II SA/Wr 540/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Adam Habuda, Sędziowie: asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.), sędzia WSA Władysław Kulon, Protokolant: Małgorzata Balowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2024 r. sprawy ze skarg T. K. i W. R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 31 lipca 2023 r. nr IF-O.7840.442.2021.JP w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu ośmiu budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego T. K. kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego W. R. kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2023 r. (nr IF-O.7840.442.2021.JP), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 628 ze zm., dalej p.b.), Wojewoda Dolnośląski, utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 1255/2021 z dnia 20 kwietnia 2021 r., zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany i udzielającą - na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą we W. - pozwolenia na budowę obejmującą: zespół ośmiu budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, oznaczonych na rysunku projektu zagospodarowania terenu literami "[...]1,[...]2,[...]3,[...]4,[...]5,[...]6,[...]7,[...]8" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, z usytuowaniem na działkach nr [...], [...], [...], obręb M., gmina K. Decyzja ta zapadła na rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez T. K., E. K., K. O., R. O. i W. R. Wydając niniejszą decyzję Wojewoda wskazał, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę nieruchomość położona jest na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi M., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2003 r., poz. [...], dalej zw. m.p.z.p.). Tereny objętych inwestycją działek nr [...],[...] i [...], oznaczone są na rysunku planu symbolem [...]MD, tj. teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej (§ 4 ust. 2 pkt 4 m.p.z.p.). Dla terenów oznaczonych symbolem MD ustalono (§ 6 ust. 4 pkt 1 m.p.z.p.): a) tereny przeznaczone dla realizacji zabudowy mieszkaniowej z usługami rzemieślniczymi, towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz komunikacyjną; b) budynki mieszkalne mogą być realizowane jako: jednorodzinne wolnostojące lub bliźniacze; c) dopuszcza się rezygnację z funkcji mieszkaniowej z pozostawieniem funkcji usługowej; d) pomieszczenia służące działalności gospodarczej mogą być realizowane jako wbudowane lub budynki wolnostojące. Na etapie uzyskania pozwolenia na budowę dla projektowanych usług należy uzyskać postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej PPIS); e) dopuszcza się zabudowania gospodarcze takie jak: garaże i inne pomocnicze; f) wyklucza się lokalizację obiektów usługowych mogących pogorszyć środowisko. Ponieważ plan nie definiuje pojęcia budynku mieszkalnego jednorodzinnego dlatego należy odwołać się do definicji zawartej w art. 3 pkt 2a p.b., zgodnie z którą budynek mieszkalny jednorodzinny to budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekracząjącej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zgodnie natomiast z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, ze zm., dalej r.w.t.), pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespól takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zabudowa jednorodzinna może funkcjonować w formie zabudowy wolnostojącej, bliźniaczej lub zwartej do której zalicza się zabudowę szeregową. W sprawie planowane budynki tworzą grupy, a dwa budynki w grupie stykają się przeciwległymi ścianami, przy czym każdy budynek mieści po dwa lokale mieszkalne i po dwa pomieszczenia służące działalności gospodarczej. Pojedynczy budynek w grupie od parteru po piętro stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość. Budynki na tej wysokości rozdzielone są podwójnymi ścianami z pustą 2 cm przestrzenią pomiędzy nimi, tzw. dylatacją. Wspólny dla projektowanych budynków jest fundament i dach. W związku z powyższym - zdaniem Wojewody - zaprojektowane budynki spełniają definicję budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a projektowana zabudowa jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. W ocenie Wojewody w przypadku budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej objętych wnioskiem inwestora każdy z nich stanowi z punktu widzenia techniczno - budowlanego konstrukcyjnie samodzielną całość. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 1 lit. a m.p.z.p., teren inwestycji przeznaczony jest dla realizacji zabudowy mieszkaniowej z usługami rzemieślniczymi, towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz obsługą komunikacyjną. W celu spełnienia powyższego wymogu, jak również wymogu określonego w § 6 ust. 4 pkt 1 lit. d m.p.z.p., inwestor w ramach lokalu mieszkalnego zaprojektował pomieszczenie służące działalności gospodarczej. Pomieszczenia służące działalności gospodarczej mogą być realizowane jako wbudowane lub budynki wolnostojące, z zastrzeżeniem, że wyklucza się lokalizację obiektów usługowych mogących pogorszyć stan środowiska, w myśl 6 ust.4 pkt 1 lit. f m.p.z.p. W sprawie, w każdym lokalu mieszkalnym zaprojektowano pomieszczenie usługowe zlokalizowane na piętrze w każdym z tych budynków tj. budynki [...]1,[...]2 - pracownia krawiecka, budynki [...]3,[...]4 - pracownia zegarmistrzowska, budynki [...]5,[...]6 - naprawa sprzętu RTV, budynki [...]7,[...]8 - pracownia biżuterii artystycznej. Planowane funkcje usługowe rzemieślnicze, nie będą powodować pogorszenia stanu środowiska. Odnosząc się do odwołania Wojewoda wskazał, że z planu miejscowego nie wynika, w której kondygnacji budynku pomieszczenia służące działalności gospodarczej miałyby zostać zaprojektowane. Gdyby celem lokalnego prawodawcy było zobowiązanie inwestora do lokalizacji pomieszczenia służącego działalności gospodarczej w określonej części budynku, to w planie zagospodarowania przestrzennego znalazłby się stosowny zapis. Dalej Wojewoda wskazał, że wydzielenie pomieszczenia usługowego nie zmienia kwalifikacji tego obiektu jako jednorodzinnego (nie staje się on budynkiem mieszkalno—usługowym). Skoro zaś budynek nadal jest budynkiem jednorodzinnym to brak jest konieczności spełnienia przez taki budynek wymogów odnoszących się do budynków usługowych, bowiem są to dwie odrębne kategorie obiektów w stosunku do których obowiązują poszczególne wymogi. Zasadność zakwalifikowania każdego budynku jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie zaś budynku mieszkalno-usługowego potwierdził także rzeczoznawca ds. Sanitarnohigienicznych przez uzgodnienie bez zastrzeżeń rozwiązań projektowych przyjętych dla pomieszczenia usługowego wydzielonego w lokalu mieszkalnym budynku jednorodzinnego. Odnosząc się do kwestii zgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie obowiązku uzyskania postanowienia PPIS na etapie pozwolenia na budowę dla projektowanych usług Wojewoda wskazał, że zobowiązanie w m.p.z.p. do uzyskania postanowienia PPIS wkracza poza kompetencje organu planistycznego, który nie może narzucać konkretnej formy rozstrzygnięcia (w formie postanowienia) innego organu administracji publicznej, którego właściwość rzeczową reguluje ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wojewoda zauważył, że projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych, co jest równoważne z wymogiem określonym w m.p.z.p. tj. uzyskania postanowienia PPIS. W niniejszej sprawie inwestor uzyskał bowiem uzgodnienie bez zastrzeżeń, zaś art. 3 pkt 2 lit. a przywołanej ustawy wskazuje tylko ogólnie na uprawnienia uzgadniania dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dot. budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych. Zdaniem Wojewody planowana inwestycja jest zgodna również z § 6 ust. 4 pkt 1 lit. i m.p.z.p., tj. w zakresie dopuszczenia 2 kondygnacji, w tym 1 w dachu i kształtu dachu. W tym zakresie Wojewoda wskazał, że inwestycja posiada 2 kondygnacje, w tym 1 w dachu, a dla zamierzenia budowlanego zaplanowano dachy dwuspadowe o równym nachyleniu połaci i pokrycia dachówką ceramiczną. Nie zgodził się z twierdzeniem odwołania, iż przestrzeń nad stropem poddasza należy uznać za 3 kondygnację w rozumieniu § 3 pkt 16 r.w.t, gdyż w pojęciu kondygnacji mieści się poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, którego średnia wysokość w świetle jest większa niż 2m. Poddasze o średniej wysokości w świetle nieprzekraczającej 2m nie może być uznane za kondygnację. Zgodnie z § 72 ust. 1 r.w.t., wysokość w świetle to wysokość średnia liczona między największą a najmniejszą wysokością pomieszczenia, lecz nie mniejszą niż 1,9 m. Przestrzeni o wysokości poniżej 1,9 m nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia. Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że przestrzeń nad poddaszem jest pozbawiona stropu, a wysokość poddasza w świetle jest mniejsza niż 2 m. W konsekwencji poddasza nie można zakwalifikować jako kondygnacji. Ponadto, przedmiotowa przestrzeń powstała w wyniku przyjętych rozwiązań projektowych, mających na celu spełnienie wymogów m.p.z.p. w zakresie kształtu i kąta nachylenia dachu. Uwypuklenia wymaga brak stałej dostępności do tej części budynku (zapewniono wyłącznie składane schody w celu dostępu na dachu), brak ocieplenia oraz brak okien, co uniemożliwia przeznaczenia tej części na pobyt ludzi. W kwestii miejsc parkingowych Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 1 lit. k m.p.z.p. miejsca postojowe dla wszystkich pojazdów właściciela oraz klientów usług mają być zlokalizowane na posesji własnej. W ramach inwestycji zaprojektowano 2 miejsca postojowe - jedno we wbudowanym garażu, drugie na posesji własnej przeznaczone dla usług (podjazd). Odnosząc się do zarzutu odwołania, że inwestor wskazał zbyt małą ilość miejsc postojowych projektowanych w ramach każdego budynku jednorodzinnego, gdyż sumaryczna ilość miejsc wynosi 3 miejsca postojowe, co nie jest uwzględnione w projekcie zagospodarowania terenu i jednocześnie narusza wymagania m.p.z.p., Wojewoda wskazał, że skoro żaden przepis prawa budowlanego nie wskazuje na obowiązek zapewnienia konkretnej liczby miejsc postojowych na terenie inwestycji, a § 18 r.w.t. odsyła do wymagań ustalonych w miejscowym planie, to nie można, pomijając okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, opierając się jedynie na wykładni celowościowej, odmawiać zatwierdzenia projektu budowlanego, który jest zgodny z miejscowym planem. Wojewoda wskazał, że z brzmienia § 6 ust. 4 pkt 1 lit. k m.p.z.p. wynika m. in., że przepis ten wskazuje na obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla wszystkich pojazdów właściciela oraz klientów usług na posesji własnej. Ustalenie powyższych wskaźników jest zadaniem projektanta. Zgodnie z założeniem racjonalnego prawodawcy należało uznać, że znał on brzmienie § 18 r.w.t., zgodnie z którym zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów właściciela i klientów usług i mając je na uwadze przyjął, że inwestor zapewni niezbędną ilość miejsc postojowych na terenie własnym, a tym samym odstąpił od określenia wskaźnika minimalnej ilości miejsc postojowych na analizowanym terenie. W takiej sytuacji dla danej inwestycji należało przyjąć założenie projektanta zgodnie, z którym zapewnienie 2 miejsc postojowych dla właściciela i klientów usług jest odpowiednie. Dalej - odnośnie wskazanej w m.p.z.p. - dopuszczalności zabudowy max. wynoszącej 35% powierzchni działki, Wojewoda wskazał, że dla działki nr [...] procent zabudowy działki wynosi 35 %, a dla działki nr [...] wynosi 33,4 %. Natomiast powierzchnia biologicznie czynna dla obu działek wynosi 51,66%. Odnosząc się do zarzutu odwołania w zakresie błędnego obliczenia przez projektanta powierzchni zabudowy, które wg obliczeń projektanta wynosi 34,20%, a wg odwołujących się 36,47 %, Wojewoda wskazał, że powierzchnia zabudowy dla budynków na działkach [...] i [...] wnosi w sumie [...]m² (4 x [...]m2). Wszystkie powierzchnie wskazano w projekcie budowlanym - powierzchnię zabudowy 2 budynków bliźniaczych wskazano w tabeli w części architektonicznej. Obliczenia powyższe generują procent zabudowy na poziomie 34,2% (34,166%). Nadto, jak wskazał w wyjaśnieniach inwestor, doprecyzowanie powierzchni, poprzez rozbicie jej na działki nr [...] oraz nr [...], nastąpiło w celu "wykonania" pkt 4 postanowienia Starosty Powiatu Wrocławskiego z dnia 16 kwietnia 2021 r. nr 1044/2021, a projektant ma możliwość wprowadzenia odręcznych zmian w sporządzonym przez siebie projekcie w sytuacji, gdy obok znajduje się odpowiednio podpis projektanta. Kolejno Wojewoda wskazał, że z projektu wynika, że powierzchnia działek nr [...] i nr [...] wynosi [...] m2, a szerokość działek jest nie mniejsza niż 25 m, co zgodne jest z § 6 ust. 4 pkt 4 lit. b m.p.z.p. Ponieważ zaś miejscowy plan nie zawiera własnego określenia pojęcia zabudowa jednorodzinna, to jego znaczenie można przyjąć z innych obowiązujących przepisów, w omawianym przypadku r.w.t. Zgodnie z jego § 3 pkt 2, przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zatem na działce budowlanej dopuszczalna jest budowa dwóch lub więcej budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Stąd nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że dokumentacja złożona do pozwolenia na budowę w ogóle nie respektuje faktu, że w chwili obecnej są jedynie dwie działki, a projektant rysuje na tych dwóch działkach cztery budynki jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie bliźniaczej, a samych działek nie można podzielić zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 4 lit. b m.p.z.p. Poza zaś kompetencją Wojewody jest ocena podziału nieruchomości. W kwestii linii zabudowy Wojewoda wskazał, że odległość projektowanej zabudowy od linii rozgraniczającej ulicy oraz od cieku jest zgodna z § 6 ust. 4 pkt 4 lit. c m.p.z.p. Ustala on nieprzekraczalną linie zabudowy w odległości 6m od linii rozgraniczającej ulicy oraz 5m od granicy cieku. Z projektu wynika, że odległość przedmiotowej zabudowy wynosi 7,3 m od linii rozgraniczającej ulicy [...]KL, a odległość projektowanej zabudowy od granicy cieku wynosi 5,0 m. Odnosząc się do zarzutu, że linia zabudowy budynków mieszkalnych oddalona o 5, 0 m od granicy i linii rozgraniczającej ulicy na działce nr [...] jest sprzeczna z planem, Wojewoda wskazał, że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii aktualnej mapy do celów projektowych, a z mapy tej nie wynika by od strony działki nr [...] obowiązywała nieprzekraczalna lina zabudowy, o której mowa w planie. Wobec tego nie można wymagać od inwestora zachowania wymogu wynikającego z ww. przepisu prawa miejscowego, gdyż w odniesieniu do działki nr [...] nie został on przewidziany. Nadto z projektu zagospodarowania terenu wynika, że planowana inwestycja położona jest w odległościach od granicy z sąsiednimi działkami, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Dalej Wojewoda wskazał, że odległość projektowanych budynków umożliwia naturalne oświetlenie, co jest zgodne z § 13 ust. 1 r.w.t., a nadto z analizy usytuowania projektowanych budynków względem sąsiednich budynków oraz analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedsięwzięcie nie uniemożliwia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w planowanych, ani w istniejących na sąsiednich działkach budynkach. W zakresie zapewnienia dostępu inwestycji do drogi publicznej Wojewoda wskazał, że zgodnie z przedłożonym projektem architektoniczno - budowlanym działki nr [...] i [...] posiadają połączenie komunikacyjne z ul. [...] (droga położona na działkach gminnych) poprzez ciąg pieszo - jezdny na działce nr [...] o szerokości 5 m oraz drogą [...]KL przez działkę nr [...], co jest zgodne z § 14 i § 15 r.w.t. Teren działki nr [...] pod projekt drogowy objęto odrębnym opracowaniem i uzyskano pozwolenie na budowę drogi. Ponadto, ul. [...] jest drogą gminną wewnętrzną i ma połączenie komunikacyjne z ul. [...] i z drogą publiczną - powiatową, zgodnie z pismem wydanym przez Gminę K. z dnia 5 maja 2020 r. Ze wskazań zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nr [...] jest fragmentem wyznaczonej w ww. planie miejscowym "ulicy lokalnej", oznaczonej symbolem [...]KL (ul. [...]) zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 13 m.p.z.p. Wskazana działka łączy się poprzez odcinek ul. [...] (dz. nr [...]) przez ul. [...] oznaczoną symbolem [...]KL z drogą wojewódzką – ul. [...]. Należy również zaznaczyć, że działka nr [...], należąca do gminy, zapewnia dostęp do drogi publicznej okolicznym mieszkańcom. Marginalnie Wojewoda wskazał, że ostateczną decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. nr 577/2021 Starosta Powiatu Wrocławskiego zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę drogi lokalnej wraz z siecią teletechniczną na dz.nr [...] obręb M., gmina K. Odnosząc się do zarzut, że "droga nr [...] nie spełnia wymogów drogi publicznej za taka jej uznać nie można" Wojewoda wskazał, że jest on zbyt daleko idący w świetle pisma Burmistrza K. z dnia 5 maja 2020 r., z którego m.in, wynika, że jedynie "odcinek ul. [...] na działce nr [...] przebiegający pomiędzy posesjami ul. [...] i [...] w miejscowości M. ze względów technicznych nie spełnia w chwili obecnej parametrów zjazdu publicznego". Ww. odcinek nie był jednak objęty przedmiotem inwestycji drogowej, stąd nie sposób zgodzić się z zarzutami podnoszonymi w odwołaniach, jakoby kwestia dostępu do drogi publicznej nie została "rzetelnie zbadania" tym bardziej, że stanowiła przedmiot odrębnego postępowania zakończonego rozstrzygnięciem, które funkcjonuje w obrocie prawnym. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że kwestia oceny parametrów drogi publicznej (dz. nr [...]) nie może być uwzględniona w tym postępowaniu, gdyż nie jest ona objęta wnioskiem pozwolenia na budowę, a za jej stan prawny i techniczny odpowiada zarządca tej drogi. Ponadto również zarzut, odnoszący się do pkt 4 opisu projektu zagospodarowania terenu, iż cyt.: "istniejące w chwili obecnej zagospodarowanie działki [...], zdaniem projektanta pozostaje niezmienne, a więc jego zdaniem powinna pozostać prowizoryczna droga tłuczniowa na gruncie rodzimym o szerokości 3,0 m jako dojazd do projektowanych oraz zasiedlonych już nieruchomość" uznać należy za bezzasadny. Powyższe nie wynika zarówno z treści wskazanego punktu opisu projektu zagospodarowania terenu jak również z zakresu zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. Także podniesiona w odwołaniu kwestia organizacji ruchu drogowego jest poza oceną organu administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W kwestii miejsc parkingowych, Wojewoda zauważył, że, w sprawie nie znajdzie zastosowania § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a r.w.t., gdyż zgodnie z 19 ust. 5 r.w.t. zachowanie odległości, o których tam mowa nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego lub dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Nadto w myśl § 19 ust. 2 pkt 1 lit a r.w.t. stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: dla samochodów osobowych 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. W myśl zaś § 19 ust. 7 r.w.t. zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Tym samym w niniejszej sprawie usytuowanie miejsc postojowych w granicy z działką nr [...] jest zgodne z ww. przepisem, gdyż działka [...] jest wykorzystywana do obsługi komunikacyjnej działek nr [...] i nr [...] i w istocie stanowi drogę wewnętrzną. Skoro więc działka jest wykorzystywana do obsługi drogowej mieszkańców, to zachowanie odległości o jakich mowa § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a r.w.t. nie jest konieczne. Następnie Wojewoda wskazał, że w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 r.w.t. stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych. Zaprojektowano 2 miejsca postojowe w tym 1 w garażu o wymiarach 2,5 m i długości 5 m, co jest zgodne z § 21 r.w.t. Nadto, zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania terenu (zob. str. 120 projektu) wjazd na działkę zaprojektowano ciągiem pieszo-jezdnym, utwardzonym kostką ażurową, umożliwiającą pozostanie wód opadowych na terenie własnym inwestora. Wreszcie Wojewoda wskazał, że projektowana lokalizacja miejsc gromadzenia odpadów stałych odpowiada prawu, a inwestycja jest zgodna z w zakresie odprowadzania wody deszczowej na nieutwardzany teren inwestora z uwagi na brak sieci kanalizacji deszczowej na terenie inwestycji. Odnosząc się z kolei do kwestii przeciwpożarowych, Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 213 r.w.t., wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie: a) mieszkalnych jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, z zastrzeżeniem § 217 ust. 2. Na podstawie zaś § 217 ust. 2 r.w.t., klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szeregowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej - R E I 60, co ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Wojewoda uznał, że wszystkie przedmiotowe budynki zostały zaprojektowane względem innych obiektów budowlanych w odległości większej niż określona w § 271 ust. 1 r.w.t. Przywołany przepis stanowi bowiem o obowiązku zachowania minimalnych dopuszczalnych odległości między ścianami zewnętrznymi budynków w związku z ochroną i bezpieczeństwem pożarowym, przy czym w przypadku zabudowy jednorodzinnej odległość taka winna wynosić minimum 8 m. Dalej Wojewoda zauważył, że zgodnie z § 273 ust. 1 r.w.t., odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6 r.w.t., jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków. Jak wynika z akt sprawy zaprojektowane budynki mieszkalne zostały zaliczone do kategorii zagrożenia ZL IV (funkcja mieszkalna), dla których dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej wynosi 10 000 m2. W sprawie nie będą więc ustalane odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej, gdyż powierzchnia wewnętrzna budynków znajdujących się na 2 działkach budowlanych wynosi łącznie [...] m2 (4 x [...] m2), a więc nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków tj. 10 000 m2. Na koniec Wojewoda wskazał, że z projektu architektoniczno - budowlanego wynika, że przyłącze wodociągowe, gazowe, a także elektryczne mają być realizowane według odrębnego opracowania, a na terenie działek nr [...] i [...] znajdują się odpowiednie instalacje gwarantujące możliwość zapewnienia dostaw wody, gazu i kanalizacji sanitarnej oraz instalacji elektrycznej dla inwestycji. Wreszcie organ wskazał, że obowiązek aktualności mapy został spełniony gdyż projekt zagospodarowania terenu wykonano na aktualnej mapie, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył T. K. (II SA/Wr 540/23) i W. R. (II SA/Wr 541/23), a nadto E. K. oraz A. K., których skargi zostały odrzucone. T. K. oraz W. R. zarzucili podjęcie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, m.in. prawa budowlanego oraz prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. W zakresie naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu W. R. wyjaśnił, że decyzja organu I instancji została wydana 3 dni przed doręczeniem mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania, które miało miejsce w dniu 23 kwietnia 2021 r. Nadto, w międzyczasie zostało wydane przez organ I instancji postanowienie z dnia 16 kwietnia 2021 r., wzywające inwestora do usunięcia nieprawidłowości we wniosku, które również skarżący otrzymał po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej. W zakresie naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu T. K. wyjaśnił, że już w dniu 15 kwietnia 2021 r. pisemnie zawiadamiał i wskazywał na naruszenie art. 10,12,35, 61 k.p.a. dotyczące zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu i jeszcze przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zwracał uwagę i sugerował organowi I instancji wstrzymanie się z decyzją gdyż nie wszystkie zainteresowane strony, uczestnicy postępowania mogą wypowiedzieć się w przedmiotowej sprawie. Wskazał także na krótki czas, w jakim inwestor otrzymał postanowienie do uzupełnieniu braków i szybki czas ich uzupełnienia, tj. jeszcze przed odebraniem tegoż postanowienia przez pozostałe strony postępowania. Dalej skarżący zarzucili niezgodność inwestycji z postanowieniami m.p.z.p. W tym kontekście wskazano, że plan wymaga aby każdy budynek posiadał oprócz części mieszkalnej również usługową, rzemieślniczą. W sprawie, w budynku [...]1 i [...]2 projektant ustalił jako usługę rzemieślniczą pracownie krawieckie w liczbie 4 i na powierzchni [...]m² pomieszczenia usługowego, zlokalizowanego na piętrze, przewidział: miejsce do przyjmowania klientów, brania miary i przymierzania, miejsce do ustawienia maszyn do szycia, wykonania wykroju, prasowania, magazyn części zamiennych, materiałów krawieckich i pomocniczych. W budynku [...]3 i [...]4 projektant ustalił pracownie zegramistrzowskie w liczbie 4; w budynku [...]5 i [...]6 – pracownie naprawy drobnego sprzętu RTV w liczbie 4; w obiekcie [...]7 i [...]8 – pracownie biżuterii artystycznej w liczbie 4. Skarżący zarzucili Wojewodzie, że prawodawca nie określił rodzaju usług, jakie są wymagane do realizacji na terenie [...]MD. Wymaga aby były to usługi rzemieślnicze, ale nie wskazuje na konieczność wykluczenia usług uciążliwych. Każda z 22 dziedzin rzemiosła, wymienionych w skardze, jest odmienna oraz posiada inne wymagania, stąd w m.p.z.p. wskazano na wymóg uzyskania każdorazowego postanowienia PPIS, a czego zaniechano w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego Wojewoda pomylił uzgodnienie dokumentacji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z postanowieniem PPIS, wymaganym przez zapis § 6 ust. 4 pkt 1) lit. d. m.p.z.p., dotyczącym projektowanych usług. Niniejsze znajduje uzasadnienie w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych. Ponadto, art. 56 ust. 1a p.b. stwierdza, że w przypadku kiedy projekt budowlany obiektu budowlanego, ze względu na swoją kategorię, nie wymaga uzyskania pozwolenia na użytkowanie, a z uwagi na inne względy wymaga uzyskania uzgodnienia i postanowienia PPIS, to wtedy należy uzyskać pozwolenie na użytkowanie. Kolejno strony wskazały na przyjęcie wskaźnika miejsc postojowych, wskazując, iż § 6 ust. 4 pkt 1 lit. k m.p.z.p. nakazuje przyjąć, że minimalna ilość pojazdów mogących jednocześnie znajdować się na posesji wynosi co najmniej 3 przy czym dwa to pojazdy właściciela oraz jeden pojazd klienta usług. Podniesiono, że Wojewoda skupił się na definicji zabudowy jednorodzinnej, odwołując się do r.w.t., ale o zabudowie jednorodzinnej w m.p.z.p. nie ma ani jednego słowa; jest natomiast mowa o zabudowie mieszkaniowej (pkt 1) lit. a.) oraz o budynkach jednorodzinnych wolnostojących lub bliźniaczych (pkt 1) lit. b.). Nadto, prawodawca w m.p.z.p. pozwolił na rezygnację z funkcji mieszkaniowej na rzecz funkcji usługowej, co znaczy, że teren [...] MD ma stanowić swoisty inkubator rzemieślniczo - usługowy na terenie M. Dodatkowo prawodawca ustalił, że pomieszczenia służące działalności gospodarczej mogą być realizowane jako wbudowane lub budynki wolnostojące oraz nakazał każdorazowo uzyskanie dla projektowanych usług postanowienia PPIS. Skarżący zarzucili wadliwość twierdzeń organu, że przestrzenie powyżej stropu nad piętrem nie są kondygnacjami. Odwołując się do definicji kondygnacji, określonej w § 3 pkt 16 r.w.t., wskazali, że jednocześnie § 72 r.w.t. ustala wysokości pomieszczeń zlokalizowanych na poddaszu, przeznaczonych na pobyt ludzi, przy czym w przypadku pomieszczeń ze stropami pochyłymi przestrzeni o wysokości poniżej 1,90 m nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia. W projektowanych budynkach, nad piętrem (rzut piętra wg rys. [...]), zawierającym sypialnie oraz pomieszczenie usługowe, zaprojektowane jest poddasze w oparciu o strop drewniany belkowy ułożony nad piętrem; wysokość kondygnacji poddasza do poziomu zaprojektowanych jętek wynosi 2,22 m (przekrój 2-2 wg rys. [...]). Stropy pochyłe występują w kondygnacji piętra, jako wykończone od strony pomieszczeń połacie dachu, od poziomu ścianki kolankowej wysokości ok. 150 cm oraz w kondygnacji poddasza od 20 cm do 370 cm, przy czym strop pochyły w poziomie piętra wykończony jest od strony pomieszczeń 2 x płytą gk (przegroda D[...] na rys, [...]- przekrój 2-2), natomiast strop pochyły w poziomie poddasza wykończony jest od strony pomieszczenia płytą OSB gr. 22 mm (przegroda D[...] na rys. [...] - przekrój 2-2). Niniejsze potwierdza, że przestrzeń nad piętrem w postaci poddasza jest kondygnacją oraz istnieje możliwość adaptacji tej przestrzeni na pomieszczenia mieszkalne lub pomocnicze. Kolejno skarżący wskazali, że § 6 ust. 4 pkt 4) lit. c w m.p.z.p., jednoznacznie ustalił odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy na 6,0 metrów, od linii rozgraniczającej ulicy w tym również ulicy wewnętrznej (w rozpatrywanym przypadku ul. [...]) wg § 5 ust. 8 m.p.z.p. Skarżący wskazał, że Wojewoda pomylił ulicę wewnętrzną z ulicą lokalną klasy "L", a w tym przypadku ulicą klasy [...] KL. Wyjaśnił, że ulica [...] KL nie jest ciągiem pieszo – jezdnym, natomiast ulica wewnętrzna o nazwie [...] takim ciągiem jest. Nie zmienia to faktu że definiowana w § 6 ust. 4 pkt 4) lit. c w m.p.z.p. nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 6,0 metrów od linii rozgraniczającej ulicy, dla wszystkich ulic na terenie [...] MD jest taka sama; w przypadku ulicy wewnętrznej o nazwie [...], linia rozgraniczająca i granica działek, to jedno; w związku z tym oprócz segmentu "K", lokalizacja pozostałych segmentów jest niezgodna w tym zakresie z wymaganiem m.p.z.p. Skutkiem tego jest również to, iż niemożliwym jest spełnienie warunków parkowania samochodu o średnich parametrach przy ścianie garażowej, która jest zlokalizowana 5m od granicy działki. Powołane zaś przez Wojewodę r.w.t. ustaliło minimalne wymiary stanowiska parkingowego przy parkowaniu prostopadłym na 2,50 x 5,00 metrów, zaś wymiar stanowiska postojowego dla osoby z niepełnosprawnością, która może być klientem krawca, powinien wynosić 3,6 x 5,00 metrów. Skarżący zwrócili też uwagę na nienormatywność schodów wewnętrznych, które komunikują partery projektowanych budynków z pomieszczeniami warsztatów rzemieślniczych na piętrach, które mają do pokonania potencjalni klienci rzemieślników. Zdaniem skarżącego zarówno dojście jak i schody do pomieszczeń usługowych powinny być traktowane jako dojście i schody w obiekcie użyteczności publicznej i stąd powinny obowiązywać m.in. wymiary stopni schodowych analogiczne jak w budynkach użyteczności publicznej. Skarżący podnieśli też zarzut, wadliwej odległości pomiędzy budynkami segmentu [...]2 i [...]3 na projekcie zagospodarowania terenu, która wynosi 6,4 m, co jest niezgodne z r.w.t. oraz art. 5 p.b. Podnieśli również, że m.p.z.p. zaleca podział terenu na działki budowlane zgodny z rysunkiem planu oraz "dopuszcza podział inny niż na rysunku planu pod warunkiem, że przy podziale terenu docelowa powierzchnia działki budowlanej nie będzie mniejsza niż 1200 m2 a szerokość działek budowlanych za wyjątkiem działek narożnych nie będzie mniejsza niż 25 metrów;". Tymczasem projekt zagospodarowania terenu sytuuje cztery budynki bliźniacze dwulokalowe nie respektując granicy pomiędzy działkami [...] i [...] przy czym, na rysunku planu, granica ta przebiega przez projektowany segment [...]4. Sumaryczna powierzchnia działek [...] i [...] wynosi [...] m2 i gdyby chcieć podzielić projektowany teren, zgodnie z m.p.z.p., na działki o minimalnej powierzchni [...] m2 każda, brakuje [...] m2 powierzchni do spełnienia wymagania planu. W skardze wskazano także na zaniechanie organów odniesienia się do postanowień m.p.z.p. z 1996 r., który był podstawą realizacji zabudowy działek skarżącego, a także zarzucono brak dostępu do drogi publicznej. W tym kontekście wskazano, że wadliwie przyjął Wojewoda za nieistotny północno-zachodni odcinek drogi na dz. nr [...], podczas gdy jej zadaniem jest m.in. skomunikowanie dróg wewnętrznych z drogą publiczną poprzez zgodny z wymogami prawa zjazd z drogi publicznej. Skarżący wskazali, że problemem nie jest inwestycja drogowa na działce nr [...], ale niemożność ustanowienia zjazdu z drogi publicznej do projektowanych budynków na dz. nr [...] i [...], a jest to warunek konieczny w sprawie. Powodem takiego stanu rzeczy jest właśnie końcowy, płn.-zach. odcinek działki nr [...] o długości 27,0 metrów i szerokości w świetle istniejących ogrodzeń wynoszącej 3,0 metry, który nie spełnia żadnych norm dla dróg publicznych. Potwierdził to Burmistrz Miasta K. w piśmie z dnia 5 maja 2020 r. wskazując, że odcinek ulicy [...] na działce nr [...] przebiegający pomiędzy posesjami ul. [...] (dz. nr [...]) i ul. [...] (dz. nr [...]) w miejscowości M., ze względów technicznych nie spełnia w chwili obecnej parametrów zjazdu indywidualnego a tym bardziej zjazdu publicznego. Wreszcie skarżący uznali za chybione twierdzenie Wojewody o istnieniu na terenie działek [...] i [...] odpowiednich instalacji gwarantujących możliwość zapewnienia dostaw wody, gazu i kanalizacji sanitarnej oraz instalacji elektrycznej, jak też zarzucili, że przywoływane przez Wojewodę profile przyłączy instalacyjnych do budynków, pokazane przez projektanta na 3 wariantach realizacyjnych wskazują, iż szafki gazowe zawężać będą światło ulicy, urządzonej na działce [...], poniżej wymaganego przez m.p.z.p. wymiaru 5,00 metrów od strony działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, a w kwestii naruszenia prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu wskazał, że zarzut ten może być skutecznie podniesiony wyłącznie gdy strona wykaże związek pomiędzy naruszeniem a potencjalnym rozstrzygnięciem. Musi więc wykazać, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy niniejszego zaś zabrakło. Nadto wskazał, iż w sytuacji gdy nie zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia wymierza organowi I instancji karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Skarżący W. R. złożył również w toku postępowania replikę na odpowiedź na skargę, w której podtrzymał swoje stanowisko co do uchybień organów przy wydawaniu decyzji. Skarżący T. K. w piśmie procesowym z dnia 9 i 28 października 2023 oraz z dnia 29 stycznia 2024 r., zawierających uzasadnienie do wniosku o wstrzymanie wykonania, podtrzymał swoje zarzuty względem wydanej decyzji, zwłaszcza w zakresie ilości kondygnacji, nadto wyjaśnił, iż w przypadku spornej inwestycji mamy de facto do czynienia w przypadku każdego z 8 obiektów z 4 lokalami mieszkalnymi i 4 lokalami usługowymi. Dodatkowo wskazał na degradację środowiska w toku rozpoczętych już prac, uszkodzenie drenaży odpowiadających za odprowadzanie wody z innych posesji oraz naruszenie przepisów przeciwpożarowych. W piśmie procesowym z dnia 2 sierpnia 2024 r. uczestnik postępowania - A. sp. z o.o. z/s we W. - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w toku postępowania odwoławczego, a zawarte w przedłożonym wówczas piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2021 r. oraz uzasadnieniu decyzji Wojewody. Uczestnik postępowania nie zgodził się przy tym z zarzutami skargi kwestionującymi zgodność inwestycji z m.p.z.p. w zakresie przewidzianego rodzaju zabudowy, uzgodnienia rozwiązań projektowych przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych, miejsc postojowych, liczby kondygnacji, powierzchni działek, obsługi komunikacyjnej i dostępu do drogi publicznej. Nie zgodził się też, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu. W piśmie z dnia 2 września 2024 r. T. K. przedstawił replikę na twierdzenia uczestnika postępowania podtrzymując swoje stanowisko w sprawie i wskazując, że objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycja jest aktualnie realizowane niezgodnie z przepisami prawa i przyjętym projektem budowlanym. Na rozprawie, wyznaczonej w dniu 3 września 2024 r., skarżący T. K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wskazując na wadliwość realizowanej inwestycji i brak jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei pełnomocnik Wojewody oraz uczestnika postępowania A. sp. z o.o. z/s we W. wnieśli o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowiska w sprawie, a nadto wskazali, iż kwestia zgodności realizacji inwestycji z projektem budowlanym i przepisami prawa stanowi okoliczność, która jest badana w innych postępowaniach niż w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Co istotne – zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935, dalej p.p.s.a.) - Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem dokonuje on zbadania całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w niniejszej sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych uznał, iż wydane w sprawie decyzje zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. p.p.s.a.) oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 31 lipca 2023 r. (nr IF-O.7840.442.2021.JP) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego nr 1255/2021 z dnia 20 kwietnia 2021 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany i udzielającą - na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą we W. - pozwolenia na budowę obejmującą: zespół ośmiu budynków jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, oznaczonych na rysunku projektu zagospodarowania terenu literami "[...]1,[...]2 ,[...]3,[...]4 ,[...]5,[...]6 ,[...]7,[...]8 " wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, z usytuowaniem na działkach nr [...], [...], [...], obręb M., gmina K. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ust. 4 p.b., zgodnie, z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym w przypadku, gdy inwestor spełnia wymagania określone prawem budowlanym właściwy organ nie może odmówić wydania wnioskowanej decyzji, gdyż obowiązujące przepisy nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości rozstrzygania w tej mierze, w tym wprowadzania dalszych warunków, nieprzewidzianych prawem, od których zależałoby wydanie takiego pozwolenia. W związku z tym kompletność projektu budowlanego, jego sporządzenie i sprawdzenie przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami, zgodność projektu z ustaleniami planu miejscowego i innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dysponowanie przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, obligatoryjnie skutkuje wydaniem decyzji pozytywnej. Natomiast ustalenie oczywistej niezgodności projektu budowlanego z przepisami planu miejscowego obligują organ do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W realiach badanej sprawy jedną z kwestii spornych, aczkolwiek niewątpliwie kluczową, stanowi zgodność objętej wnioskiem inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że sporne przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym na dzień orzekania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi M., przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Dol. z 2003 r., poz. [...]) w zakresie przede wszystkim rodzaju planowanej zabudowy. Z jego treści wynika, że teren objęty inwestycją położony jest na obszarze oznaczonym symbolem [...]MD, tj. teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, teren przeznaczony dla realizacji zabudowy mieszkaniowej z usługami rzemieślniczymi, towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz komunikacyjną. Nadto, lokalny prawodawca przyjął, że budynki mieszkalne mogą być realizowane jako: jednorodzinne wolnostojące lub bliźniacze, dopuszcza się rezygnację z funkcji mieszkaniowej z pozostawieniem funkcji usługowej, a pomieszczenia służące działalności gospodarczej mogą być realizowane jako wbudowane lub budynki wolnostojące (§ 6 ust. 4 pkt 1 m.p.z.p.). Z niniejszych przepisów wynika więc co do zasady mieszane przeznaczenie terenu z możliwością rezygnacji z funkcji mieszkaniowej, co wynika expressis verbis z § 6 ust. 4 pkt 1c m.p.z.p. Próżno jednak szukać możliwości zabudowy bez funkcji usługowej, co też de facto w sprawie nie jest sporne, gdyż z tego względu inwestor zaprojektował, na piętrze każdego z dwóch lokali w budynku jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej pomieszczenia służące działalności gospodarczej, tj.: budynki [...]1,[...]2 - pracownia krawiecka, budynki [...]3,[...]4 - pracownia zegarmistrzowska, budynki [...]5,[...]6 - naprawa sprzętu RTV, budynki [...]7,[...]8 - pracownia biżuterii artystycznej. Istotne w sprawie jest jednak to, że realizując obligatoryjną funkcję dla niniejszego terenu, jaką jest funkcja usługowa, trzeba mieć na uwadze przyjęte przez lokalnego prawodawcę założenie, że może to mieć miejsce wyłącznie w ramach realizacji dopuszczonej tam zabudowy mieszkaniowej, którą jednocześnie Rada Miejska w K. limitowała do możliwości posadowienia budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego lub bliźniaczego. Jakkolwiek, lokalny prawodawca nie przyjął definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ale definicja ta została określona na gruncie ustawowym i przez nią – zgodnie z art. 3 pkt 2a p.b. - należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Tymczasem w realiach badanej sprawy, w ramach każdego budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, który stanowi samodzielny budynek mieszkalny, pomimo posadowienia na wspólnym fundamencie i posiadania wspólnego dachu, inwestor planuje również lokale, zwane w projekcie pomieszczeniami usługowymi, w których to mają być realizowane usługi rzemieślnicze (z projektu budowlanego wynika, że na terenie inwestycji swoją działalność usługową ma prowadzić 4 krawców, 4 zegarmistrzów, 4 osoby naprawiające sprzęt RTV i 4 osoby prowadzące pracownię biżuterii artystycznej). O ile więc zgodzić się należy, że plan dopuszcza możliwość realizacji takich usług, nawet w tak bliskiej odległości usług tożsamych i na piętrze budynku, o tyle nie sposób podzielić twierdzenia uczestnika, że niniejsze ma być realizowane w pomieszczeniach przynależnych do lokali mieszkalnych. W tym zakresie trzeba bowiem wskazać, że pojęciem pomieszczenia przynależnego operuje ustawa o własności lokali. Zgodnie z jej art. 2 ust. 4 do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". W doktrynie oraz judykaturze przyjmuje się przy tym, że jakkolwiek pomieszczenia przynależne, do lokalu mieszkalnego, w odróżnieniu od pomieszczeń pomocniczych, nie służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, ale służą zaspokajaniu innych potrzeb osób, które korzystają właśnie z samodzielnego lokalu mieszkalnego. Jako przykłady takich pomieszczeń ustawa wskazuje strych, piwnicę, garaż, komórkę. [por.: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1449/10; H. Izdebski (red.), Własność lokali. Komentarz, Lex]. Tym samym nie sposób do niniejszego otwartego katalogu pomieszczeń przynależnych, mających za zadanie zaspokajanie innych niż mieszkaniowe potrzeb mieszkańców lokalu mieszkalnego, do którego przynależą, zaliczyć planowane pomieszczenia usługowe, w których mają być prowadzone usługi rzemieślnicze, dostępne dla ogółu. Ustalając treść pojęcia działalność usługowa należy bowiem, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 6 października 2021 r. (sygn. akt II OSK 242/21, CBOSA), w pierwszej kolejności oprzeć się na słownikowym znaczeniu pojęcia "usługi". Z Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego PWN wynika, zaś że pod pojęciem tym należy rozumieć "działalność gospodarczą służącą do zaspokajania potrzeb ludzi, prowadzoną przez osoby mające odpowiednie kwalifikacje i dysponujące potrzebnym sprzętem, lokalem" (por. S. Dubisz (red.), Uniwersalny Słownika Języka Polskiego, Warszawa 2003, s. 281). Więc taka działalność musi być prowadzona w lokalu do tego przystosowanym i musi uwzględniać korzystanie z niego nie tylko przez mieszkańców lokalu mieszkalnego. Analiza norm zawartych w m.p.z.p., w ocenie Sądu, prowadzi do konstatacji, że teren objęty symbolem MD, w założeniu lokalnego prawodawcy, miał, z opisanym wyjątkiem, łączyć w sobie funkcję mieszkaniową i usługową i możliwie jest to m.in. w postaci realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przyjęta zaś na gruncie ustawowym definicja w ramach realizacji takiego obiektu dopuszcza połączenie w nim lokalu mieszkalnego i użytkowego i przez to budynek ten nie traci statusu budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Definicja ta limituje jednak ilość dopuszczalnych tu lokali mieszkalnych i użytkowych – maksymalnie dwa lokale mieszkalne lub jeden lokal mieszkalny i lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jednocześnie prawodawca w § 3 pkt 14 r.w.t. wskazuje, że przez lokal użytkowy należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Mając zatem na uwadze przyjęte w sprawie założenia projektowe oraz postanowienia m.p.z.p., nie sposób przyjąć, że planowane budynki mieszkalne dwulokalowe, w ramach których, w każdym z lokali zaprojektowano pomieszczenie służące działalności usługowej rzemieślniczej, odpowiadają ustawowej definicji budynku mieszkalnego, a tym samym zgodne są z planem miejscowym. Niniejsze twierdzenie jest tym bardziej zasadne również i z tego względu, że nawet Wojewoda w swojej decyzji dokonał swoistego rozdzielenia w każdym z projektowanych budynków mieszkalnych na dwa lokale mieszkalne i dwa pomieszczenia służące działalności gospodarczej wskazując na stronie 4: "Planowane budynki tworzą, grupy, a dwa budynki w grupie stykają się przeciwległymi ścianami, przy czym każdy budynek mieści po dwa lokale mieszkalne i po dwa pomieszczenia służące działalności gospodarczej". Dalej należy zauważyć, że badając zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rzeczą organów administracji architektoniczno-budowlanej jest uwzględnienie jego regulacji w przyjętym i opublikowanym brzmieniu. Akt ten podejmowany jest bowiem w stosownej procedurze planistycznej, podlega postępowaniu nadzorczemu, jest publikowany w wojewódzkim dzienniku urzędowym i będąc aktem prawa miejscowego jest jednocześnie źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Stąd o ile nie zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego w całości lub w części jest aktem, który w przyjętym brzmieniu organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany stosować. Tym samym nawet, w sytuacji, gdy jego określone regulacje budzą wątpliwość co do prawidłowości ich podjęcia to organy nie mogą odmówić ich zastosowania. Stąd są nieprawidłowe, zawarte zarówno w zaskarżonej decyzji jak i stanowisku uczestnika postępowania, twierdzenia, iż zobowiązanie przez lokalnego prawodawcę w m.p.z.p. do uzyskania na etapie pozwolenia na budowę dla projektowanych usług postanowienia PPIS wykracza poza kompetencję organu planistycznego i z tego względu za prawidłowe i tożsame z tym należy uznać pozyskane wyłącznie uzgodnienie bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. higienicznosanitarnych. Skoro bowiem lokalny prawodawca wskazał na konieczność uzyskania tegoż postanowienia, a przepis ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego to organ jest obowiązany do jego stosowania do czasu jego ewentualnej derogacji. To zaś może mieć miejsce wyłącznie w przewidzianej do tego procedurze, np. w ustawie o samorządzie gminnym. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Sąd miał także na względzie to, że wydają rozstrzygnięcie drugoinstancyjne organ nie poczynił kompletnych i jednoznacznych ustaleń w kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej. Poprzestał tu wyłącznie na twierdzeniach, iż działki nr [...] i [...] posiadają połączenie komunikacyjne z ul. [...] poprzez ciąg pieszo-jezdny na działce [...] oraz drogą [...]KL przez działkę [...], dla której to uzyskano odrębne pozwolenie na budowę. Ulica [...] jest drogą gminną wewnętrzną i ma połączenie komunikacyjne z ul. [...] i z drogą powiatową, zgodnie z pismem Burmistrza Gminy K. z dnia 5 maja 2020 r. Co jednak istotne, a na co wskazywano w toku procedury odwoławczej oraz na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, w przywołanym piśmie Burmistrz jednocześnie wskazał, że odcinek ulicy [...] na działce nr [...], przebiegający pomiędzy posesjami ul. [...] i ul. [...], ze względów technicznych nie spełnia w chwili obecnej parametrów zjazdu indywidualnego a tym bardziej zjazdu publicznego. Z przedłożonych akt wynika zaś, że nie jest możliwym pominięcie tegoż odcinka, przy przyjętym w planie układzie komunikacyjnym, zapewniającym dostęp inwestycji do drogi publicznej. Zgodnie zaś z § 14 ust. 1 r.w.t. do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Dostęp do drogi publicznej jest więc niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Dostęp do drogi publicznej musi zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym zakresie nie jest wystarczające twierdzenie inwestora o istnieniu takiego dostępu. Nadto, dostęp taki musi być nie tylko zapewniony prawnie ale również faktycznie (wyrok NSA z 8 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/99, CBOSA), co wyraża się chociażby w spełnieniu przyjętych w r.w.t. parametrów. W ocenie Sądu, przywołana okoliczność co do faktycznego zapewnienia dostępu do drogi publicznej nie została w realiach badanej sprawy w sposób należyty wyjaśniona, chociaż postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r. organ I instancji nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowalnym m.in. przez wykazanie istnienia dla inwestora właśnie faktycznego dostępu do drogi publicznej, zgodnie z § 14 i 15 rozporządzenia i art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W realiach badanej sprawy próżno zarówno w decyzji organu I jak i II instancji szukać w jaki sposób do niniejszego odniósł inwestor. Tymczasem udzielając pozwolenia na budowę rzeczą organu było przeprowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie normami procesowymi, kształtowanymi przez art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W pierwszym z nich została skonstruowana zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany nie tylko do wyczerpującego zebrania, ale również rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przeprowadzona przez niego ocena dowodów powinna być, zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Oznacza to obowiązek poddania ocenie wszystkich prawidłowo zebranych dowodów, każdego z nich z osobna, a także we wzajemnym ich związku, kierując się doświadczeniem życiowym, zasadami wiedzy i własnym przekonaniem. Organ nie może pominąć żadnego z dowodów, jeżeli oceni go jako wiarygodny, nie może nie doceniać jego znaczenia, jeżeli ma on wartość dla rozpoznawanej sprawy. Ocena ta powinna być przy tym logiczna i spójna Przywołana zasada ogólna odnosi się przy tym nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, lecz jest także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, gdyż organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniania jej przy "załatwieniu sprawy". Stąd odnosząc się do pisma Burmistrza K. z maja 2020 r. jako kluczowego argumentu w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej uchybieniem było pominięcie przywołanych w nim twierdzeń co do odcinka ulicy [...], przebiegającego pomiędzy ul. [...] i [...] i zaniechanie podjęcie wyjaśnień w tej kwestii. Przytoczone naruszenia przepisów procesowych pozostają także aktualne w kwestii ilości kondygnacji, jaką zaplanowano w przedłożonym projekcie. Zdaniem Sądu aspekt ten nie został również w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniony, zwłaszcza wobec sformułowanych przez skarżących zarzutów. W tym kontekście, przede wszystkim wątpliwość budzi twierdzenie Wojewody, iż z projektu budowlanego wynika, że przestrzeń nad poddaszem jest pozbawiona stropu, a wysokość poddasza w świetle jest mniejsza niż 2m. Czyniąc niniejsze zastrzeżenie Wojewoda nie wskazał dokładnie, z której to części projektu budowlanego wywodzi niniejsze twierdzenia, a nadto jaka dokładnie jest wskazana wysokość poddasza w świetle. Niniejsze wskazuje, że organ odwoławczy nie dokonał żadnej analizy w tym względzie i w efekcie nie uzasadnił w przekonujący sposób przyjętej przez niego wysokości. Z projektu wynika zaś, iż zaprojektowano strop drewniany, a wysokość do jętek wynosi 2,20 m, co też podnoszą również skarżący. Stąd nie sposób przyjąć, iż niniejsza kwestia została w sposób należyty wyjaśniona z odniesieniem się do zarzutów zawartych w odwołaniu, w czym to winna realizować się zasada przekonywania. Zgodnie bowiem z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Urzeczywistnieniu zaś realizacji tej zasady służy art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie, z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wreszcie trzeba wskazać, iż w realiach badanej sprawy, na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Do naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym dochodzi w sytuacji, gdy na skutek naruszenia przepisów strona nie miała możliwości uczestniczenia w konkretnych czynnościach procesowych, a w następstwie tego nie mogła zrealizować przysługujących jej praw, a naruszenie to nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach postępowania. Przy czym naruszenie powołanych przepisów, uzasadniające uchylenie decyzji przez sąd administracyjny musi być na tyle istotne, że ma wpływ na wynik sprawy (por. np.: wyrok NSA z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt III OSK 633/22, CBOSA). W realiach badanej sprawy skarżący W. R. na dzień wydania decyzji nie miał właściwie wiedzy o toczącym się postępowaniu, gdyż z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania na wniosek inwestora zostało mu doręczone 3 dni po wydaniu decyzji. Na dzień jej podjęcia, wszystkim - poza inwestorem - stronom nie doręczono także postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w załączonym do wniosku projekcie budowalnym. Nadto, wydanie decyzji nastąpiło, pomimo sygnalizacji przez skarżącego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2021 r. okoliczności, iż nie wszystkie strony zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu i z tego względu wnosi o wydanie decyzji do czasu zapoznania się stron z dokumentami. Tym samym na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego pozbawiono skarżących praw strony postępowania, w tym powiadomienia W. R. o wszczęciu postępowania, umożliwieniu dostępu do akt sprawy, zapoznania się z ich treścią, składania wniosków dowodowych, prezentowania swojego stanowiska w sprawie. Niniejsze, w powiązaniu z tym, iż od dnia wpływu wniosku do organu, tj. od dnia 12 lutego 2021 r., organ I instancji, pierwszą czynność w sprawie, polegającą na zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania, podjął dopiero w dniu 1 kwietnia 2021 r., przyjąć trzeba iż pozbawienia stron czynnego udziału w postępowaniu nie usprawiedliwia tu - jak wskazano w odpowiedzi na skargę - konieczność wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bez zbędnej zwłoki pod rygorem sankcji pieniężnej. Ponadto, zaniechanie zapewnienia skarżącym czynnego udziału w postępowaniu w połączeniu z trafnością podniesionych odwołaniu i skardze zarzutów w zakresie rodzaju zabudowy, dostępu do drogi publicznej, braku postanowienia PPIS pozwala na przyjęcie, iż mamy do czynienia z naruszeniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, stwierdzone i wyjaśnione wyżej naruszenia stanowią wystarczającą przesłankę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Tym samym Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, a o kosztach w pkt II i III na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę, właściwy organ uwzględni okoliczności, oceny i uwagi Sądu i stosownie do nich ponownie dokonana oceny wniosku inwestora i przedłożonego wraz z nim projektu budowlanego, zapewniając przy tym wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu.