II SA/Wr 545/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i K. P. prowadzących działalność pod nazwą: Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" s.c. A. S. i K. P. na zarządzenie pokontrolne D. Wojewódzkiego Inspektora Ochronny Środowiska z dnia 11 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podjęcia działań zmierzających do uregulowania strony formalno-prawnej w zakresie prowadzenia zbierania odpadów oraz prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie w wymaganiami postanawia: odrzucić skargę. A. S. i K. P. prowadzące działalność pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowe "[...]" s.c. A. S. i K. P. pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 11 czerwca 2012 r. w przedmiocie podjęcia działań zmierzających do uregulowania strony formalno-prawnej w zakresie prowadzenia zbierania odpadów oraz prowadzenia ewidencji odpadów zgodnie w wymaganiami. Doręczając stronie skarżącym powyższe zarządzenie pouczono je m.in. o tym, że przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska po wyczerpaniu środków zaskarżenia, tj. w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 lipca 2013 r. pismem z dnia 31 lipca 2013 r. wezwano stronę skarżącą do wskazania, czy przed złożeniem skargi wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie reprezentujący spółkę pełnomocnik oświadczył, że przed złożeniem skargi skarżące nie wyzywały organu do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik wskazał, że skarżące składały natomiast ustne i pisemne zastrzeżenia oraz wyjaśnienia, jednak wobec jednoznacznego stanowiska organu zmuszone zostały do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skuteczne wniesienie skargi wymaga m.in. dochowania terminu oraz wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do postanowień z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadku aktów innych niż decyzja lub postanowienie, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W powyższych przepisach ustawodawca określił zatem warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź - w określonych przypadkach - wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Uwzględniając powyższą regulację normatywną należy wskazać, że w niniejszej sprawie skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wyjaśnić bowiem trzeba, że przed dniem jej złożenia skarżąca strona nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia, o którym to został pouczony w treści zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Sąd nie znalazł również podstaw aby składane przez skarżącą stronę w toku postępowania ustne i pisemne zastrzeżenia oraz wyjaśnienia zakwalifikować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.