II SA/Wr 529/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant: asystent sędziego Andżelika Abramowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skarg A S.A. z siedzibą we W. i B Sp. z o.o. z siedzibą we W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 801/18 ze C SP. z o. o. Sp. k. z siedzibą we W. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] we W. oddala skargi w całości. Skargami wniesionymi dnia 5 VIII 2019 r. A S.A. we W. oraz B sp. z o.o. we W. wniosły o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z 28 II 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 801/18, stwierdzającym nieważność § 15 ust. 54 pkt 5 uchwały Rady Miejskiej W. z [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] we W. w zakresie odnoszącym się do działek oznaczonych numerami geodezyjnymi: nr [...],[...],[...] AM [...], obręb S. W jednobrzmiących uzasadnieniach obu skarg podniesiono, że kwestionowany wyrok stwierdza nieważność planu miejscowego w zakresie nieruchomości stanowiących własność skarżących spółek, co niweczy poczynione nakłady na dokumentację projektową i zmusza do zmiany planów inwestycyjnych. W ocenie skarżących w okolicznościach sprawy wystąpiła podstawa wznowienia z art. 271 pkt 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, ze zm.) – dalej "ppsa", tj. wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania. Zdaniem skarżących powinny być one stronami postępowania sądowego zakończonego powołanym wyrokiem, gdy tymczasem nie zapewniono im możliwości udziału w postępowaniu. O wyroku dowiedziały się one w dniu 6 V 2019 r. na skutek informacji udzielonej przez Urząd Miejski W. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska W. wniosła o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. W ocenie organu skargi zostały wniesione dnia 4 IX 2019 r. (data pieczęci sądowej), a więc po upływie ustawowego trzymiesięcznego terminu. Nadto w ocenie organu skargi sformułowane zostały w sposób ogólny i nie wykazano w nich naruszenia interesu prawnego skarżących. Uczestniczka postępowania – C sp. z o.o. sp.k. we W. wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie. Podniosła, że kwestionowany wyrok stwierdzał nieważność planu miejscowego w zakresie nieruchomości, które nie stanowiły i nie stanowią własności skarżących spółek. Nie mogły być one stronami w postępowaniu zakończonym kwestionowanym wyrokiem. Skargi nie opierają się zatem na ustawowej podstawie wznowienia. Postanowieniem z 10 XII 2019 r. Sąd połączył obie skargi do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Wr 529/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił następujący stan faktyczny: Wyrokiem z 28 II 2019 r., sygn. akt II SA/Wr 801/18, tutejszy Sąd, po rozpatrzeniu skargi C sp. z o.o. sp.k. we W., stwierdził nieważność § 15 ust. 54 pkt 5 uchwały Rady Miejskiej W. z [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] we W. w zakresie odnoszącym się do działek oznaczonych numerami geodezyjnymi: nr [...],[...],[...] AM [...], obręb S. A S.A. we W. oraz B sp. z o.o. we W. nie brały udziału w postępowaniu sądowym zakończonym powołanym wyrokiem. A S.A. we W. oraz B sp. z o.o. we W. dowiedziały o wyroku dnia 6 V 2019 r. (akta sądowe, k. 28, 93). A S.A. we W. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...] i [...] (akta sądowe, k. 40-42). B sp. z o.o. we W. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...] , [...] i [...] (akta sądowe, k. 105-109). Właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...]i [...] i [...] jest C sp. z o.o. sp.k. we W. (akta sądowe, k. 62-63). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jakkolwiek skargi wniesione zostały w terminie oraz opierają się na ustawowej podstawie wznowienia, to jednak są niezasadne. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 ppsa). Z ustaleń Sądu wynika, że skarżące spółki o kwestionowanym wyroku dowiedziały się z informacji udzielonej pocztą elektroniczną przez Urząd Miejski W. dnia 6 V 2019 r. Ponieważ zaś skargi o wznowienie zostały wniesione w dniu 5 VIII 2019 r. (data stempla operatora wyznaczonego), stwierdzić należy, że trzymiesięczny termin został zachowany. Wznowienia postępowania sądowego można żądać m.in. z powodu nieważności, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała (art. 271 pkt 2 ppsa). Rozpatrywane skargi opierają się na ustawowej podstawie wznowienia. Skarżące spółki podnoszą bowiem, że posiadały interes prawny w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem, powołując się na przysługujące im prawo własności nieruchomości. Tym samym zarzuciły uchybienie procesowe w postaci pominięcia ich udziału w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem. W opisanych wyżej okolicznościach nie wystąpiły przesłanki do odrzucenia skarg. Jak wynika z art. 280 § 1 i art. 281 ppsa, odrzucenie skargi o wznowienie jest usprawiedliwione, gdy wniesiono ją po terminie lub nie opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd podziela przy tym wyrażany w orzecznictwie pogląd, że badanie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania nie jest badaniem zasadności skargi, lecz jedynie badaniem warunków umożliwiających rozpatrywanie samej skargi. Oceny dokonuje się wyłącznie na podstawie twierdzeń zawartych w skardze. Na tym etapie sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, ale tylko fakt ich powołania. Z kolei na rozprawie sąd bada merytoryczne występowanie ustawowej podstawy wznowienia. Negatywny wynik tej oceny powoduje oddalenie skargi o wznowienie, a nie jej odrzucenie (zob. postanowienie NSA z 26 X 2012 r., II OSK 2577/12, publ. CBOSA). Skoro zaś skargę wniesiono w terminie i opiera się ona na ustawowej podstawie wznowienia, sąd powinien przystąpić do rozpatrzenia skarg. Oceniając skargi o wznowienie pod względem merytorycznym stwierdzić należy, że są one niezasadne. Prawomocny wyrok, kwestionowany skargami o wznowienie, został wydany na skutek skargi wniesionej przez C sp. z o.o. sp.k. we W. podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506, ze zm.). Powołany przepis uprawnia do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie, podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało uchwałą lub zarządzeniem naruszone. Stroną w postępowaniu ze skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest wyłącznie skarżący oraz organ, który wydał kwestionowane zarządzenie lub uchwałę. W konsekwencji sąd administracyjny nie miał podstaw formalnych ani materialnoprawnych do angażowania w charakterze stron postępowania sądowego innych podmiotów. W orzecznictwie słusznie podkreśla się, że przystępowanie osoby trzeciej do postępowania sądowego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wszczętego przez inny podmiot, tylko dlatego, że osoba ta uważa, iż wynik tego postępowania może dotyczyć jej interesu prawnego nie znajduje uzasadnienia w brzmieniu art. 33 § 2 ppsa. Dla osób, których interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem organu samorządu z zakresu administracji publicznej, przewidziana jest inna droga ochrony, tj. bezpośrednie zaskarżenie takiej uchwały (zob. wyrok NSA z 9 VI 2017 r., II OSK 2597/15, publ. CBOSA). Należy podkreślić, że C sp. z o.o. sp.k. we W. kwestionowała § 15 ust. 54 pkt 5 planu miejscowego w zakresie dotyczącym wyłącznie nieruchomości stanowiących jej własność (działki nr [...],[...],[...]). W konsekwencji prawomocny wyrok dotyczył nieważności § 15 ust. 54 pkt 5 planu miejscowego w zakresie obejmującym nieruchomość będącą własnością C sp. z o.o. sp.k. Jeśli zaś wnoszące o wznowienie spółki uznają, że obowiązujący plan miejscowy narusza prawa wynikające z przysługującego im prawa własności nieruchomości obejmujących działki: nr [...],[...],[...],[...],[...], to właściwą drogą dochodzenia swych praw jest skarga na uchwałę w sprawie planu miejscowego, a nie żądanie wznowienia postępowania ze skargi innego podmiotu. Konkludując, skarżącym spółkom nie przysługiwał interes prawny w sprawie rozstrzygniętej prawomocnym wyrokiem, tak więc nie mają one również legitymacji procesowej do żądania wznowienia postępowania. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy wskazują zaś jednoznacznie, że tutejszy Sąd nie naruszył przepisów prawa pomijając udział skarżących spółek w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na zasadzie art. 282 § 2 ppsa.