II SA/Wr 514/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] we W. na postanowienie D. Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania decyzji nakazującej usuniecie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynków postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] D.i Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r., nr [...] nakładające na skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. [...] we W. grzywnę w wysokości 32.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...]. Nie zgadzając się z przedmiotowym postanowieniem, skarżąca wspólnota złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wraz z którą wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona skarżący podniosła, że nałożenie grzywny uniemożliwi jej wykonanie obowiązku nałożonego przez organ nadzoru budowlanego, gdyż kwota ta, ze względu na jej wysokość, stanowi znaczną część przewidywanej wartości prac, jakich musi dokonać. Ponadto, mając na uwadze złą kondycję finansową, która była wskazywana w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego, m.in. w piśmie z dnia 6 listopada 2014 r., strona skarżąca wskazała, że nie jest w stanie takiej grzywny zapłacić, ponieważ fizycznie nie posiada takich środków. Wskazano, że na dzień złożenia wniosku, środki finansowe wspólnoty oscylują wokół kwoty 15 000 zł i są niezbędne celem utrzymania płynności finansowej oraz pokrywania jej bieżących zobowiązań, w tym w szczególności opłat za media dostarczane do budynku. Dalej argumentowano, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego względem Wspólnoty, będącego konsekwencją grzywny nałożonej skarżonym postanowieniem, ostatecznie uniemożliwi wykonanie przedmiotowych prac. Wspólnota utraci bowiem jakąkolwiek zdolność kredytową i nie uzyska kredytu, jaki jest niezbędny dla sfinansowania prac remontowych. Na marginesie zaznaczono, że strona skarżąca w dniu 16 listopada 2014 r. złożyła do PINB we W. wniosek o zmianę decyzji nr [...] w zakresie terminu na wykonanie prac remontowych, ze względu na wskazaną złą sytuację finansową wspólnoty. Do dnia dzisiejszego ten wniosek nie został rozpoznany, wobec czego niniejszy wniosek jest niezbędny także ze względu na przewlekłość postępowania w zakresie wniosku o przedłużenie terminu na wykonanie prac remontowych. Na koniec raz jeszcze podkreślono, że nałożenie grzywny spowoduje trudne do odwrócenia skutki, w postaci utraty zdolność kredytowej i popadnięcia w zadłużenie, przez co zrealizowanie niezbędnych prac remontowych, do których PINB zobowiązał wspólnotę, stanie się niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona skarżąca - wnosząc o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia – w żaden sposób nie wykazała zaistnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek nie zawiera wskazania okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w jego majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie, mając na uwadze charakter zaskarżonego postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnej, wskazać należy, że w orzecznictwie dotyczącym wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, przyjmuje się, że wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I OZ 786/07). Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczyło więc należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia. Konieczność zapłacenia przez skarżącą stronę grzywny sama w sobie nie przesądza więc o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca strona może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75 % lub w całości. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i orzekł w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.