II SA/Wr 529/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. I. na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie pozostawienia w zasobach gminnych działki nr [...] o pow. [...] położonej we wsi D. postanawia: skargę odrzucić. B. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie pozostawienia w zasobach gminnych działki nr [...] o pow. [...] położonej we wsi D. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ż. wniosła o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, gdyż skarga stała się bezprzedmiotowa. Do pisma dołączono nadto uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchylenia uchwały Nr [...] Rady Gminy Ż. z dnia [...] w sprawie pozostawienia w zasobach gminnych działki nr [...] o pow. [...] położonej we wsi D. Zarządzeniem z dnia [...] wezwano stronę skarżącą o udzielenie odpowiedzi, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] skarżący wzywał Radę Gminy Ż. do usunięcia naruszenie prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały, a także o nadesłanie kopii tego wezwania - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem skutków prawnych. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący nadesłał dwa pisma: adresowane do Zarządu Gminy Ż. z dnia [...] oraz pismo z dnia [...] skierowane do Przewodniczącego i Rady Gminy Ż. Następnie pismem z dnia [...] tut. Sąd zwrócił się do Rady Gminy Ż. o poinformowanie, czy i jeśli tak to kiedy udzielono odpowiedzi skarżącemu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia [...]) oraz nadesłanie dowodu jej doręczenia stronie. Rada Gminy Ż., odpowiadając na powyższe pismo wskazała, iż B. I. został poinformowany pismem z dnia [...] o podjęciu zaskarżonej uchwał. Po jego otrzymaniu w dniu [...] wystąpił do Rady Gminy Ż. z pismem, iż podjęta uchwała jest wadliwa i nie stanowi jego zdaniem prawa gminnego. Na powyższe pismo Rada Gminy udzieliła odpowiedzi w dniu [...], które zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 lutego 2004 r. (kserokopia dowodu wysłania odpowiedzi listem poleconym). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga B. I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie pozostawienia w zasobach gminnych działki nr [...] o pow. [...] położonej we wsi D., została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1491) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednakże skarga taka, niezależnie od wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, musi być również złożona w terminie wskazanym w art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Po myśli zaś § 2 art. 53 skargę w po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi tego organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zatem skargę do sądu administracyjnego na przedmiotową uchwałę należało wnieść w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z lektury akt odpowiedź na wezwanie B. I. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej chwały Rada Gminy Ż. doręczono skarżącemu w dniu 24 lutego 2004 r. Natomiast skarga do sądu administracyjnego została wniesiona dopiero w dniu 5 sierpnia 2004 r., w sytuacji gdy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął w dniu 25 marca 2004 r. Dotąd powiedziane prowadzi do wniosku, iż wniesiona skarga jako spóźniona jest niedopuszczalna i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) podlegała odrzuceniu. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.