II SA/Wr 511/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.W. i K.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.W. i K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli § 3 art. 61 w/w ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie S.W. i K.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...], którą uchylono decyzję Prezydenta W. z dnia [...] Nr [...], ustalającą na rzecz Gminy W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domów mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] we W., a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Pismem z dnia 6 października 2008 r. (data stempla pocztowego) S.W. i K.W. zgłosili również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Swoje żądanie skarżący uzasadnili tym, że SKO zwróciło akta sprawy do Urzędu Miejskiego W., który pismem z dnia 25 września 2008 r. poinformowało, że w związku z uchyleniem decyzji Prezydenta W. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy przystępuje do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wyznaczono także 7-dniowy termin zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się trybie art. 10 § 1 k.p.a.. Zdaniem skarżących, jednoczesne toczenie się dwóch postępowań administracyjnych w tym samym przedmiocie jest niecelowe i pozostaje w sprzeczności z względami ekonomii procesowej, a wydanie ponownej decyzji o warunkach zabudowy przed rozpoznaniem skargi przez Sąd jest przedwczesne. Ponadto oryginał akt sprawy został przekazany do Sądu, a w Urzędzie znajdują się jedynie akta zastępcze, co utrudnia zapoznanie się z nimi. Rozpatrując okoliczności przedstawione we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak również czyniąc zadość obowiązkowi uwzględniania z urzędu okoliczności decydujących o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu – Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...]. Z przepisu art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że akt, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, powinien kwalifikować się do wykonania. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć bowiem tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Nie każdy zatem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, publ. LEX nr 220325). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy także aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296). Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. W ocenie Sądu, do wykonania nie kwalifikuje się decyzja kasacyjna, bowiem ma ona charakter procesowy. Nie orzeka merytorycznie o istocie sprawy, tj. warunkach zabudowy i brak jest konieczności podejmowania jakichkolwiek czynności wymagających wykonania. Sama natomiast obawa, że w przyszłości zostaną podjęte kolejne decyzje, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Jedynie można zauważyć, że nowa decyzja podjęta przez organ I instancji będzie mogła być przedmiotem odwołania, a dalszej konsekwencji skargi do sądu administracyjnego, jeśli skarżący nie będą się z jej postanowieniami zgadzać. Ponadto należy zauważyć, że nawet jakby zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, to również nie byłoby podstaw do jej wstrzymania. Akt deklaratoryjny, jakim jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, stwierdza bowiem tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego, nie wymaga natomiast wykonania. Takie stanowisko reprezentowane jest w orzecznictwie i doktrynie. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stąd wniosek w tym przedmiocie nie został, po myśli art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniony.