II SA/Wr 530/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. I. na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu D. postanawia: skargę odrzucić B. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu D. Zarządzeniem z dnia 13 października 2004 r. wezwano stronę skarżącą o udzielenie odpowiedzi, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] skarżący wzywał Radę Gminy Ż. do usunięcia naruszenie prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały, a także o nadesłanie kopii tego wezwania - w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem skutków prawnych. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie skarżący nadesłał kopię pisma z dnia [...] skierowane Urzędu Gminy w Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga B. I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu D. została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1491). Zapis art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Warunkiem zaskarżenia określonym w tym przepisie jest więc bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że niedopuszczalna jest skarga, jeżeli strona nie wezwała w ogóle do usunięcia naruszenia prawa lub nie nastąpiło zdarzenie oznaczające, że wezwanie było bezskuteczne. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie administracyjnym skarga, o której mowa w art. 101 ustawy samorządowej, wniesiona do sądu administracyjnego z pominięciem warunku uprzedniego "bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia" jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wezwanie będzie "bezskuteczne", gdy organ gminy, który podjął kwestionowaną uchwałę, odmówi usunięcia naruszenia, albo gdy nie wypowie się w tym przedmiocie w terminie, jaki obowiązuje do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Wezwanie takie - poza wykazaniem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnioskodawcy oraz żądaniem usunięcia tego naruszenia - powinno wskazywać kwestionowaną uchwałę, a co najmniej nawiązywać do jej treści. Z natury rzeczy musi ono być sporządzone i skierowane do właściwego organu gminy już po podjęciu uchwały. Zatem wniesienie skargi na uchwałę (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym), bez uprzedniego (bezskutecznego) wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia, jest niedopuszczalne. Skarga B. I. została złożona jednakże bez wyczerpania trybu wezwania Rady Gminy Ż. do usunięcia naruszenia prawa przed jej wniesieniem do Sądu. Wprawdzie na wezwanie Sądu skarżący przedstawił pismo z dnia [...] skierowanego do Urzędu Gminy w Ż., lecz dotyczyło ono projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu D., a więc poprzedzało podjęcie skarżonej uchwały, która uchwalona została w dniu [...]. Natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno być skierowane do Gminy po tym terminie, a tego skarżący nie uczynił. Skierowanie do Gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa było zatem niezbędną czynnością procesową, której strona w niniejszej sprawie nie dopełniła przed wniesieniem skargi na uchwałę do Sądu. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Stąd orzeczono jak w sentencji orzeczenia.