II SA/Wr 524/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W. z dnia [...]r. postanawia odrzucić skargę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. (Nr [...]) uchylającą w całości, wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Zastępcy Dyrektora Wydziału Mienia Komunalnego i Skarbu Państwa Urzędu Miejskiego W. z dnia [...]r. (Nr[...]) stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydium Rady Narodowej miasta W, Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia [...]r. w części dotyczącej przekazania w użytkowanie na okres do roku[...], na rzecz Zarządu Wojewódzkiego Pracowniczych Ogrodów Działkowych nieruchomości położonej we W., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta W. jako działka nr[...], AM-[...] obręb Z. (obecnie działki gruntu oznaczone geodezyjnie nr[...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], [...], obręb Z.), pod pracowniczy ogród działkowy i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, złożyła Gmina W. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powyższej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Nadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do jej wniesienia. Powyższy przepis wymienia więc dwie kategorie podmiotów legitymowanych do wniesienia skargi. Uprawnienie takie przysługuje "każdemu kto ma w tym interes prawny" oraz podmiotom, których legitymacja do wniesienia skargi nie jest ograniczona przesłankami materialnoprawnymi, a składają one skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób, przy czym jedyną podstawą ich legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Kabat; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Zakamycze 2005; s. 129 – 133). W ocenie sądu organ, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania. Odnosi się to zarówno do organów administracji rządowej, organów samorządu terytorialnego, jak i organów samorządu zawodowego i to do różnych stadiów postępowania oraz do postępowań nadzwyczajnych. W kwestii legitymacji do wniesienia skargi tak orzecznictwo jak i doktryna wyraża pogląd, iż organy administracji publicznej nie mogą skutecznie wszczynać postępowania sądowoadministracyjnego. Jak bowiem podkreślono w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2003r., (sygn. akt OPS 1/03) powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych. Mając na względzie powyższe sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie miał wątpliwości, iż Gmina W. nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w sprawie, w której decyzja w I instancji została wydana przez działającego z upoważnienia Prezydenta W. Zastępcę Dyrektora Wydziału Mienia Komunalnego i Skarbu Państwa. Przyjęcie odmiennego poglądu - jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 czerwca 2008r. (sygn. akt II OSK 813/08), podzielonym przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę - doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego z przeciwstawnych pozycji byłyby dwa organy administracji publicznej, orzekające w sprawie, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Mając zatem na względzie okoliczności stanu faktycznego sprawy i opisane powyżej regulacje normatywne zasadnym było odrzucenie niniejszej skargi stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.