II SA/Wr 510/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Alicja Palus Protokolant: Kamila Zawiślan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego oddala skargę. W dniu 27 grudnia 2005 r. Prezydent W. na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 kpa wydał decyzję Nr [...], którą odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy na rzecz K. N. dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego, usytuowanego przy ul. D. [...] we W., oznaczenia geodezyjne: obręb K., [...], działka nr [...], ze względu na brak możliwości ustalenia obowiązującej linii zabudowy zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż dnia 15 lipca 2004 r. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji opisanej w osnowie powyżej decyzji wystąpił skarżący – K. N. Wniosek zawierał wszystkie niezbędne elementy, które zostały określone w art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do wymogów procedury administracyjnej, wszystkie strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz przysługujących im uprawnieniach, z których mogły korzystać bez ograniczeń. W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 powołanej powyżej ustawy, organ I instancji sprawdził wszystkie uwarunkowania, dotyczące terenu objętego planowaną inwestycją. Na podstawie dostępnego w formie elektronicznej programu Systemu Informacji Prawnej LEX, przeprowadzono specyfikację powszechnie obowiązujących przepisów odrębnych w celu ustalenia na ich podstawie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Ustalono również, że do dnia 31 grudnia 2003 r., na przedmiotowym terenie obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta W., uchwalony przez Miejską Radę Narodową Uchwałą Nr [...] z dnia [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Nr 11 z dnia 30 czerwca 1988 r., poz. 165. Obecnie, jak wskazał organ I instancji, teren nie jest objęty żadnym planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Organ pierwszoinstancyjny podał następnie, że na podstawie egzemplarza archiwalnego wymienionego wyżej planu miejscowego ustalono także, iż teren planowanej inwestycji nie leży na terenach przeznaczonych w tym planie dla realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie są więc wymagane uzgodnienia z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą. Wykorzystując dane uzyskane drogą elektroniczną z zasobu Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego, rozpoznano stosunki własnościowe dotyczące terenu planowanej inwestycji, w sposób umożliwiający ustalenie stron postępowania administracyjnego. W świetle przepisów art. 10 kpa organ administracji publicznej zobowiązany był zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania oraz umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Z możliwości tej skorzystali M. i E. M. – właściciele działki sąsiedniej nr [...], którzy pismem z dnia 20 października 2004 r. nie wyrazili zgody na nadbudowę i rozbudowę istniejącego garażu ani jego części, usytuowanego od strony południowej granicy działki nr [...], ze względu na zwiększenie w sposób znaczący zagrożenia przeciwpożarowego, zaburzenie linii zabudowy wzdłuż ul. D. oraz spadek wartości działki nr [...]. Ponadto podnieśli, iż po planowanej nadbudowie garażu, odległość między sąsiadującymi budynkami wyniesie około 4,15 m, przy czym północna ściana budynku mieszkalnego na nieruchomości M. i E. M. posiada cztery otwory okienne. Pismem z dnia 10 listopada 2004 r. inwestor – K. N. odniósł się do powyższych uwag wyjaśniając, że planowana nadbudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego prowadzona w kierunku południowym, wyklucza jakiekolwiek przesłonięcie promieni słonecznych, a mieszkalny charakter inwestycji nie przewiduje w jej obrębie instalowania urządzeń zakłócających ciszę. Z kolei zmniejszenie odległości w stosunku do południowej granicy działki, pociąga za sobą prawo do przyszłego symetrycznego zbliżenia budynku sąsiedniego. Dodatkowo po zapoznaniu się wnioskodawcy z aktami sprawy, dnia 11 marca 2005 r. do organu I instancji wpłynęło pismo, w którym skarżący zgłosił swoje uwagi twierdząc, że cztery budynki z każdej strony ulicy, posiadają wysunięte o 1,5 – 2,0 m moduły wejściowe, które powstały w trakcie wznoszenia budynków, zatem wysunięcie przed linię zabudowy projektowanego wykusza wspartego na słupach utrzyma linię zabudowy na poziomie gruntu do wysokości stropu garażu. Przedstawiona koncepcja, polegająca na zyskaniu dodatkowego pokoju dostępnego bezpośrednio z wewnętrznego układu komunikacyjnego, z własnym węzłem sanitarnym oraz zachowaniem dostępu do pozostałej części tarasu, wynika z konieczności przygotowania budynku dla potrzeb rodziny trójpokoleniowej. Jednocześnie nie wpłynie to negatywnie na działkę sąsiednią nr [...], ponieważ planowane zamierzenie realizowane będzie od strony północnej tej nieruchomości. Ponadto rozbudowa istniejącego budynku wolnostojącego o nieznacznie odmiennym kształcie od istniejącej zabudowy, nie zakłóci w niczym ładu przestrzennego, tym bardziej, że zarówno w obrębie ul. D., jak i na terenie całego W., występują budynki z elementami znacznie wysuniętymi przed linię zabudowy. Organ I instancji wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zbudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym warunek ten uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto wskazano, że oceniając spełnienie łącznych warunków, które umożliwiają wydanie decyzji lokalizacyjnej i wykazane zostały w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy stwierdzić, że w odniesieniu do art. 61 ust. 1 pkt 1 – działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W odniesieniu do art. 61 ust. 1 pkt 2 – przewidziana inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ul. D., drogi gminnej nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] ([...], obręb K.), będącej we władaniu Gminy Miejskiej W. – zarządzanej przez Zarząd Dróg i Komunikacji. W odniesieniu do art. 61 ust. 1 pkt 3 - istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Natomiast odnosząc się do art. 61 ust. 1 pkt 4, organ pierwszoinstancyjny podał, że teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym – działka nr [...] ([...], obręb K.), oznaczony w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe - B, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nie leśne. Zgodnie zaś z treścią art. 61 ust. 1 pkt 5 do niniejszej decyzji nie miały zastosowania przepisy odrębne. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ I instancji w sposób określony w przepisach § 3 ust. 1 -2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 z dnia 19 września 2003 r., poz. 1588) – wyznaczył wokół działki objętej wnioskiem inwestora obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ administracji wskazał, że w obszarze analizowanym funkcją dominującą jest zabudowa mieszkaniowa wolno stojąca z garażami. Działki sąsiednie dostępne od ul. D. są zabudowane, jednak istniejąca zabudowa terenu nie pozwala na wyznaczenie linii zabudowy zgodnie z przepisami § 4 wspomnianego rozporządzenia. Planowana rozbudowa i nadbudowa jednorodzinnego budynku mieszkalnego wolnostojącego, przewidziana do realizacji przy ul. D. [...], polegać ma na zabudowaniu jedną kondygnacją o standardowej wysokości części tarasu nad istniejącym garażem od strony południowej oraz dobudowaniu części przeznaczonej na pokój i łazienkę o głębokości 2,4 m i szerokości 5,75 m od strony frontowej istniejącego budynku, podpartej na dwóch słupach. Prezydent W. podniósł, iż na podstawie § 4 wyżej wymienionego rozporządzenia, obowiązującą linię zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1), w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2), natomiast jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3), dopuszcza się również inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy (ust. 4). Istniejące budynki mieszkalne na działkach sąsiednich, położonych po zachodniej stronie ulicy D., znajdują się w odległości około 5,0 m od granicy geodezyjnej działki nr [...]. Tak więc, zdaniem organu administracyjnego, realizacja wnioskowanej dobudowy, wysunięta względem istniejącej linii zabudowy o 2,4 m, zakłóciłaby jej jednorodny układ. Organ I instancji stwierdził następnie, że istniejąca linia zabudowy na działkach sąsiednich jest zgodna z przepisami odrębnymi, tak więc nie zachodzi tu przypadek opisany w § 4 ust. 2 rozporządzenia. Wszystkie budynki mieszkalne wzdłuż zachodniego odcinka ul. D., oprócz ostatniego położonego na działce [...], który jest cofnięty względem istniejącej linii zabudowy o około 2,0 m, usytuowane są w jednakowej odległości od granic geodezyjnych tej ulicy. Występujące w całym obszarze analizowanym części dobudowane do frontowych elewacji budynków na poziomie parteru, pełnią funkcję garaży, wiatrołapów, bądź ganków, nie burząc przy tym linii zabudowy, ze względu na gabaryty wyraźnie mniejsze od wnioskowanej rozbudowy. W związku z powyższym, zdaniem organu, analiza cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych w obszarze analizowanym, nie uzasadnia możliwości innego wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy, dopuszczonej przepisem § 4 ust. 4 rozporządzenia, która umożliwiłaby realizację wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto organ podkreślił, iż działał zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 kpa, umożliwiając niejednokrotnie skarżącemu zapoznawanie się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. N., który domagał się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, iż organ administracji naruszył zasadę wyrażoną w art. 10 kpa, albowiem strona została pozbawiona uprawnień z niej wynikających. Ponadto zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. wywodząc, że nieprawidłowo został ustalony stan faktyczny. K. N. dodał, iż rozstrzygnięcie, jakie zapadło przed organem pierwszoinstancyjnym, jest całkowicie sprzeczne z praktyką występująca na terenie W. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z zamierzeniem inwestycyjnym wymagającym weryfikacji z punktu widzenia dopuszczalnych sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu - w drodze decyzji w sprawie warunków zabudowy (art. 4 ust. 2 w związku z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Przesądza o tym brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru potencjalnego zainwestowania, jak i charakter zamierzonej inwestycji. W tej sytuacji, zdaniem organu II instancji, bezspornym jest, że wniosek inwestora podlega weryfikacji z punktu widzenia przesłanek wskazywanych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 wyżej wskazanej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż wobec kwalifikowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jako zabudowy mieszkaniowej, nie mogą znaleźć zastosowania wyłączenia, o których mowa w art. 61 ust. 2-4 cytowanej ustawy. W konsekwencji, pozytywne załatwienie przedmiotowego wniosku wymaga łącznego spełnienia ustawowych warunków dopuszczających wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. W takiej sytuacji niespełnienie chociażby jednego z nich obliguje organ do wydania decyzji odmownej. W przypadku wnioskowanej inwestycji zachodzi – w ocenie Kolegium – sytuacja uniemożliwiająca ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez K. N. rozbudowy i nadbudowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego. Już bowiem na etapie stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie została spełniona jedna z bezwzględnie wymaganych przesłanek dopuszczalności akceptowania zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia ładu przestrzennego. Kolegium wskazało, iż wspomniany przepis wprowadza następujący warunek: "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". W niniejszej sprawie - a więc dla działki nr [...], [...], obręb K. we W. - drogą publiczną w wyżej wymienionym znaczeniu jest działka nr [...] ([...], obręb K. we W.; droga gminna o numerze [...]), to jest ul. D. Organ odwoławczy podkreślił, że działki sąsiednie (w tym bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością wnioskodawcy - nr [...] i nr [...]) są zabudowane. Wynika więc z tego, że w tym przypadku stan faktyczny pozwala na określenie wymagań, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, od spełnienia których zależy dopuszczalność realizacji planowanego zamierzenia. Dokonana w kontekście występujących w tym układzie uwarunkowań urbanistycznych analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zdaniem organu odwoławczego prowadzi do następującej konkluzji: Na terenie obszaru analizowanego (zob. § 2 pkt 4, w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) w zakresie przyjętym przez organ gminy, realizującym koncepcję szerokiego sąsiedztwa, zabudowa sąsiednich działek nie pozwala na uznanie linii zabudowy wytyczanej przez planowaną dobudowę za zachowującą zasadę dobrego sąsiedztwa, a zatem i respektującą ład przestrzenny. Zgodnie bowiem z ogólną zasadą wyrażoną w treści § 4 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Tymczasem, przedmiotowa dobudowa jest niezgodna z linią zabudowy wytyczoną w sposób zgodny z § 4 pkt 1 i uwzględniający aktualny sposób zagospodarowania sąsiednich działek. Na żadnej z nich wysunięte części budynków mieszkalnych nie zbliżają się do granic działki (od strony drogi) na odległość 2,4 m. Taki stan rzeczy znajduje, w ocenie organu II instancji, potwierdzenie w podaniu inwestora z dnia 10 marca 2005 r. K. N. stwierdził w nim bowiem m.in., że: "(...) 4 budynki z każdej strony ulicy posiadają wysunięte o 1-:2 metrów moduły wejściowe (...)". Organ zaznaczył, iż zgodnie § 4 pkt 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. W niniejszej sprawie, jak wskazał organ administracji, ta właśnie reguła znajduje zastosowanie. Budynek usytuowany na działce nr [...] jest bowiem cofnięty o ok. 2,0 m. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w przedmiotowej sytuacji to budynek na działce nr [...] jest budynkiem determinującym - w myśl powołanych przepisów - usytuowanie nowych obiektów mieszkalnych przy ul. D. W opinii organu, w takiej sytuacji brakuje możliwości pozytywnej weryfikacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia wymogu zachowania dotychczasowej linii zabudowy. Kolegium nie znalazło podstaw do wykorzystania możliwości przewidzianej w § 4 pkt 4 wyżej wymienionego rozporządzenia. Dopuszczalność innego (niż modelowe) wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy musi bowiem wynikać z analizy. W tym zaś przypadku stan faktyczny nie daje takiego pretekstu. Brakuje bowiem w sąsiedztwie działki nr [...], nieruchomości z tak nietypową (jeżeli chodzi o linię zabudowy) dobudową. Nie można byłoby zatem uzgodnić precedensu usprawiedliwiającego odstępstwo od zasady dobrego sąsiedztwa. Zdaniem organu II instancji rezultaty zastosowania § 4 pkt 1 i 3 wskazanego rozporządzenia przesądzają o konieczności odmownego załatwienia złożonego w sprawie wniosku. Bezspornie bowiem zgodność funkcji zabudowy (zabudowa mieszkaniowa) nie wystarcza do spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten wymaga także przestrzegania ładu przestrzennego w sferze cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zaś zakresie brakuje podstaw do zaakceptowania przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Nie tylko bowiem działki bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością inwestora, ale i brane pod uwagę w ramach koncepcji szerokiego sąsiedztwa, nie usprawiedliwiają dobudowy od frontu działki, zbliżającej się do jej granic od strony drogi na odległość 2,4 m. W związku z tym, że niespełnienie chociażby jednej z przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla danego zamierzenia inwestycyjnego, Kolegium - podobnie jak organ pierwszej instancji - zmuszone było do odmownego załatwienia złożonego w sprawie wniosku. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł K. N. wraz z wnioskiem o jej uchylenie. Skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. błędną interpretacje przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia praw skarżącego wynikających z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W motywach skargi wywodzono, iż istnienie dobudów do frontów istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie budynków wysuniętych przed ustaloną w 1973 r. linię zabudowy "niewątpliwie rodzi zwyczajowe oczekiwanie do możliwości zrealizowania podobnej dobudowy przy modernizacji budynku, który do tej chwili utrzymuje na całej długości elewacji frontowej linię zabudowy wyznaczoną w 1973 r.", a oczekiwania te są wzmocnione faktem, że na terenie dzielnicy i miasta istnieje wiele przykładów, gdzie modernizacja budynków spowodowała wysunięcie ich części przed linię zabudowy. Podnosząc, że "reguła nieudostępniania części materiałów jak również projektu decyzji nie jest oczywistą", skarżący stwierdził, iż prowadzenie postępowania zgodnie z zasadami ujętymi w art. 7-12 kpa doprowadziłoby do załatwienia sprawy w drodze kompromisu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Przepis art. 4 ust. 2 pkt 2 tej ustawy stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, to jest ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.); 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl ust. 6 art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Na podstawie tego przepisu Minister Infrastruktury w dniu 26 sierpnia 2003 r. wydał rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stosownie do § 3 tego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Zgodnie z § 4 cytowanego rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy dopuszcza się, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). W rozpatrywanej sprawie organ lokalizacyjny przeprowadził analizę, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jej wyniku doszedł do prawidłowo umotywowanego wniosku, że na przedmiotowym terenie nie ma możliwości ustalenia obowiązującej linii zabudowy zgodnie z wnioskiem skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ dokonał rzetelnej analizy zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i w jej rezultacie nie znalazł podstaw w realiach niniejszej sprawy do innego wyznaczenia linii zabudowy niż jako kontynuacji linii zabudowy już istniejącej. Nie można też podzielić wyrażonego przez skarżącego poglądu, że organ I instancji zobowiązany był do zapoznania go z projektem decyzji. To, że w niektórych urzędach jest taka praktyka, nie stanowi uprawnienia strony do domagania się przedstawienia przez organ projektu decyzji przed jej wydaniem. Jak bowiem podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego nie nakładają na organ obowiązku zapoznania strony z projektem decyzji (por. np. wyrok NSA z dnia 3 września 1997 r. sygn. akt SA/Sz 1764/96 - LEX nr 31990), a art. 10 § 1 kpa nie daje podstaw do stworzenia instytucji zapoznawania strony z projektem przyszłej decyzji, gdyż podważałoby to istotę innej instytucji, jaką są środki zaskarżenia (por. np. wyrok NSA z dnia 8 maja 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 10/96 - LEX nr 30237). Biorąc pod uwagę powyższe unormowania ustawowe, okoliczności faktyczne wynikające ze zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie materiału dowodowego oraz treść decyzji lokalizacyjnej, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, stwierdzić trzeba, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.