II SA/Wr 541/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. Uzasadnienie: Wojewoda D. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), po rozpatrzeniu odwołania Z.G. pełnomocnika R.K., E.K., M.K., A.O., Cz.H., H.H., A.H. i S.H. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. wraz z wieżą stalową o wysokości 35 m i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o numerze 11/5, AM-8, obręb Z. - przy ul. [...] we W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 30 czerwca 2008 r. inwestor P. spółka akcyjna z siedzibą w W. zastępowana przez R.O., wystąpiła do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P., w skład której wchodzą : trzy anteny sektorowe nadawczo-odbiorcze typu K 742 264 GSM/DCS, trzy anteny sektorowe nadawczo odbiorcze typu K 742 215 UMTS, sześć anten parabolicznych - linii radiowych wraz z wieżą stalową o wysokości 35 m i niezbędną infrastrukturą techniczną przewidzianą do usytuowania przy ul. [...] we W., na działce Nr 11/5, AM-8, obręb Z.. W dniu 1 września 2008 r. Prezydent W. udzielił decyzją nr [...] r. inwestorowi pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołały się strony postępowania. Wojewoda D. decyzją nr [...] z dnia 28 listopada 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z powodu nie rozpatrzenia w postępowaniu kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji nałożył postanowieniem nr [...] r. z dnia 28 stycznia 2009 r. obowiązek doprowadzenia w terminie do dnia 12 lutego 2009 r. projektu budowlanego do zgodności z przepisami prawa. W dniu 12 lutego 2009 r. pełnomocnik inwestora uzupełnił akta sprawy. Po przeanalizowaniu materiałów objętych wniesionym uzupełnieniem, organ pierwszej instancji stwierdził, że w aktach sprawy wprawdzie zawarto decyzje Prezydenta W. z dnia 21 stycznia 2009 r. umarzającą postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, ale figuruje ona bez klauzuli ostateczności. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że od tej decyzji zostały złożone odwołania. W świetle powyższego organ pierwszej instancji doszedł do wniosku, iż inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem nr [...] w zakresie przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wobec czego decyzją nr [...] z dnia 17 lutego 2009 r. Prezydent W. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówił udzielenia zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołał się inwestor, który podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, bowiem tak stanowi treść nieostatecznego orzeczenia Prezydenta W. umarzającego postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. W dniu 26 sierpnia 2009 r. Wojewoda D. decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 4 grudnia 2009 r. inwestor za pośrednictwem swojego pełnomocnika, dostarczył organowi pierwszej instancji ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia 17 sierpnia 2009 r., znak [...], orzekającą wobec braku podstaw prawnych umorzenie postępowania w sprawie wydania dla P. S.A decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia (sygn. [...]). W dniu [...] r. Prezydent W. decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Od powyższego rozstrzygnięcia wniosły odwołanie strony postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. art. 7,8,9,11,77,8,107 § 3) z uwagi na brak merytorycznego oraz prawnego uzasadnienia decyzji, nie określenie parametrów technicznych inwestycji, zaniechanie ustalenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji i nie uwzględnienia kumulacji pola elektro-magnetycznego w środowisku. Ponadto skarżący podnieśli, iż przedmiotowa decyzja narusza ustawę Prawo budowlane, a w szczególności: - art. 32 ust. l pkt l w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1Prawa budowlanego poprzez nie dokonanie oceny zgodności inwestycji z wydaną decyzją lokalizacyjną; art. 5 ust. l pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140,143,144 Kodeksu Cywilnego poprzez zezwolenie na naruszenie cudzej własności bez zgody właściciela; -art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nie dokonanie charakterystyki ekologicznej inwestycji (analizy) w projekcie budowlanym. Rozpatrując powyższe odwołanie organ II instancji powołując się na treść art. 35 ust.1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane, przypomniał zakres działania organu administracji architektoniczno- budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Podkreślił, że stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższego zatem wynika, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej zatwierdzając projekt budowlany i wydając na tej podstawie decyzję o pozwoleniu na budowę nie ma obowiązku badania innych okoliczności niż te, które są zawarte w art. 35 ust. l oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W myśl bowiem art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej powołując się na regulację art. 32 ust. 4 - ustawy Prawo budowlane wskazał, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto, zgodnie z art. 32 ust 1 tej samej ustawy pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przy czym, zgodnie z art. 33 ust. 2 tej samej regulacji, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć, między innymi: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; Organ wskazał dalej, że przedłożony projekt budowlany inwestora spełnia wymagania, o których mowa przepisach art. 34 ust. 3 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane, oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 10 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120 ,poz. 1133 ze zm.), , albowiem projekt zagospodarowania terenu został sporządzony w sposób zgodny z art. 34 ust, 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, zaś część architektoniczno-budowlana przedstawia się kompletnie w świetle art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i § 11-13 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, o czym zaświadcza również zawarty w projekcie budowlanym opis oddziaływania inwestycji na środowisko poparty stosowna częścią rysunkową (zob. str. 5/7 i 17).Wbrew zatem twierdzeniu strony skarżącej, przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 8 ust. 2 pkt 7 i § 11 ust. 2 pkt 10 w/w rozporządzenia. Podkreślono dalej, że nie bez znaczenia dla pozytywnej oceny projektu jest fakt, iż w dokumentacji zebranej w sprawie nie brakuje aktualnych zaświadczeń projektantów i sprawdzających o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 4 i art. 36a ust. 5 oraz 6 ustawy Prawo budowlane. Jest to o tyle istotne, iż w wyniku zmiany art. 35 tej ustawy przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Organ wskazał również, że projekt ten został pozytywnie uzgodniony i zaopiniowany przez: Urząd Lotnictwa Cywilnego i Dowództwo Sił Powietrznych w zakresie lokalizacji wnioskowanej inwestycji, spółkę Energię-P. w sprawie warunków przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej oraz Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Urzędzie Miejskim. Poza tym inwestor zgodnie z wymogami Prawa budowlanego przedłożył wraz z wnioskiem, o którym mowa w art. 32 ust. 4 - ustawy Prawo budowlane, prawidłowo sporządzone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz załączył wymaganą w sprawie decyzję Prezydenta W. z dnia 5 lutego 2007 r. Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z powyższą decyzją zamierzenie budowlane inwestora, jako źródło emitowania pola elektromagnetycznego, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez co winny mieć zastosowanie w sprawie przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczące obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz regulacje odnoszące się do standardów emisji pól elektromagnetycznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Wynika bowiem z akt sprawy, że przedmiotowa stacja bazowa będzie pracowała w paśmie od 900 MHz do 2000 MHz, a więc zgodnie z załącznikiem nr 1- tabeli 2 do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów standardami jakości środowiska w zakresie pól elektromagnetycznych określonymi dla miejsc dostępnych dla ludności, dla anten emitujących pola elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, są: - gęstość mocy (parametr fizyczny), której wartość dopuszczalna wynosi 0,1 W/m2, - wartość składowej elektrycznej pola, której wartość dopuszczalna wynosi 7 V/m. Ponadto we wskazanej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia 5 lutego 2007 r. Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego podniesiono także, iż w przypadku konieczności rozszerzenia zakresu przedmiotowej inwestycji poza wskazaną lokalizację (zaznaczoną w liniach rozgraniczających teren inwestycji pokazanych na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnej) należy wystąpić o odrębną decyzję ustalającą w koniecznym zakresie lokalizację inwestycji celu publicznego. Zaznaczono dalej, że ramy oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie uległy rozszerzeniu w przedłożonym projekcie budowlanym, o czym można się przekonać porównując bezpośrednio część rysunkową projektu zagospodarowania terenu z załącznikiem graficznym dołączonym do uprzednio wydanej decyzji lokalizacyjnej, zaś inwestor, w wykonaniu decyzji lokalizacyjnej, wystąpił do właściwego organu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanego przedsięwzięcia, a następnie po jej uzyskaniu dołączył ją do wniosku o pozwolenie na budowę. Zatem inwestor spełnił wszystkie warunki formalne wskazane przedłożoną decyzją lokalizacyjną, toteż wobec ustalonych standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko oraz kryteriów wyznaczających wielkości graniczne lokalizacji inwestycji, rolą odpowiedniego organu było stwierdzenie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, póz. 1227), przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia -zaliczonego do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko -wymaga się uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, z którą, po myśli art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, należy zbadać przedłożony w sprawie projekt budowlany. Tymczasem decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia 17 sierpnia 2009 r., znak [...], umorzono postępowanie w sprawie wydania dla P. S.A decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że obszar, dla którego przewiduje się przekroczenie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (tj. gęstość mocy większa od 0,1 W/m2) koncentrować się będzie poza miejscami dostępnymi dla ludności. Zgodnie z art. 86 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Bezspornie zatem przyjąć należało zdaniem organu odwoławczego, że przedmiotowa inwestycja, jako oddziaływująca promieniowaniem elektromagnetycznym ponad obszarami dostępnymi dla ludności, nie może przekraczać również standardów ustalonych w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Fakt bowiem występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego lub wartość składowej elektrycznej lub magnetycznej pola jest wyższa od zapisanej w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich nie ustalono. Zatem podniesiony przez skarżących zarzut nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie w zakresie promieniowania elektromagnetycznego jest w opinii Wojewody bezpodstawny, bowiem przedłożona w tej sprawie decyzja środowiskowa przesądziła, iż zakres emisji pól elektromagnetycznych przekraczających dopuszczalne poziomy promieniowania będzie- ograniczony w niniejszej sprawie do obszarów niedostępnych dla ludności. Dokonywanie, zatem przez organy żądanej weryfikacji promieniowania ponadnormatywnego w obszarze niedostępnym dla ludności mijałoby się z celem ustawy - Prawo ochrony środowiska (dot. zapewnienia ochrony zdrowia ludności przed promieniowaniem), a ponadto byłoby niezgodne z Prawem budowlanym, które nie dopuszcza możliwości dokonywania ocen inwestycji pod kątem wymogów ochrony środowiska nieprzewidywanych literą prawa (vide art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Z uwagi na powyższe, wbrew stanowisku skarżących, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma bowiem podstaw do kwestionowania, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ustaleń rzeczywistego oddziaływania inwestycji na środowisko zawartych wszak w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Należy bowiem podkreślić, iż decyzja ostateczna w administracyjnym toku instancji, zgodnie z zasadą trwałości decyzji, korzysta z domniemania prawidłowości i jako taka podlega wykonaniu, dopóki nie zostanie wyeliminowana z porządku prawnego inną decyzją ostateczną, wydaną w trybie nadzwyczajnym, lub wyrokiem sądu. W ocenie zatem Wojewody D. zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 nie znajduje oparcia ani w materiale dowodowym sprawy, ani w źródłach obowiązującego prawa, ponieważ w aktach sprawy zgromadzony został wystarczający materiał dowodowy umożliwiający przeprowadzenie w stosownym zakresie weryfikacji zamierzenia budowlanego inwestora pod kątem zgodności z rzeczoną decyzją lokalizacyjną. Organ odwoławczy wskazał dalej, że skoro z sentencji przedmiotowego orzeczenia wynika wprost, że ustalone niniejszą decyzją warunki dotyczą (m.in.) montażu 6 anten dyfuzyjnych (sektorowych) na wysokości zawieszenia 18,9 i 20,6 m.npt. oraz 6 anten radioliniowych na wysokości zawieszenia 33,9 i 34,5 m. npt, to poczynienie stosownych ustaleń na podstawie powyższego rozstrzygnięcia było obiektywnie możliwe. Nadto wbrew twierdzeniom stron skarżących, przedmiotowe anteny zostały określone zarówno we wniosku inwestora oraz w zaskarżonym pozwoleniu na budowę jako anteny sektorowe K742 264 (3 sztuki) i K742 215 (3 sztuki) oraz anteny paraboliczne linii radiowych (inaczej radioliniowe - 6 sztuk), których wysokość zamontowania została określona w sposób zgodny z decyzją lokalizacyjną w przedłożonym projekcie budowlanym, stanowiącym wszak załącznik do złożonego wniosku jak i wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślono również, że badanie mocy anten na podstawie wyżej wymienionych decyzji byłoby bezpodstawne, ponieważ przedłożona decyzja lokalizacyjna nie odniosła się in concreto do mocy anten, odsyłając jedynie w tej kwestii do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku(...), które to jako akt wykonawczy do przepisów art. 121-124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. 2008 r. Nr 25 póz. 150) nakazuje utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej ustalonych, w nim wartości. Jak wykazano powyżej stosowna analiza w tym zakresie została przeprowadzona na etapie (wiążącego tutejszy organ) postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto zgodnie z załączonym do projektu rzutem przewidywalnego zasięgu obszaru ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego, obszar mocy przekraczającej 0,1 W/m2 sięga najniżej od poziomu terenu wysokości ca. 15 m, przy czym maksymalna wysokość okolicznej zabudowy wynosi ca. 9 m, tym samym nie ma podstaw by uznać, iż analizowana inwestycja została zaprojektowana pod kątem dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku niezgodnie z obowiązującym prawem. W konsekwencji odrzucono również zarzuty stron skarżących w zakresie naruszenia przez skarżoną decyzję przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących przedmiotowa decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] określa w sposób wystarczający parametry techniczne inwestycji, a zarazem jest wyposażona w odpowiednie uzasadnienie faktyczne oraz merytoryczne w kontekście regulacji art. 7, 77 i 107 K.p.a. W odniesieniu wywiedzionego przez strony skarżące zarzutu naruszenia przestrzennych granic własności sąsiednich nieruchomości poprzez promieniowanie elektromagnetyczne stacji bazowej należy poprzestać na stwierdzeniu bezprzedmiotowości wskazanych argumentów. Jakkolwiek bowiem przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich przewiduje ochronę prawa własności, to jednak ochrona ta w postępowaniu administracyjnym w sprawach pozwoleń na budowę winna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. II SA/Sz 145/2008 organ podkreślił, że o naruszeniu tych interesów można więc mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy ,warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie (vide; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. II SA/Sz 145/2008).Tymczasem w analizowanym przez organ odwołaniu skarżący powołując się na naruszenie swojego uzasadnionego interesu, nie wskazali ani nie powołali konkretnego przepisu techniczno-budowlanego, jaki - ich zdaniem - został naruszony. W konsekwencji podniesione przez strony skarżące w odwołaniu argumenty o charakterze cywilistycznym nie dają podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], bowiem ochrona prawa własności nieruchomości oparta na przesłance naruszenia społeczno-gospodarczych granic własności (art. 143 k.c.) oraz prawa do niezakłóconego korzystania ze swojego gruntu (art.144 k.c.) należy do zakresu właściwości sądów powszechnych (art. 222 § 2 k.c.), nie zaś do zakresu rozpoznania przedmiotowej sprawy administracyjnej, która jest limitowana wyłącznie kryteriami i warunkami ściśle określonymi w przepisach Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję złożył R.K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji podobnie jak decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania art. 7, 8, 9, 11, 77, 81, 107 § 3 z uwagi na brak prawidłowego merytorycznego oraz prawnego uzasadnienia decyzji, nie określenia parametrów technicznych inwestycji, zaniechanie ustalenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji i nie uwzględnienia kumulacji pola e-m w środowisku. - art. 32 ust 1 pkt. 1 w związku z art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt. 1 kpa poprzez dokonanie oceny czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto organ postąpił wbrew ustaleniom decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 5 lutego 2007 roku. - art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140,143,144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności porządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku z późniejszymi zmianami poprzez zezwolenie na naruszenie cudzej własności bez jej zgody właściciela. - art. 34 ust. 3 pkt. 2 ustawy prawo budowlane w związku z § 8 ust. 2 pkt. 7, § 11 ust. 2 pkt. 10 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nie dokonanie prawidłowej analizy w projekcie budowlanym. - Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2004r. Nr 257, poz 2573 z późniejszymi zmianami) poprzez nie wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej zastosowanego przepisu, co nie pozwala na postawienie konkretnego zarzutu albowiem w razie ewentualnej skargi WSA może tylko ocenić przepis prawa materialnego zastosowany przez organ. - art. 72 ust 1 pkt. 1 oraz 59 oraz 63 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nie poczynienie w niniejszej sprawie żadnych własnych ustaleń oraz nie podania żadnych przepisów rozporządzenia, mocy anten, pochylenia anten. Zdaniem skarżącego w rozpatrywanej sprawie zaniechano wykonania decyzji Prezydenta W. z dnia 5 lutego 2007 r. Nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestor otrzymał decyzję na przedsięwzięcie, które wymaga decyzji środowiskowej. Jeżeli w późniejszym czasie zmienił pochylenie anten oraz moce to winien był uzyskać decyzja nową zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jednakże nie ma możliwości, aby dokonać konfrontacji obu decyzji albowiem organ nie określił ich mocy, wysokości zawieszenia i pochylenia elektrycznego wiązek. W opinii skarżącego, w niniejszej sprawie brak kumulacji pola, podania konkretnych własnych ustaleń w kwestii oddziaływania inwestycji, brak wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia nie pozwala na zajęcie stanowiska, zatem polemika z organem jest niemożliwa. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust l pkt. 9 oraz 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140,143,144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21, art. 64 pkt.1,2,3 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku ze zm, - skarżący wskazał, powołując liczne orzecznictwo sądów administracyjnych oraz analizując przepisy kodeksu cywilnego, że w sprawie doszło do naruszenia prawa własności oraz bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia bowiem moc anten po kumulacji jest na poziomie znacznie niższym niż 15 metrów. Ponadto to właśnie przepisy kodeku cywilnego są powiązane z art. 5 ust l pkt. 9 ustawy prawo budowlane albowiem to one kształtują sposób ustalenia stron postępowania. Wobec powyższego organ winien był wykazać, iż wokół planowanej inwestycji nie występują żadnego rodzaju ograniczenia w wysokości realizacji inwestycji w przyszłości oraz, że każda ze stron może zbyć nieruchomość informując nabywcę, iż nie ma żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Tym bardziej, że polskie prawo nie daje uprawnień urzędnikom do wprowadzania ograniczeń w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Skarżący domagał się oświadczenia organu, że w zagospodarowaniu sąsiednich działek nie wprowadza się żadnych ograniczeń i realizowanie inwestycji na wysokości 15,20,25 metrów nie podlega ograniczeniu. Zdaniem autora skargi obowiązkiem organu było dokonanie wyliczeń w oparciu o istniejący poziom pola e-m w miejscu planowanej inwestycji, co wiąże się z koniecznością uwzględnienia kumulacji. Na poparcie swojego stanowiska powołał stanowisko zawarte w wyroku WSA w Poznaniu II SA/Po 13/09 z dnia 25.06.2009 roku oraz przywołując także sygn. akt rozstrzygnięć zapadłych w innych sądach administracyjnych(wyrok WSA w Gliwicach Sygn. akt II SA/G164/10 z dnia 25.06.2010 roku, WSA w Wrocławiu II SA/Wr 688/09 z dnia 23.03.2010 roku, WSA w Wrocławiu II SA/Wr 687/09 z dnia 23.03.2010 r.) oraz stanowisko polskich naukowców skupionych w KOMISJI ds. Problemów Bioelektromagnetycznych Polskiego Towarzystwa Badań Radiacyjnych im. M. Skłodowskiej-Curie. W końcowej treści uzasadnienia autor skargi uzasadnia swój wniosek o wstrzymanie o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę złożony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi w oparciu o argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 24 lutego 2012 r. Prezes Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P.E. "[...]" wniósł o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Sąd wniosek ten rozpoznał pozytywnie na zasadzie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyartykułowaną w art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. Sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest wskazanie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wskazania na wstępie wymaga wobec przytoczonych powyżej zarzutów skargi, które w swoim podstawowym zrembie odnoszą się bezpośrednio do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którego z kolei dotyczy kontrolowana w tej sprawie decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P., że prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 133/12 uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wspomnianego przedsięwzięcia oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Jest to o tyle istotne, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego rozstrzygnięcia dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na realizację wskazanego przedsięwzięcia, pełni ona względem niego funkcję prejudycjalną. Skutki prawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla dalszego procesu inwestycyjnego określone są w art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008r.o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym "decyzja środowiskowa" wiąże organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę (por wyr. NSA z dnia 16 września 2008r., sygn. akt II OSK 821/08. publ.Gliniecki Prawo budowlane, Orzecznictwo Sądów Administracyjnych, Warszawa 2009r., s. 218-219. Orzekanie zaś w zakresie zagadnienia wstępnego, będącego przedmiotem innego toczącego się postępowania administracyjnego narusza obowiązek organów stania na straży praworządności, jak też uchybia zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa co istotnie wyklucza kontrolę takiej decyzji w ramach niniejszego postępowania. Nie jest także rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Zatem zarówno zarzut naruszenia przepisów nie znajdujących zastosowania w tej sprawie a odnoszących się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji tj. art. 72 ust 1 pkt. 1 oraz 59 oraz 63 ustawy z dnia 3 października 2008 roku oraz obowiązującego w ówczesnym stanie prawnym Rozporządzenia Rady Ministrów, wydanego na podstawie tej ustawy, w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U z 2004r. Nr 257, poz 2573 z późniejszymi zmianami) również nie znajdującego bezpośredniego zastosowania przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę musiały pozostać poza obszarem kontroli sądu orzekającego w tej sprawie. W uzupełnieniu należy dodać, że nie znajdował zastosowania w tej sprawie również art. 88 wspomnianej ustawy udostępnianiu informacji zgodnie z którym ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 (czyli także decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.17));, 10,14 i 18 przeprowadza się także, w dwóch przypadkach przewidzianych przez ustawę tj. na wniosek podmiotu planującego podjecie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji, co bezsprzecznie nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie, bądź jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co należy również wykluczyć, tym bardziej, że decyzja ta wskazanym na wstępie wyrokiem została uchylona, natomiast w dniu wydania zaskarżonej decyzji była decyzją umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zatem nie zawierała żadnych wymagań. W istocie zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę wyznacza art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w myśl którego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.. W razie spełnienia wskazanych wyżej wymagań organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż organy administracji architektoniczno budowlanej dokonały prawidłowej oceny zgodności wniosku i projektu inwestora co wbrew zarzutowi naruszenia przepisów postępowania art. 7, 8, 9, 11, 77, 81,107 § 3 w pełni znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach obu decyzji wydanych w tej sprawie. Z uwagi na fakt, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego w myśl art. 50 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie Prezydent W. wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. zlokalizowanej na dz. Nr 11/5, AM-8 obręb Z. przy ul. [...] we W.. Wobec zarzutu skarżących, iż organ nie dokonał oceny zgodności inwestycji z wydaną decyzją lokalizacyjną, należy przytoczyć treść przepisu art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie ma obowiązku badania po raz drugi dopuszczalności zmiany zagospodarowania terenu, a wręcz nie wolno mu tego badać. Organ ten nie może dokonać weryfikacji treści ostatecznej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Z treści tej decyzji wynika nadto, że w przypadku rozszerzenia zakresu tej inwestycji poza wskazaną lokalizację( poza linie rozgraniczające uwidocznione na załączniku graficznym) należy wystąpić o odrębną decyzję ustalającą lokalizację. Sąd nie podziela również zarzutów i argumentacji skargi dotyczących potencjalnej szkodliwości oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnych na ludzi w miejscach niedostępnych dla ludzi. Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Rozstrzygając zagadnienia związane z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko organ nie działa na podstawie aktu wiedzy, ale na podstawie przepisu prawnego, a więc aktu władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej (zob. wyrok z dnia 31 stycznia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1961/06, niepubl.). Organ architektoniczno-budowlany nie może zatem odmówić pozwolenia na budowę dla inwestycji, która nie narusza przewidzianych prawem kryteriów oddziaływania. Również Sąd - oceniając legalność decyzji - nie może uwzględnić zarzutów nie mających umocowania w przepisach prawa. Skarżący podnosi, że istnieje możliwość kumulacji promieniowania pola e-m z innymi stacjami telefonii komórkowej oraz z innymi źródłami promieniowania co winno być uwzględnione w kontrolowanej decyzji, W tym miejscu należy wskazać, że w aktualnym stanie prawnym na podstawie regulacji § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko równoważną moc promieniowaną izotopowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Tym samym, także powołane przez skarżącego liczne orzecznictwo należy uznać za nieaktualne w obowiązującym stanie prawnym. W tym miejscu, jeszcze raz należy podkreślić, że Sąd nie jest zobowiązany do szczegółowego rozważania tych zarzutów skargi, które dotyczą w istocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji, ponieważ stanowi to odrębną od niniejszej sprawę. Organ architektoniczno- budowlany dysponował opisaną wcześniej decyzją w tym przedmiocie i to ostateczną, wobec czego był nią związany w chwili zatwierdzania projektu architektonicznego i udzielenia pozwolenia na budowę. Godzi się przypomnieć, że sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z powyższego wynika, że ocena ta odbywa się w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz na podstawie stanu faktycznego sprawy, ustalonego przez organ. Sąd, na skutek zaskarżenia aktu lub czynności organu nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma skontrolować działalność tego organu. Sąd administracyjny jako sąd w zasadzie o charakterze kasacyjnym, nie zastępuje organu administracji publicznej i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej. Gdyby zaś zaistniała potrzeba dokonania ustaleń służących merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego do uzupełnienia (zob. np. wyrok NSA z 30.09.2005r., FSK 2282/04, Lex nr 173165; wyrok NSA z 6.09.2005r., FSK 2161/04, Lex nr 173175; wyrok NSA z 20.07.2004r., GSK 589/04, ONSA i WSA 2004, nr 3, poz.56). Z powyższych stwierdzeń wynika, że Sąd nie może uwzględnić wniosków strony zwartych w piśmie z dnia 30 listopada 2012r. dotyczących ustalania stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 5 ust.1 pkt 9 w związku z art. 140,143,144 Kodeksu cywilnego oraz art. 21 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art.1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności – wskazać należy, iż prawo własności, którego ochronę zapewniają m. in. przepisy Konstytucji RP (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3), nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je sama Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 K.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), które były podstawą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Decyzja taka jest więc legalną ingerencją w sferę prawa własności, dlatego też należy oddalić zarzut naruszenia cudzej własności poprzez naruszenie przestrzeni powietrznej przez oddziaływanie promieniowania w przestrzeń powietrzną nad działkami skarżących. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżących co do naruszenia przez organ art. 34 ust.3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust.2 pkt 7, §11 ust. 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r.w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz.1133) gdyż projekt budowlany, wraz z zawartą w nim analizą oddziaływania na środowisko, stanowiący załącznik do decyzji organu I instancji zawiera wszystkie wymagane we wskazanym rozporządzeniu informacje, ponadto określone w projekcie częstotliwości pól elektromagnetycznych nie przekraczają dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów ( Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Wobec uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 28 października 2009r. Nr [...] prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 133/12 skarżący może w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 8 kpa wnosić o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie administracyjnej będącej przedmiotem kontroli sądowej. Sąd stanął na stanowisku, że w takiej właśnie sytuacji nie zachodzi podstawa do uchylenia skarżonej w niniejszej sprawie decyzji po myśli art. 145 §1 pkt 1 lit. b, ponieważ nie zachodziło "naruszenie prawa" w chwili wydawania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Takie stanowisko reprezentuje doktryna (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2009, s.593-594; B Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.Komentarz, Zakamycze 2005, s. 336) oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. np. wyrok NSA z 25. 11.2005r., I FSK 306/05, Lex nr 187617 i wyrok NSA z 20.01.2006r., I FSK 518/05, Lex nr 187551). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku