II SA/Wr 53/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Tomasz Pisarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2005r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu gospodarczego na posesji przy ul. L. [...] we W. oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego realizowanego samowolnie na zapleczu budynku mieszkalnego przy ul. L. [...] we W.. W uzasadnieniu wskazał, że samowolne prowadzenie robót zostało ujawnione w protokole z oględzin w dniu [...] r. Inwestor posiadał jedynie nieostateczną decyzję z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Budowa budynku gospodarczego nie mieści się w dyspozycji art. 29 i 30 prawa budowlanego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił, że rozpoczęta budowa nie wymagała pozwolenia na budowę zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a prawa budowlanego, zaś wymaganego zgłoszenia dokonał składając wniosek o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Budynek nie przekracza wymiarów ustalonych w ustawie, a jego przeznaczeniem będzie przechowywanie przedmiotów związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego i uprawy ogrodu przydomowego. Decyzja była krzywdząca i nie poprzedzona rozważeniem tych okoliczności wbrew art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy, podzielając w pełni ustalenia i oceny zawarte w decyzji organu I instancji oraz uznając argumentację odwołania za bezzasadną. W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył dotychczasowe zarzuty. Organ wniósł o oddalenie skargi w oparciu dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według niekwestionowanych i należycie udokumentowanych ustaleń faktycznych, skarżący jako współwłaściciel działki budowlanej na terenie miasta, nie powiązanej z jakimkolwiek gospodarstwem rolnym, rozpoczął wykonywanie budynku gospodarczego na zapleczu budynku mieszkalnego. Było niewątpliwe, że roboty te mogły być rozpoczęte jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 prawa budowlanego). W szczególności budowany obiekt nie był związany z produkcją rolną i nie uzupełniał zabudowy zagrodowej w ramach istniejącej działki siedliskowej (art. 29 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, na temat siedliska por. uchwałę SN z 13.06.1984r. III CZP 22/84 OSNC 1985/1/8 oraz orzecznictwo SKO w OSS 2002/2/36 lub 2003/1/3). Było ponadto niewątpliwe, że budowa ta nie została zgłoszona, bowiem czym innym jest wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a czym innym zgłoszenie (art. 30 ust. 1a prawa budowlanego). Omawiany stan faktyczny był typowy dla zastosowania art. 48 prawa budowlanego. Nie zachodziły żadne szczególne względy, które uzasadniały niekiedy zastosowanie jedynie art. 51 prawa budowlanego (por. orzecznictwo w ONSAiWSA 2004/1/26, OSP 2002/12/155, ONSA 2000/4/133, ONSA 2001/2/79, wyrok NSA z 26.02.1999r. IV SA 397/97 Wspólnota 1999/18/25, OSP 2000/4/60). Poza zarzutami skargi należało ocenić nakaz rozbiórki jako należycie skonkretyzowany, skierowany do właściwego adresata i nie naruszający art. 49 ust. 1 lub art. 103 ust. 2 prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz.1 271), orzeczono jak na wstępie.