II SA/Wr 546/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Gminy R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 16 maja 2022 r., nr SKO/PP-412/26/2022 w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości. Gmina R. (dalej – strona, skarżąca) wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., (dalej – SKO, Kolegium, organ II instancji) w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przedłożonych przez organ akt administracyjnych wynika, że skarga została wywiedziona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta L. na skutek rozpoznania wniosku Wójta Gminy R. dotyczącego uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w dniu 13 grudnia 2021 r. wydał postanowienie nr DAN.673.65.2021, którym uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: "Zagospodarowanie terenu na park wiejski, w tym: wiata rekreacyjna, miejsce na grilla i ognisko, ławki, siłownia plenerowa, plac zabaw dla dzieci na działce nr [...], obręb S., gmina R.". W sentencji postanowienia została zawarta uwaga o następującej treści: ,,Będący przedmiotem postępowania grunt sklasyfikowany jako Br-Pslll, w granicach działki nr [...] położonej w obrębie S., gmina R. jest gruntem rolnym w rozumieniu przepisu art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - przed zgłoszeniem robót budowlanych lub wystąpieniem o pozwolenie na budowę należy uzyskać zezwolenie na wyłączenie tego gruntu z produkcji rolniczej w trybie art. 11 tej ustawy.". Wobec złożenia zażalenia na wskazane postanowienie, SKO w L. w dniu 24 stycznia 2022 r. wydało postanowienie nr SKO/PP-412/1/2022, którym stwierdzono, że zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu. Wnioskiem z dnia 3 lutego 2022 r. Wójt Gminy R. wystąpił do Starosty L. o uzgodnienie inwestycji celu publicznego. Starosta L. w dniu 28 marca 2022 r. wydał postanowienie nr DAN.673.5.2022, którym przyjmując w podstawie prawnej art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, ze zm., dalej u.p.z.p.) art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 i art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1326, ze zm., dalej u.o.g.r.l.) oraz art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej – k.p.a.) odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: "Zagospodarowanie terenu na park wiejski, w tym: wiata rekreacyjna, miejsce na grilla i ognisko, ławki, siłownia plenerowa, plac zabaw dla dzieci, oświetlenie na działce nr [...], obręb S., gmina R.". W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. decyzje ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego wydaje właściwy organ, po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działka nr [...] położona w obrębie S., gmina R. posiada powierzchnię 0,8000 ha, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów jako Br-Pslll - grunty rolne zabudowane. Na mapie glebowo-rolniczej teren przeznaczony pod inwestycję posiada oznaczenia 2zF wskazujące, że gleba jest pochodzenia mineralnego. Z uwagi na fakt, że art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. stanowi, iż na cele nierolnicze można przeznaczyć przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej, a w myśl art. 7 ust. 2 tej ustawy przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III wymagają uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, organ odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Wedle organu planowana inwestycja spowoduje zmianę przeznaczenia gruntów rolnych Br-Pslll i tym samym wymagane jest uzyskanie zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze. Będący przedmiotem postępowania grunt działki nr [...] (Br-Pslll) jest gruntem rolnym w rozumieniu przepisu art. 2 u.o.g.r.l. i przed zgłoszeniem robót budowlanych lub wystąpieniem o pozwolenie na budowę należałoby uzyskać zezwolenie na wyłączenie tego gruntu z produkcji rolniczej w trybie art. 11 ustawy. Nie godząc się z zapadłym postanowieniem Gmina R. oprotestowała je złożonym zażaleniem, w którym zarzucono jego sprzeczność z u.o.g.r.l. Zdaniem żalącej się strony zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, gruntami rolnymi są grunty parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnym. Projekt decyzji dotyczy zadania: zagospodarowanie terenu na park wiejski, w tym wiata rekreacyjna, miejsce na grilla i ognisko, ławki, siłownia plenerowa, plac zabaw dla dzieci, oświetlenie. Inwestycja dotyczy zatem stworzenia i wyposażenia parku wiejskiego wraz z jego integralnymi urządzeniami. Zatem nie może być mowy o zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze lub też o wyłączeniu terenu z produkcji rolniczej w przypadku, gdy ten grunt wciąż będzie, w myśl przywołanego ustawy gruntem rolnym. Zmiana użytku na każdy inny pozbawiłaby teren charakteru parku wiejskiego. Pojęcia parku wiejskiego nie można traktować wąsko, tj. rozumieć go jako drzewa i naturalną powierzchnię ziemi biologicznie czynną. Istotą parku, która odróżnia go od lasów i zadrzewień, jest jego stworzenie według konkretnego projektu, jak również wyposażenie go w urządzenia oraz budowle charakterystyczne dla tej funkcji. Elementami integralnymi parków są m.in.: ścieżki i aleje, oświetlenie, wiaty rekreacyjne, stawy, rowy i cieki wodne, sceny i amfiteatry, miejsca piknikowe, polany koncertowe, place zabaw, siłownie plenerowe. W dniu 16 maja 2022 r. SKO w L. wydało postanowienie nr SKO/PP-412/26/2022, którym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości. W uzasadnieniu postanowienia drugoinstancyjnego w sposób obszerny przedstawiono treść postanowienia organu I instancji oraz zarzuty i twierdzenia zażalenia. W ramach własnych rozważań Kolegium w pierwszym rzędzie omówiło regulacje prawnomaterialne dotyczące decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W dalszej kolejności zwrócono uwagę na wydane już odnośnie planowanej inwestycji rozstrzygnięcia. Kolegium wyjaśniło, że Wójt Gminy R. pismem z dnia 10 marca 2022 r. wystąpił o ponowne uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie można tracić z pola widzenia, iż Wójt Gminy R. pismem z dnia 3 lutego 2022 r., przesłał do Starosty L. celem uzgodnienia projekt decyzji o ustaleniu na rzecz Gminy R. lokalizacji inwestycji celu publicznego. Starosta L. postanowieniem z dnia 23 lutego 2022 r., nr DAN673.5.2022, odmówił uzgodnienia projektu decyzji. W kolejnym piśmie z dnia 25 lutego 2022 r. skierowanym do Starosty L. Wójt Gminy R. powołując się na przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wskazał, iż po zwróceniu uwagi przez organ uzgadniający na błędne zapisy dotyczące obszaru objętego projektem, przesyła poprawiony projekt decyzji o ustaleniu na rzecz Gminy R. lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia 7 marca 2022 r. Starosta L. poinformował, iż Starosta L. wydał już rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie odmawiając uzgodnienia projektu decyzji dla planowanej inwestycji. Postanowienie Starosty L. nr DAN.673.5.2022 z dnia 23 lutego 2022 r. zostało przesłane do Urzędu Gminy R.. Kolegium podało, że pismem z dnia 6 grudnia 2021 r. Wójt Gminy R. wystąpił do Starosty L. o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu na rzecz Gminy R. lokalizacji inwestycji celu publicznego. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r., nr DAN.673.65.2021 Starosta L. uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu na rzecz Gminy R. lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagą: ,,Będący przedmiotem postępowania grunt sklasyfikowany jako Br-PsIII, w granicach działki nr [...], położonej w obrębie S., gmina R., jest gruntem rolnym w rozumieniu przepisu art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - przed zgłoszeniem robót budowlanych lub wystąpieniem o pozwolenie na budowę należy uzyskać zezwolenie na wyłączenie tego gruntu z produkcji rolniczej w trybie art. 11 tej ustawy.". W wyniku rozpatrzenia zażalenia SKO w L. postanowieniem z dnia 24 stycznia 2022 r., nr SKO/PP-412/1/2022, stwierdziło, że zażalenie Gminy R. zostało złożone z uchybieniem terminu. Postanowienie to jest ostateczne. Wobec wskazanych okoliczności Kolegium oceniło, że pismo z dnia 10 marca 2022 r. jest kolejnym wnioskiem Wójta Gminy R. o uzgodnienie przesłanego projektu decyzji o ustaleniu na rzecz Gminy R. lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zachowanie Wójta Gminy R. sugeruje, iż jako organ prowadzący postępowanie główne w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie zgadza się ze stanowiskiem Starosty L. zajętym w sprawie i występuje z kolejnymi wnioskami o uzgodnienie projektu decyzji. Postanowienie uzgodnieniowe jest zaskarżalne jedynie przez inwestora - w niniejszej sprawie Gminę R., co wynika z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Zarówno organy jak i inwestor są związani stanowiskiem organu uzgadniającego, chyba że postanowienie to zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego w formie prawem przewidzianej. Natomiast organ prowadzący postępowanie główne nie może wielokrotnie występować o uzgodnienie projektu decyzji, gdyż nie zgadza się ze stanowiskiem zajętym przez organ uzgadniający, w sytuacji, gdy zagadnienie podlegające uzgodnieniu nie uległo zmianie. Kolegium stwierdziło, iż projekty decyzji dotyczą tego samego inwestora, tego samego przedsięwzięcia i także miejsce realizacji przedsięwzięcia jest takie samo, co zdaniem Kolegium powoduje, iż zaistniała tożsamość sprawy, gdyż obecnie wydane postanowienie Starosty L. z dnia 28 marca 2022 r., nr DAN.673.5.2022, jest kolejnym rozstrzygnięciem w sprawie uzgodnienia projektu decyzji, podczas gdy w obrocie prawnym pozostaje opisane wyżej ostateczne postanowienie Starosty L. z dnia 13 grudnia 2021 r., nr DAN.673.65.2021. W tych okolicznościach organ II instancji, po wskazaniu na treść art. 105 § 1 k.p.a. oraz orzecznictwo dotyczące bezprzedmiotowości postępowania, za stosowne uznał uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania. W skardze na wyżej opisane postanowienie wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postepowania. We wstępnej części skargi nie podniesiono wyartykułowanych wprost zarzutów naruszenia konkretnie wskazanych przepisów. W uzasadnieniu pisma procesowego uznano jednak rozstrzygnięcie nadzorcze za wadliwe. Autor skargi nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że inwestycja spowoduje zmianę przeznaczenia gruntów rolnych Br-PsIII i tym samym wymagane jest uzyskanie zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze. Gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty parków wiejskich oraz pod zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi, w tym również pod pasami przeciwwietrznymi i urządzeniami przeciwerozyjnym. Projekt decyzji dotyczy zadania: zagospodarowanie terenu na park wiejski, w tym: wiata rekreacyjna, miejsce na grilla i ognisko, ławki, siłownia plenerowa, plac zabaw dla dzieci, oświetlenie. Inwestycja dotyczy zatem stworzenia i wyposażenia parku wiejskiego wraz z jego integralnymi urządzeniami. Nie może być mowy o zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze lub też o wyłączeniu terenu z produkcji rolniczej w przypadku, gdy ten grunt wciąż będzie, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 5 u.o.g.r.l. gruntem rolnym. Zmiana użytku na każdy inny (czy to będzie Bz, Bi czy inny) pozbawiłaby teren charakteru parku wiejskiego. Pojęcia parku wiejskiego nie można traktować wąsko, tj. rozumieć go jako drzewa i naturalną powierzchnię ziemi biologicznie czynną. Istotą parku, która odróżnia go od lasów i zadrzewień, jest jego stworzenie według konkretnego projektu, jak również wyposażenie go w urządzenia oraz budowle charakterystyczne dla tej funkcji. Elementami integralnymi parków są m.in.: ścieżki i aleje, oświetlenie, wiaty rekreacyjne, stawy, rowy i cieki wodne, sceny i amfiteatry, miejsca piknikowe, polany koncertowe, place zabaw, siłownie plenerowe. Ustawodawca świadomie wyszczególnił parki wiejskie wśród innych gruntów rolnych, aby takie inwestycje nie wymagały zarówno zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, jak również nie wymagały wyłączenia z produkcji rolniczej. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 5 u.o.g.r.l. teren planowanej inwestycji wciąż pozostanie gruntem rolnym. Skarżąca nie podzieliła poglądu Kolegium względem art. 110 k.p.a. Według niej art. 110 k.p.a. nie dotyczy uzgodnienia, o którym mowa w przedmiotowej sprawie. Starosta L. nie jest związany wydanym postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r., nr DAN.673.65.2021 o uzgodnieniu projektu. Do postanowień wydanych w postępowaniach wpadkowych stanowiących uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie powinno stosować się przepis art. 110 k.p.a., a tym samym SKO w L. powinno merytorycznie rozpoznać zażalenie i uchylić skarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozstrzygnięcia Staroście L.. W udzielonej Sądowi odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie przedstawiając argumentację zbieżna z zaprezentowaną w wydanym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) - dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie SKO w L. uchylające postanowienie Starosty L. i umarzające postępowanie. Rozstrzygnięcie to zapadło w toku postępowania prowadzonego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z przepisów prawa materialnego, a to art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., wynika, że organ wydaje decyzję po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z akt sprawy wynika, że Starosta L. postanowieniem z dnia 13 grudnia 2021 r. uzgodnił przedłożony przez skarżącą projekt warunkowo, gdyż zobowiązał do uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej. Postanowienie to jako ostateczne funkcjonuje w obrocie prawnym. Na skutek kolejnego wniosku Starosta L. postanowieniem z dnia 28 marca 2022 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej. Z kolei SKO obecnie zaskarżonym postanowieniem uchyliło to postanowienie i umorzyło postępowanie. Wobec przesłanek wskazanych przez organ II instancji uzasadniających kształt postanowienia z dnia 16 maja 2022 r. badanie jego legalności sprowadzać się będzie do oceny istnienia związania mocą art. 110 k.p.a. organu postanowieniem Starosty L. z dnia 13 grudnia 2021 r., nr DAN.673.65.2021. Sąd w składzie orzekającym nie podziela jedynego zasadniczo zarzutu skargi sprowadzającego się do braku możliwości stosowania art. 110 k.p.a. do postanowień. Istotnie art. 110 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Jedynie literalne odczytywanie omawianego przepisu może prowadzić do takiej jego wykładni jaką proponuje strona skarżąca. Jeżeli mamy do czynienia z postanowieniem przepisu art. 110 k.p.a. nie można analizować w oderwaniu od art. 126 k.p.a., który zawiera stosowne odesłanie statuujące zasadę, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113. Wobec tego niewątpliwie art. 110 k.p.a. znajduje zastosowanie do postanowień. W takim stanie rzeczy organ pozostaje związany pozostającym w obrocie prawnym postanowieniem. Tak więc treść art. 126 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości co do związania organu ostatecznym postanowieniem. Judykatura i piśmiennictwo w sposób jednoznaczny odnoszą się do tego zagadnienia. Przykładowo w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej – Lex 2022) podano, że ,, Nie ulega wątpliwości, że organ administracji jest związany (od dnia doręczenia lub ogłoszenia) postanowieniem jako aktem kształtującym sytuację prawnoproceduralną adresatów, a wyjątkowo także sytuację prawnomaterialną stron postępowania administracyjnego.". W realiach niniejszej sprawy przyjąć trzeba, że skoro postanowienie Starosty L. z dnia 13 grudnia 2021 r., nr DAN.673.65.2021 zobowiązuje stronę do uzyskania zezwolenia na wyłącznie gruntu z produkcji rolnej, obowiązek ten ciąży na adresacie postanowienia do czasu pozostawania tego postanowienia w obrocie prawnym. W tych okolicznościach Kolegium zobligowane było do uchylenia postanowienia z dnia 28 marca 2022 r., nr DAN.673.5.2022 jako kolejnego postanowienia wydanego w tej samej sprawie. Trafnie bowiem Kolegium oceniło, że skarżąca złożyła wniosek dotyczący tej samej inwestycji i tej samej nieruchomości. Wobec funkcjonowania w obrocie prawnym postanowienia Starosty L. z dnia 13 grudnia 2021 r. SKO w L. organ II instancji nie mógł nie dostrzec, że prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a., co musiało skutkować jego umorzeniem. Co do konieczności umorzenia postępowania w niniejszej sprawie można wskazać na bardzo trafną tezę zaprezentowaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2022 r., (sygn. akt I SA/Wa 621/19), gdzie podano, że ,,Wcześniejsze rozstrzygnięcie wniosku jest okolicznością powodującą, że sprawa w danym zakresie przestała istnieć, w związku z czym organy nie mają podstaw do jej powtórnego merytorycznego rozstrzygania. Dopóki więc w obrocie prawnym funkcjonuje orzeczenie kształtujące w sposób ostateczny prawa i obowiązki strony postępowania, kolejne postępowanie dotyczące tego samego zagadnienia staje się bezprzedmiotowe.", patrz - LEX nr 3335620. Ze względu na powyższe, jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi polegający na błędnym zastosowaniu art. 110 k.p.a., który zdaniem skarżącej nie ma zastosowania do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie dostrzegł uchybień mogących uzasadnić wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec oparcia swojego rozstrzygnięcia przez organ II instancji na okolicznościach stricte procesowych spod kontroli sądu wymykają się zarzuty skargi odnoszące się do ewentualnej zmiany charakteru gruntu rolnego ze względu na realizacji parku wiejskiego. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.