II SA/Wr 516/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi D.W., M.W., J.W. i M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić D.W. i M.W. przyznania prawa pomocy; III. pozostawić bez rozpoznania wniosek D.W. i M.W. o wyłączenie referendarza sądowego W.J. od orzekania w niniejszej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...] – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza T. z dnia [...] r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia na rzecz E.Z., B.Z. i J.Z. warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zbiornika na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym, przewidzianej do realizacji na działce nr 26/1, AM-1, w miejscowości N.D.. Pismem z dnia 13 czerwca 2013 r. D.W., M.W., J.W. i M.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a ewentualnie o jej oddalenie. W dniu 26 sierpnia 2013 r. do akt sądowych wpłynął wniosek D. i M.W. o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Następnie w dniu 9 września 2013 r. do akt sądowych wpłynął wniosek D. i M.W. o przyznanie im prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Kolejno w dniu 7 października 2013 r. D. i M.W. wnieśli o wyłączenie referendarza sądowego W.J. od orzekania w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 16 października 2013 r. wezwano wnioskodawców o uzupełnienie wniosku poprzez jego własnoręczne podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwania te doręczono w dniu 5 listopada 2013 r. (k. 93 i 94 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 grudnia 2013 r. (sygn. akt II OW 204/13) wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu do rozpoznania wniosku skarżących o wyłączenie sędziów. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2014 r. (sygn. akt II SO/Op 10/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił wniosek o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i umorzył postępowanie w części dotyczącej wyłączenia od orzekania sędzi NSA H.B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzję doręczono każdemu ze skarżących w ten sposób, że w dniu 26 kwietnia 2013 r. przesyłki zawierające decyzję pozostawiono na okres 14 dni w urzędzie pocztowym w T. (ul. [...]), o czym zawiadomienie pozostawiono w skrzynce oddawczej adresatów. W myśl art. 44 § 4 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono przesyłkę na poczcie. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżoną decyzję doręczono każdemu ze skarżących w dniu 10 maja 2014 r. Wprawdzie na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek widnieją podpisy D.W., która potwierdziła odbiór przesyłek zawierających decyzje w dniu 14 maja 2013 r., jednak zdaniem sądu okoliczność ta nie ma znaczenia dla istnienia domniemania, że zaskarżoną decyzję doręczono w dniu 10 maja 2013 r. Przepis art. 44 § 4 k.p.a. zawiera bowiem domniemanie daty doręczenia pisma, które może być obalone dowodem przeciwnym, jeżeli adresat pisma odebrał je przed upływem przewidzianego w tym przepisie okresu. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1986 r., sygn, akt III ARN 7/86, OSNCP 1987, nr 9, poz. 143, trafnie przyjęto, że jeżeli w przypadku tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.) adresat odbierze pismo w ciągu siedmiu dni od jego złożenia w urzędzie, to datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień jego odbioru. W niniejszej sprawie decyzje odebrano po upływie 14 dni od złożenia przesyłek w placówce pocztowej, a zatem przyjąć należy, że domniemanie wynikające z art. 44 § 4 k.p.a. nie może być obalone. W tym stanie rzeczy za datę doręczenia zaskarżonej decyzji należy przyjmować dzień 10 maja 2013 r. Badając dopuszczalność skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sąd stwierdził, że w świetle art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie decyzję ostateczną doręczono D.W., M.W., J.W. i M.W. w dniu 10 maja 2013 r. Zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 9 czerwca 2013 r. Dzień ten był dniem wolnym od pracy, więc w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. należało przyjąć, że ostatnim dniem, w którym można było wnieść skutecznie skargę był dzień 10 czerwca 2013 r. Tymczasem sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga została nadana przez pocztę w dniu 13 czerwca 2013 r. (koperta: k. 7 akt sądowych). Wobec powyższego sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku D.W. i M.W. o przyznanie im prawa pomocy, sąd stwierdził że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro bowiem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to jednocześnie należało uznać, iż stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy – zdaniem sądu – uprawnione jest do uznanie skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., czego konsekwencją było oddalenie wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego. Z tych względów orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia. Jeśli chodzi o wniosek skarżących o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie referendarza sądowego W.J., to pismem z dnia 16 października 2013 r. wezwano wnioskodawców o uzupełnienie wniosku poprzez jego własnoręczne podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwania te doręczono w dniu 5 listopada 2013 r. (k. 93 i 94 akt sądowych). W zakreślonym terminie wnioskodawcy nie uzupełnili braku formalnego wniosku. W tym stanie rzeczy stosownie do art. 49 § 2 p.p.s.a. wniosek należało pozostawić bez rozpoznania (pkt III sentencji). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, jak w sentencji postanowienia.