II SA/Wr 540/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda (sprawozdawca) Asesor WSA Dominik Dymitruk Protokolant: starszy asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 27 maja 2025 r., nr IF-O.7840.1.133.2025.MG w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę kompleksu sportowego orlik oddala skargę w całości. Wojewoda Dolnośląski zaskarżoną decyzją z dnia 27 maja 2025 r. wskazując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania P. N. od decyzji Starosty P. z dnia 14 marca 2025 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Gminie R. pozwolenia na budowę kompleksu sportowego orlik wraz z elementami siłowni zewnętrznej oraz funkcjonalnym placem zabaw wraz z budową drogi dojazdowej w S., na działce nr [...], [...] i [...], obręb [...] S., jednostka ew. [...] R., umorzył postępowanie odwoławcze wskazując, że odwołujący się nie jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W odwołaniu od decyzji organu I instancji P. N. argumentował, że jest stroną postępowania z uwagi na położenie jego nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji, zarzucił niewystarczające ustalenia w tym zakresie, niedostateczne wyważenie interesów, w tym istniejącej i planowanej w przyszłości zabudowy, oraz zwrócił się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz odmowę pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda przywołał i objaśnił stosowne przepisy prawne, w szczególności dotyczące pozycji strony w procesie budowlanym w związku z rozumieniem obszaru oddziaływania. Następnie organ odwoławczy zestawił planowaną inwestycję z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie dopatrując się niezgodności. Wojewoda zestawił usytuowanie działek zainwestowania i planowanych na nich obiektów z należącą do skarżącego działką nr [...], przylegającą do obszaru zainwestowania od strony południowo-zachodniej. Organ poddał analizie usytuowanie adekwatnych obiektów podkreślając, że najbliższy względem działki skarżącego obiekt kubaturowy znajduje się w odległości 58 m, natomiast objęty kompleksem plac zabaw i siłownia terenowa znajdują się w równoległej odległości 10 m od granicy z działką skarżącego. Wojewoda odwołał się do obecnej w aktach analizy akustycznej, nie stwierdził ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisjami, wskazał, że inwestycja nie ograniczy odwołującemu dostępu do mediów, nie wpłynie na warunki ochrony pożarowej, sanitarne oraz nie spowoduje zmiany spływu wód opadowych. Organ odwoławczy odniósł się także do uwarunkowań środowiskowych planowanej inwestycji stwierdzając brak jej przynależności do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wojewoda ocenił, że odwołujący nie jest stroną postępowania, ponieważ jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i w konsekwencji należy zdecydować o umorzeniu postępowania odwoławczego. P. N., profesjonalnie reprezentowany, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzję Wojewody Dolnośląskiego zarzucając błędne przyjęcie, że nie przysługuje mu status strony, co w jego ocenie stanowi naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 30 Prawa budowlanego. W rozwinięciu skarżący podał, że decyzja narusza jego prawa, nie zgadza się z nią, a uwzględniona powinna być sama potencjalna możliwość szkodliwego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Skarżący zwrócił się o uchylenie decyzji Wojewody oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy pozostał przy stanowisku wyrażonym w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się nieusprawiedliwiona. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 poz. 143 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jak stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.: sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; pkt 2: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; pkt 3: stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Wojewoda Dolnośląski uznał, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, i co za tym idzie, skarżący nie dysponuje umożliwiającym złożenie odwołania statusem strony. W konsekwencji nastąpiło umorzenie postępowania odwoławczego. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej k.p.a., w szczególności art. 127, procesowe uprawnienie do wniesienia odwołania wiążą ze statusem strony. Nie przyniesie oczekiwanego skutku żądanie rozpoznania odwołania przez podmiot niebędący stroną. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W okolicznościach sprawy adekwatna jest definicja strony z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418). Przepis stanowi: stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). W świetle wskazanych regulacji stroną jest podmiot dysponujący tytułem prawnym do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, a więc tam gdzie powstanie obiektu rodzi ograniczenia w zabudowie terenu. W orzecznictwie przyjęto, że obszarem oddziaływania budowanego obiektu budowlanego będzie obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości budowy innych obiektów budowlanych ze względu na wymogi przepisów odnoszące się do zabudowy, a nie ze względu na to, że obiekt wprowadzi jakiekolwiek subiektywne uciążliwości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1789/22, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach, z bazy pochodzą również pozostałe wykorzystane orzeczenia). Niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a więc powodujące ograniczenia w zabudowie wynikające z odrębnych przepisów (zob. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II OSK 2013/22 i powołane w nim orzecznictwo). Z takiej perspektywy należy zbadać żądanie skarżącego, to znaczy ocenić, czy skarżący jest stroną w przedstawionym rozumieniu. Ustalenia Wojewody wskazują, że nieruchomości skarżącego – działka nr [...] nie są zlokalizowane w obszarze oddziaływania inwestycji. Z akt sprawy wynika, że działka skarżącego sąsiaduje z działkami zainwestowania (nr [...], [...], [...]) od strony południowo-zachodniej. Oparte na dokumentacji projektowej i niekwestionowane przez skarżącego są parametry odległościowe: najbliższy związany z inwestycją obiekt kubaturowy (zaplecze szatniowe) zlokalizowany jest w odległości 58 m od granicy działki skarżącego, natomiast plac zabaw i siłownia zewnętrzna mają znajdować się w równoległej odległości 10 m od granicy działki skarżącego. Na części południowo-wschodniej działki zainwestowania (nr [...]), graniczącej z działką skarżącego nie jest planowana zabudowa. Takie ustalenia odległości wpisują się w wymogi wynikające z § 12 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Brak także sprzeczności z § 40 ust. 4 tego rozporządzenia wskazującym minimalną odległość 10 m dla obiektów typu plac zabaw, siłownia od granicy sąsiedniej działki – w kontrolowanej sprawie odległość ta jest zachowana. W rezultacie trafna jest konstatacja organu, że projektowany obiekt nie ma wpływu na stosowanie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie wymogów odnoszących się do odległości sytuowania obiektów na działce skarżącego. Planowana inwestycja wpisuje się w stosowny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy R. z dnia [...] września 2021 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu S.), położona jest na terenie [...]ZP (zieleń urządzona) i [...]US (tereny usług sportu i rekreacji). Planowane obiekty mieszczą się w zakresie wyznaczonych przeznaczeń planistycznych. Nie budzą wątpliwości Sądu i nie są negowane przez skarżącego inne, wynikające z przepisów wymogi wobec "sąsiedztwa" nieruchomości: kwestia zacieniania, przesłaniania, ewentualnych immisji, oddziaływań akustycznych, ograniczeń dostępu do drogi, możliwości korzystania z mediów, wymogów pożarowych, sanitarnych, związanych z odprowadzaniem wód. Organ dokonał prawidłowej kwalifikacji inwestycji z perspektywy przepisów środowiskowych, zważywszy zwłaszcza oddziaływanie na środowisko i lokalizację na terenie objętym formą ochrony przyrody. Argumentacja skargi, a wcześniej odwołania, skupiona jest na ewentualnych, potencjalnych niekorzystnych oddziaływaniach, jakie inwestycja może spowodować względem nieruchomości skarżącego. Skarżący wskazuje na potrzebę "kompromisu inwestycyjnego" i konieczność uwzględnienia wszelkich oddziaływań na nieruchomości sąsiednie (sformułowania odwołania). Brak jednak choćby próby, opartej na przepisach, wskazania ograniczeń w zabudowie, jakie spowoduje dla skarżącego inwestycja. Zdaniem Sądu stanowi to po prostu o niezadowoleniu czy obawach skarżącego związanych z planowaną inwestycją. Uwarunkowania sprawy, wraz z analizą stosownych przepisów prawnych, w szczególności rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie dają jednak podstaw do przyjęcia ograniczeń w zabudowie na nieruchomości skarżącego, a to z kolei przekłada się na brak u skarżącego statusu strony. Dlatego Wojewoda Dolnośląski trafnie orzekł o umorzeniu postępowania na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Z podanych powodów Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.