II SA/Wr 527/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 25 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dwóch tymczasowych obiektów budowlanych oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. (dalej: PINB) z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...], nakazującej odwołującemu się - jako inwestorowi - rozbiórkę samowolnie wybudowanych dwóch tymczasowych obiektów gospodarczych, D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: DWINB) uchylił decyzję organu I instancji i orzekając o istocie sprawy nakazał inwestorowi rozbiórkę dwóch tymczasowych obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [...] w miejscowości G., gmina K. W., oznaczonych na załączniku do protokołu z oględzin z dnia 11 czerwca 2013 r. numerami [...][...]. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w 2010 r. w związku z wystąpieniem H.S., współwłaścicielki nieruchomości, na której zlokalizowane zostały sporne obiekty budowlane. PINB po przeprowadzeniu oględzin nieruchomości w dniu 15 lipca 2010 r. ustalił, że na przedmiotowej działce znajduje się ciąg budynków murowanych, zinwentaryzowanych na mapach geodezyjnych jako budynki gospodarcze. Ponadto znajduje się tam pięć obiektów gospodarczych drewnianych nietrwale związanych z gruntem o pow. 8-9 m2 każdy. Organ stopnia podstawowego stwierdził, że cztery z tych obiektów użytkowane są przez J.Z. a jeden przez H. Ś.. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że drewniane obiekty gospodarcze posadowione zostały bez pozwolenia na budowę, jak też bez zgłoszenia, co stanowiło dla organu podstawę do wdrożenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 49 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej jako u.p.b.). Organ uznał bowiem, że mamy do czynienia z obiektami budowlanymi wybudowanymi bez wymaganego prawem zgłoszenia. W efekcie wydano decyzję nakładającą na J.Z. jako inwestora obowiązek rozebrania pobudowanych przez niego czterech drewnianych obiektów gospodarczych. Decyzja ta została uchylona przez organ II instancji. Po przeprowadzeniu ponownych oględzin PINB stwierdził, że na przedmiotowym terenie, oprócz ciągu budynków gospodarczych murowanych, znajdują się jeszcze trzy obiekty gospodarcze drewniane, których wymiary i lokalizację naniesiono na załączniku nr 1 do protokołu z oględzin z dnia 28 czerwca 2011 r. Jeden z tych obiektów (nr 2), wybudowany został przez H. Ś., a dwa pozostałe (nr 3 o pow. 24,68 m2 i nr 4) przez J. Z. w imieniu H. Z.. Na podstawie oświadczenia J.Z. organ ustalił, że obiekty te zostały wybudowane około 2005 r. W tych okolicznościach kolejną decyzją wydaną na podstawie art. 49 b u.p.b. organ pierwszej instancji nakazał rozbiórkę opisanych wyżej obiektów. Decyzją z dnia 27 grudnia 2011 r. DWINB uchylił powyższe rozstrzygnięcie przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i wskazując, że w powyższej sprawie powinien mieć zastosowanie tryb określony art. 48 u.p.b. W związku z powyższą decyzją organ I instancji zawiadomił strony o zmianie przedmiotu postępowania oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a następnie postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. nałożył na J. Z. obowiązek wstrzymania robót budowlanych związanych z samowolną budową dwóch tymczasowych obiektów gospodarczych, przedłożenia w terminie do dnia 31 maja 2012 r. opisanych w tym postanowieniu dokumentów (tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym) oraz obowiązek zabezpieczenia obiektów. Wobec faktu, że nałożone obowiązki nie zostały w ogóle wykonane przez zobowiązanego, jak też nie zostały przez niego podjęte działania dla ich wykonania, organ decyzją z dnia 28 czerwca 2012 r., na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 u.p.b., zobowiązał J. Z. do rozbiórki dwóch tymczasowych obiektów gospodarczych oznaczonych na złączniku do protokołu oględzin z dnia 28 czerwca 2011 r. nr [...] i nr [...]. Odwołanie od decyzji wniósł J. Z. stwierdzając, że nie zgadza się z nakazem rozbiórki, gdyż nie będzie miał gdzie trzymać opału na zimę. DWINB nie uwzględnił powyższego odwołania. Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, co pozwalało stwierdzić, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 48 u.p.b. Organ pierwszej instancji ustalił bowiem, że J.Z. wykonał obiekt budowlany drewniany kryty folią oraz płytami azbestowymi, oznaczony na załączniku protokołu oględzin nr 3 o pow. zabudowy 24,68 m2 oraz drugi obiekt drewniany, gospodarczy, z dachem jednospadowym, krytym folią, oznaczony na załączniku do protokołu nr 4. Mając na uwadze, że zrealizowane obiekty budowlane nie są trwale połączone z gruntem i nie posiadają fundamentów, zdaniem organu, brak jest podstaw prawnych do zakwalifikowania tych obiektów jako obiektów gospodarczych, o których mowa w art. 29 ust. 1 u.p.b. Budynek gospodarczy stanowi bowiem jeden z rodzajów budynku, a zatem zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. musi posiadać fundamenty i dach. Fakt, że budynki nie posiadają fundamentów i nie są trwale połączone z gruntem świadczy o tym, że należy je zakwalifikować do tymczasowych obiektów gospodarczych. Organ wyjaśnił, że jest to szczególny rodzaj obiektu budowlanego posiadającego dodatkowe szczególne cechy (art. 3 pkt 5 u.p.b.). Ze względu na te cechy można rozróżnić dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Pierwszy przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej i przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Drugi to obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem. Jeżeli zatem obiekt budowlany nie jest połączony trwale z gruntem to jest tymczasowym obiektem budowlanym niezależnie od tego, czy jest przeznaczony do użytkowania w krótszym czasie od jego trwałości technicznej oraz czy przewiduje się jego przeniesienie i rozbiórkę. Na podstawie zgłoszenia może być zrealizowany tylko taki tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem, który jest przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym terminie. Natomiast tymczasowy obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem i nie przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, podlega wymogowi uzyskania pozwolenia na budowę. Obiekty budowlane będące przedmiotem niniejszego postępowania, niezwiązane trwale z gruntem i nie przeznaczone do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym terminie, wymagały dla ich wykonania uzyskania uprzedniej decyzji o pozwoleniu na budowę, którą inwestor jednak się nie legitymuje. Zdaniem organu odwoławczego tym samym PINB prawidłowo wdrożył procedurę legalizacyjną na podstawie art. 48 u.p.b. Procedura ta stanowi alternatywę dla bezwzględnego nakazu rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu budowlanego. W przypadku, gdy łącznie wystąpią przesłanki, które zostały określone w art. 48 ust. 2 u.p.b. właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.b. W niniejszej sprawie – jak ocenił organ II instancji – wydane zostało postanowienie nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 u.p.b. w terminie do dnia 31 maja 2012 r. Tym samym powiatowy organ nadzoru budowlanego umożliwił inwestorowi uczestnictwo w procesie legalizacji wskazując dokumenty, których przedłożenie, w zakreślonym przez niego terminie, stanowiłoby wyraz chęci przystąpienia do procedury legalizacyjnej. Jednakże inwestor nie skorzystał z możliwości legalizacji samowolnie posadowionych obiektów i nie przedłożył w wyznaczonym terminie koniecznych dokumentów. Nie wykazał również jakichkolwiek starań dla przeprowadzenia legalizacji. Konsekwencją niewykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. była więc konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, który wykonany został bez wymaganego prawem pozwolenia, zgodnie z art. 48 ust. 4 u.p.b. Na powyższą decyzję skargę wniosła H.Z. – współwłaścicielka nieruchomości na której posadowiono sporne obiekty - wskazując, że nie miała wiedzy, w czasie kiedy szopy były stawiane "w latach siedemdziesiątych, gdy należały do [...]", że będzie musiała się z tego tłumaczyć. Stwierdziła też, że przedmiotowe budynki znajdowały się działce od momentu wybudowania budynków gospodarczych przez PGR, ale w innym miejscu, i że są jej potrzebne. Rozpoznając złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 729/12, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał za bezsporne, że adresat zaskarżonej decyzji – J. Z. - wybudował około 2005 r. gospodarcze obiekty budowane nie związane trwale z gruntem. Za niekwestionowane uznano, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę tych obiektów. Zastrzeżeń Sądu nie wzbudziły również wywody organu II instancji dotyczące kwalifikacji przedmiotowych obiektów, a w konsekwencji wskazany tryb ich legalizacji. W zaistniałych okolicznościach wobec stwierdzenia samowoli budowlanej i niewykonania obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r. w celu zalegalizowania istniejącej samowoli, Sąd potwierdził, że właściwy organ nadzoru budowlanego zobligowany był do zastosowania art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 u.p.b. poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Kontrolując legalność wydanej w sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę Sąd uznał, że w rozstrzygnięciu nakładającym obowiązek rozbiórki brak jest szczegółowego opisu polegającego na podaniu parametrów obiektów, które mają podlegać rozbiórce (długość, szerokość, wysokość i konstrukcja) i konkretnej ich lokalizacji w obrębie działki. Zdaniem Sądu zamieszczenie tych elementów jest konieczne w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – na działce znajduje się kilka tego typu obiektów, które łatwo mogą ulegać przeobrażeniom i których inwestorami i użytkownikami są różne osoby. Sąd zauważył, że w toku postępowania organ pierwszej instancji najpierw doliczył się pięciu tymczasowych drewnianych obiektów gospodarczych o pow. 8-9 m2, a następnie liczna ich zmalała do trzech, przy zmienionych parametrach (jeden z obiektów najprawdopodobniej został rozebrany). Również z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika aby opisano w nim podane wcześniej parametry obiektów, które winne być rozebrane. Organ w tym zakresie odesłał do załącznika z protokołu oględzin. W okolicznościach niniejszej sprawy, samo odesłanie w rozstrzygnięciu decyzji w zakresie oznaczenia obiektów poddanych obowiązkowi rozbiórki do załącznika do protokołu z oględzin stanowiącego część akt administracyjnych, nie jest wystarczające. Na podstawie samej treści decyzji nie sposób bowiem ustalić, które konkretnie obiekty winny być rozebrane. Sąd przywołał stanowiska w doktrynie i orzecznictwie podkreślające, że rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, aby możliwe było następnie wykonanie decyzji – dobrowolne lub przymusowe w trybie egzekucyjnym. Musi być więc sformułowane jasno, precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Nie może również pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji, gdyż nie powinno się rozstrzygać o części uprawnień lub obowiązków strony w osnowie, a pozostałej części w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 2000r., s. 446 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2003 r., I SA 215/02, LEX 149489). Tym bardziej nie może wynikać z innych dokumentów niż sama decyzja administracyjna. Rozstrzygnięcie decyzji stanowiące jej obligatoryjne element w którym stanowi się o nałożeniu obowiązków musi być zredagowany w sposób jasny i zrozumiały nie wymagający dodatkowych wyjaśnień ze strony organu np. w trybie art. 113 k.p.a. Precyzyjne i nie budzące żadnych wątpliwości określenie nałożonego obowiązku jest konieczne również z tego względu, że organ ma obowiązek sprawdzenia wykonania nałożonego obowiązku przez osobę zobowiązaną a w razie braku dobrowolnego wykonania nałożonego obowiązku, decyzja taka podlegałaby wykonaniu w drodze egzekucji. Ponownie rozpatrując sprawę DWINB, postanowieniem z dnia 13 maja 2013r., nr [...] nałożył na PINB obowiązek przeprowadzenia dodatkowych oględzin na nieruchomości nr [...] celem dokładnego opisania samowolnie wybudowanych przez J.Z. dwóch tymczasowych obiektów gospodarczych (oznaczonych w załączniku do protokołu z oględzin z dnia 28 czerwca 2011 r. nr [...] i nr [...]) z podaniem ich długości, szerokości, wysokości, konstrukcji oraz konkretnej ich lokalizacji w obrębie działki. W dniu 11 czerwca 2012 r. PINB przeprowadził oględziny na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Stosując się do wytycznych Sądu w załączniku nr 1 wskazano lokalizację obiektów na działce nr [...] poprzez podaniem ich długości, szerokości, wysokości, konstrukcji oraz konkretnej ich lokalizacji w obrębie działki. Na podstawie tak uzupełnionego materiału dowodowego DWINB decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r., nr [...]wydał opisane na wstępie rozstrzygnięcie nakazując inwestorowi - rozbiórkę dwóch tymczasowych obiektów budowlanych zlokalizowanych na dz. nr [...], tj. 1) obiektu budowlanego oznaczonego na załączniku do protokołu z oględzin z dnia 11 czerwca 2013 r. nr 4, o wymiarach: 3,16 x 4,40m i wysokości 2,00-2,20 m, posiadającego konstrukcję drewnianą składającą się ze słupów drewnianych, krokwi oraz ścian zewnętrznych z desek o dachu jednospadowym, wykonanym z desek, kryty folią, zlokalizowanego w odległości ok. 3,30-3,66m od północno-zachodniej granicy działki nr [...] oraz w odległości ok. 24,5m od północno-wschodniej granicy działki oraz 2) obiektu oznaczonego nr [...], o wymiarach po zewnętrznym obrysie ścian: 5,40; 4,00; 2,40; 0,90; 2,80; 5,10 m i wysokości 2,00-2,30m, posiadającego konstrukcję drewnianą składającą się ze słupów drewnianych, krokwi, ścian zewnętrznych z desek oraz stolarkę okienną drewnianą, dach jednospadowy, pokryty eternitem i kawałkami blach ułożonymi na deskowaniu, zlokalizowanego w centralnej części działki w odległości ok. 22,5m od granicy północno-wschodniej działki i w odległości ok. 11,12m od północno-zachodniej granicy działki. W uzasadnieniu decyzji DWINB dokonał streszczenia przebiegu postępowania w sprawie. Wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowi art. 48 ust. 1 u.p.b. Zgodnie z jego dyspozycją właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powołując się na definicję obiektu budowalnego zawartą w art. 3 pkt 1 u.p.b. organ odwoławczy przyjął brak podstaw do zakwalifikowania znajdujących się na działce nr [...] obiektów jako budynków gospodarczych, gdyż winny być one zaliczone do obiektów tymczasowych. Dokonując takiej kwalifikacji organ odwoławczy wskazał na brak trwałego powiązania z gruntem wzniesionych przez inwestora obiektów budowalnych, jak również brak fundamentów. Rozważając możliwość kwalifikacji obiektu budowlanego jako tymczasowego obiektu budowlanego organ odwoławczy przyjął, że na podstawie zgłoszenia może być realizowany tylko taki tymczasowy obiekt budowlany, niepołączony trwale z gruntem, który jest przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w określonym terminie (art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust 1 pkt 1 u.p.b.), natomiast tymczasowy obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem i nie przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce podlega wymogowi uzyskania pozwolenia na budowę. Z oceny dokonanej przez organ odwoławczy wynika, że z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, dlatego też należało wdrożyć tryb określony w art. 48 u.p.b. DWINB wskazał, że organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia 5 kwietnia 2012 r. nałożył na inwestora przedmiotowych obiektów - obowiązek wstrzymania robót budowlanych związanych z samowolną budową dwóch tymczasowych obiektów gospodarczych oraz obowiązek przedłożenia w terminie do 31 maja 2012 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 u.p.b., co umożliwiłoby dokonanie ich legalizacji. Inwestor nie skorzystał z tej możliwości, pozostawiając wezwanie organu bez odpowiedzi, nie wykazując jakichkolwiek starań dokonania legalizacji samowolnie wzniesionych obiektów. W konsekwencji powyższego DWINB stwierdził, że nie przedłożenie przez inwestora wymaganych dokumentów z zachowaniem wyznaczonego terminu spowodowało, że w sprawie zaszła okoliczność określona w art. 48 ust. 4 u.p.b. W skardze na opisaną decyzję H.Z. – współwłaścicielka nieruchomości, na której posadowiono sporne obiekty - wskazała, że nie miała wiedzy, w czasie kiedy szopy były stawiane "w latach siedemdziesiątych, gdy należały do [...]", że będzie musiała się z tego tłumaczyć. Wskazała też, że od momentu wybudowania budynku gospodarczego przez [...] G. w latach siedemdziesiątych na tej posesji zawsze znajdowały się te obiekty, tylko w innych miejscach. Obecnie są postawione w jednej linii z budynkiem gospodarczym. Stwierdziła, że są jej potrzebne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącej – J.Z. podtrzymał skargę. Oświadczył, że nie ma gdzie trzymać węgla, drzewa, królików i kur. Uczestnika postępowania H.S. wniosła o oddalenie skargi oraz oświadczyła, że pełnomocnik skarżącej ma gdzie trzymać węgiel, drewno i króliki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonego orzeczenia nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie u.p.p.s.a). Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 u.p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Celowym jest na początku rozważań wskazanie, że rozpoznanie przedmiotowej sprawy nastąpiło w ramach szczególnego związania wynikającego z sądowego rozstrzygnięcia wydanego już w sprawie II SA/Wr 729/12, zakończonej wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r. Zgodnie z treścią art. 153 u.p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonych decyzji dokonana w oparciu o kryterium legalności i w ramach związania oceną prawną oraz wskazaniami co do ponowionego postępowania wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do usunięcia z obrotu prawnego. Zważywszy na treść powołanego art. 153 u.p.p.s.a., jak i stanowisko wyrażone przez WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r. stwierdzić należy za bezsporny fakt wybudowania około 2005 r. przez J.Z. na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w miejscowości G. dwóch gospodarczych obiektów budowlanych nie związanych trwale z gruntem i nie przeznaczonych do rozbiórki lub przeniesienia w warunkach samowoli budowlanej. Zastrzeżeń Sądu nie wzbudziły wywody organu odwoławczego dotyczące kwalifikacji przedmiotowych obiektów, a w konsekwencji przyjętego w sprawie trybu ich legalizacji. Wobec niewykonania obowiązku przedłożenia projektu budowlanego wraz z wymaganymi dokumentami, o których mowa w art. 48 ust. 3 u.p.b., Sąd wskazał, iż należało zastosować tryb opisany w art. 48 ust. 4 u.p.b. Zgodnie z tym przepisem w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ocenie wyrażonej w wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r. Sąd wytknął jednakże organom, że w rozstrzygnięciu nakładającym obowiązek rozbiórki brak jest szczegółowego opisu polegającego na podaniu parametrów obiektów, które mają podlegać rozbiórce (długość, szerokość, wysokość i konstrukcja) oraz wskazania konkretnej ich lokalizacji w obrębie działki. Zdaniem Sądu zamieszczenie tych elementów jest konieczne w sytuacji, gdy na działce znajduje się kilka tego typu obiektów, które łatwo mogą ulegać przeobrażeniom i których inwestorami i użytkownikami są różne osoby. Ponadto Sąd zauważył, że nałożony decyzją obowiązek nie może wynikać z innych dokumentów niż sama decyzja administracyjna, w tym wypadku z załącznika do protokołu z oględzin. W ocenie Sądu, ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji, przeprowadziły uzupełniające postępowanie dowodowe z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w sprawie II SA/Wr 729/12 oraz jego wskazań, co do okoliczności podlegających wyjaśnieniu w toku ponowionego postępowania. To ponownie przeprowadzone postępowanie administracyjne, zdaniem Sądu, pozostaje wolne od istotnych wad mogących mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Również zaprezentowana ocena prawna poczynionych w toku postępowania ustaleń nie narusza prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedłożony wraz ze skargą i udzieloną na nią odpowiedzią materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jednoznacznie wskazuje, że na działce nr [...] znajduje się obiekt budowlany o wymiarach: 3,16 x 4,40m i wysokości 2,00-2,20m, oznaczony na rysunku - stanowiącym załącznik do protokołu oględzin z dnia 11 czerwca 2013 r. nr 4, który to obiekt posiada konstrukcję drewnianą składającą się ze słupów drewnianych, krokwi oraz ścian zewnętrznych z desek o dachu jednospadowym, wykonanym z desek, kryty folią. Obiekt ten zlokalizowany jest w odległości ok. 3,30-3,66m od północno-zachodniej granicy działki nr [...] oraz w odległości ok. 24,5m od północno-wschodniej granicy działki. Natomiast obiekt budowlany o wymiarach po zewnętrznym obrysie ścian: 5,40; 4,00; 2,40; 0,90; 2,80; 5,10 m i wysokości 2,00-2,30m, oznaczony na tym samym rysunku nr 3, posiada konstrukcję drewnianą składającą się ze słupów drewnianych, krokwi oraz ścian zewnętrznych z desek. Obiekt ten posiada stolarkę okienną drewnianą, dach jednospadowy, pokryty eternitem oraz kawałkami blach ułożonymi na deskowaniu. Zlokalizowany jest w centralnej części działki nr [...] w odległości ok. 22,5m od granicy północno-wschodniej działki oraz w odległości ok. 11,12m od północno-zachodniej granicy działki. Powyższe ustalenia pozwalają precyzyjnie określić zakres nałożonych obowiązków przez wskazanie objętych nakazem rozbiórki obiektów budowalnych na podstawie szczegółowych ich parametrów (długość, szerokość, wysokość i konstrukcja) i konkretnej lokalizacji w obrębie działki nr [...]. Na tej podstawie, w ocenie Sądu, organ odwoławczy korzystając z kompetencji wynikającej z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i orzekając co do istoty sprawy precyzyjnie i w sposób nie budzący wątpliwości określił nałożony obowiązek w treści rozstrzygnięcia. W konsekwencji pozbawiony podstaw pozostał zarzut Sądu, iż na podstawie treści samej decyzji nie sposób było ustalić, które konkretnie obiekty winny być rozebrane. Określony w zaskarżonej decyzji zakres obowiązków nałożonych na inwestora nie budzi obecnie wątpliwości interpretacyjnych. Analiza akt administracyjnych prowadzi też do wniosku, że w sprawie nie naruszono przepisów art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja zawiera wszechstronnie umotywowane stanowisko organu odwoławczego wyjaśniające motywy ze względu na które koniecznym było, w konsekwencji nieprzedłożenia przez inwestora wymaganych dokumentów, zastosowanie nakazu rozbiórki określonego w art. 48 ust. 4 u.p.b. W niniejszej sprawie inwestor nie wykazał jakichkolwiek starań dokonania legalizacji samowolnie wzniesionych obiektów. Bez znaczenia dla oceny legalności kontrolowanej decyzji pozostają podnoszone w skardze okoliczności związane z faktem, że skarżąca w czasie kiedy szopy były stawiane "w latach siedemdziesiątych, gdy należały do [...]", nie miała wiedzy, że będzie musiała się z tego tłumaczyć, oraz że od momentu wybudowania budynku gospodarczego przez [...] G. w latach siedemdziesiątych na tej posesji zawsze znajdowały się te obiekty, tylko w innych miejscach. Także twierdzenie, że sporne obiekty są jej potrzebne nie znosi obowiązku wykonania ich zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, na podstawie przepisu art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.