należy stosować także w postępowaniach w sprawach wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć, wszczętych a nie zakończonych. Zatem w przedmiotowej sprawie w obecnym stanie prawnym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. planowanego przedsięwzięcie (art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Ustosunkowując się do zarzutu Stowarzyszenie "O." w kwestii naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 28, art. 29 i art. 154 KPA organ odwoławczy stwierdził, iż są one całkowicie bezpodstawne. Kolegium wyjaśniło, iż art. 28 KPA zawiera definicję strony postępowania, natomiast art. 29 KPA wskazuje na rodzaje podmiotów posiadujących atrybut strony, z kolei art. 154 KPA określa warunki dopuszczalności wzruszenia decyzji ostatecznej nietworzących praw nabytych dla stron. Nadto Kolegium zauważyło, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie przepisu art. 105 § 1 KPA. Powyższy przepis stanowi , gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie na podstawie tegoż przepisu jest obligatoryjne. Sygn. akt II SA/Wr 50/09 Odnosząc się do zarzutu Spółdzielni M. w Ś. dotyczącego nie doręczenie jej postanowienia Wojewody dot. uzgodnienia warunków środowiskowych Kolegium wyjaśnia, że jeżeli strona uważa, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przed organem uzgadniającym , to na mocy art. 145 k.p.a. może dochodzić ochrony swoich praw, występując z wnioskiem o wznowienie postępowania do właściwego organu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie E. zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie przepisów proceduralnych, a to artykułów: 28, 29, 130 par. 1 i 2 oraz art. 154 par. 1 KPA a nadto art. 58 § 2, 143, 144 i 245 KC; art. 323 ust. 1 Prawa ochrony środowiska oraz § 4 pkt 1 i 2 Statutu Stowarzyszenia E. O. Uzasadniając swe stanowisko zawarte w skardze podniesiono, że Kolegium celowo przemilczało fakt lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej na terenie stacji "T." i obok bloków mieszkalnych, silnie skażonych indukcją magnetyczną 50 [Hz] od baterii transformatorów, linii energetycznej 110 [kV] i stalowej wieży ciśnień. Zarzucono, że organy rozstrzygające przemilczały kwestie chorób, na jakie zapadają mieszkańcy w związku z tym sąsiedztwem, co powoduje masowe protesty ludności zamieszkałej wokół stacji nr[...], emitującej obecnie mikrofalowe PEM o łącznej mocy N eirp = 7490 [W] . Wskazano, że Kolegium nie ustosunkowało się zupełnie, że przedmiotowa decyzja kamufluje jej rzeczywisty cel jakim podstępnie umożliwienie inwestorowi dokonania rozbudowy mocy emisji stacji do N eirp = 28221,7 [W]. Kolegium nie odniosło się również do biologicznych skutków dla ludności i środowiska wskutek skażenia terenu, bloków mieszkalnych i ludności przez indukcję magnetyczną 50 Hz i synergizm tej indukcji z mikrofalowymi PEM. Równocześnie przemilczano fakt, że kwestionowana decyzja otwiera inwestorowi furtkę dla rozbudowy mocy stacji do neirp = 28221,7 [W], co spowoduje wtargnięcie ponadnormatywnych mikrofalowych PEM na działkę nr [...] Spółdzielni M., rażąco naruszając wartość użytkową i rynkową gruntu i zasobów mieszkaniowych oraz prawo własności tej Spółdzielni, chronione art. 58 § 2, art. 143, 144 i 245 Kodeksu Cywilnego. Zarzucono także, że zarówno w decyzji organu I jak i II instancji nie ma najmniejszej wzmianki że modernizacja stacji bazowej nr [...] ma dotyczyć rozbudowy mocy emisji. Sygn. akt II SA/Wr 50/09 W ocenie strony skarżącej pominięcie powyższych niewygodnych dla inwestora i organów rozstrzygających zarzutów i dowodów oraz nie podjęcie czynności zmierzających do wszechstronnego i obiektywnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, stanowi ewidentne naruszenie przepisów KPA, w szczególności art. 7; art. 77 § 1 i art. 80 KPA.. \A Zgodnie z art. 107 § 3 KPA [2.29], SKO powinno w Decyzji [2.7J stwierdzić, którym zarzutom i dowodom zawartym w odwołaniu nr EK-171/08 [2.19] odmówiono wiarygodności i na jakich podstawach. Rażące niedopełnienie powyższego przez SKO, stanowi brak formalny i narusza prawo (KPA). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn, zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sygn. akt II SA/Wr 50/09 Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, do stwierdzenia nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdzenia, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego. Mając na uwadze przedstawione powyżej kryteria Wojewódzki Sąd Administracyjny, po dokonaniu kontroli kwestionowanej decyzji, uznał, że odpowiada ona prawu i tym samym zasadne jest oddalenie skargi. Na wstępie uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia należy zważyć, iż zaskarżona decyzja (oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji) dotyczy jednego z elementów postępowania lokalizacyjnego, którego przedmiotem była realizacja przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej sieci E. NR [...] polegającej na wymianie 6 sztuk anten systemu G. na 3 sztuki anten pracujących w paśmie G. jednocześnie oraz wymianie sześciu istniejących anten radioliniowych zainstalowanych na wieży, zlokalizowanej na działce nr [...], AM-[...], obręb [...] w Ś. W dacie wszczęcia tegoż postępowania niezbędne było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. I tegoż elementu postępowania lokalizacyjnego dotyczy kwestionowana decyzja Kolegium. Sygn. akt II SA/Wr 50/09 Kolegium zwróciło uwagę, że z dniem 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Na podstawie art. 144 pkt. 9 tejże ustawy w ustawie - Prawo ochrony środowiska w tytule l uchylono dział V i VI . Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko zawiera przepisy przejściowe i końcowe/ art. 153-174/. Na postawie art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie przyrody oraz ocenach oddziaływania na środowisko do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienionej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną , stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1. Tymczasem zakres przedmiotowy obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa art. 46 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Według postanowień tego przepisu realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar -jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z kolei art. 51 ust. 1 powoływanej wyżej ustawy stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Sygn. akt II SA/Wr 50/09 Opisane na wstępie przedsięwzięcie w dacie złożenia wniosku było zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w § 2 ust. 7 Rozporządzenia Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, dla których wymagane było sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ( instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowe wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz.). Z dniem 31 sierpnia 2007r. weszło w życie rozporządzenie z dnia 21 sierpnia 2007r. Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie z § 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w brzmieniu obowiązującym od 31 sierpnia 2007r. do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostało zaliczone przedsięwzięcie: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, Sygn. akt II SA/Wr 50/09 b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt. 8 zmienionego wskazanego wyżej. rozporządzenia sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny; b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, Sygn. akt II SA/Wr 50/09 f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W świetle obowiązujących od dnia 31 sierpnia 2007r. przepisów przedsięwzięcie, polegające na instalacji urządzeń radiokomunikacyjnych, w których równoważna moc promieniowania izotopowego wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsce dostępne dla ludności nie znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tj. anteny, nie kwalifikuje się do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest wymagane. Zgodnie z art. 104 § 1 KPA organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Warunkiem wydania decyzji administracyjnej jest jednak istnienie podstawy materialnoprawnej, przewidującej, iż załatwienie określonej sprawy odbywać się ma poprzez wydanie decyzji. Przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sprawy decyzją powinny należeć do kategorii powszechnie obowiązujących , a więc stanowionych przez ustawy i akty wykonawcze wydane w wykonaniu delegacji ustawowej. Organ rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji. Według art. 105 § 1 KPA gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis art. 105 § 1 KPA nakazuje organowi administracji umorzenie postępowania w razie stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. W świetle utrwalonego orzecznictwa oraz poglądów doktryny bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów Sygn. akt II SA/Wr 50/09 materialnego stosunku prawnego, wobec czego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę administracyjną przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Reguła druga, dopuszczająca dysponowanie przez stronę postępowaniem wszczętym na jej żądanie, poddaje jej wniosek o umorzenie postępowania kontroli innych stron oraz ocenie z uwagi na wymagania interesu społecznego i w końcu załatwienie wniosku pozostawia uznaniu organu prowadzącego postępowanie (por. J.Borkowski, w: B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 498 i nast.) W literaturze wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 § 1, oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu, a może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracyjnym. Przesłanka umorzenia postępowania może wystąpić w postępowaniu trybu zwykłego w I lub w II instancji albo też w postępowaniach prowadzonych w trybach nadzwyczajnych. Przesłanki umorzenia postępowania trzeba oceniać w odniesieniu do przedmiotu postępowania w trybie zwykłym, w którym rozstrzyga się o prawach lub obowiązkach stron w obu instancjach, a w trybach nadzwyczajnych tym przedmiotem są przesłanki wzruszenia już istniejącej decyzji albo stwierdzenia jej nieważności. Przesłanka umorzenia postępowania może też zostać ujawniona dopiero w wyniku kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny. (por. J.Borkowski, op. cit., s. 498) Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe. Przyczyny te mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych, chodzić będzie o śmierć osoby fizycznej lub o utratę przez nią zdolności do nabycia uprawnień o charakterze osobistym, ustanie bytu prawnego osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, zmianę tytułu własności rzeczy, jej zniszczenie, o zniesienie danej kategorii uprawnień lub obowiązków, uchylenie podstaw prawnych do działania administracji publicznej w formach władczych w określonych sprawach, czy też Sygn. akt II SA/Wr 50/09 niedopuszczalność wzruszenia decyzji w trybach nadzwyczajnych wynikającą z przepisów odrębnych albo z oceny prawnej orzeczenia sądu administracyjnego. Bezprzedmiotowe jest postępowanie prowadzone przez organ niewłaściwy, a także ten, który nie został uznany za właściwy w sprawie w wyniku rozpoznania sporu kompetencyjnego. (por. J,Borkowski, op. cit., s. 499). Powyższe stanowisko doktrynalne znajduje również odbicie w orzecznictwie sądowym. Wskazuje się w nim, że postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych - gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej (por. niepubl. wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., II OSK 2042/06). Także we wcześniejszym wyroku NSA podkreślił, że sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. niepubl. wyrok NSA z 21 lutego 2006 r., I OSK 967/05). Z taką właśnie sytuacją, opisaną w przytaczanych orzeczeniach NSA, mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.. W świetle obowiązującego w dacie złożenia wniosku w kwestii ustalenia warunków zabudowy, dla inwestycji opisanej na wstępie, wymagane było sporządzenie raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W trakcie toczenia postępowania odpadła podstawa materialnoprawna do wydawania takiej decyzji. Z tego też względu postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, a to obligowało organy rozstrzygające do umorzenia postępowania. W świetle powyższych ustaleń zarzuty strony skarżącej, sformułowane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogą być podstawą do kwestionowania poprawności i legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zauważyć nadto należy, iż w znacznej części sformułowane przez stronę skarżącą zarzuty dotyczą w ogóle dopuszczalności lokalizowania stacji bazowej na przedmiotowej nieruchomości, co nie było przedmiotem rozstrzygania niniejszej sprawie. Sygn. akt II SA/Wr 50/09 Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd zgodnie z przepisem art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł ja na wstępie.