II SA/Wr 551/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Protokolant: asystent sędziego Andżelika Abramowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w Ś. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy trafostacji uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Decyzją z [...] (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzory Budowlanego (dalej jako "DWINB"), po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia A w Ś., utrzymał w mocy decyzję z [...] (nr [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej "PINB") umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy przez A S. A. trafostacji 110/20kV R-S. o stanowiska zespołu kompensacji prądów ziemnozwarciowych zlokalizowanych na działce nr [...], przy skrzyżowaniu ulic P. i D. w Ś. Jak wynika z powołanej decyzji w okolicznościach sprawy stwierdzono konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 kpa, albowiem nie wystąpiły podstawy do zastosowania trybu legalizacyjnego lub naprawczego z art. 48 – art. 51 ustawy z 7 VII 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.) – dalej jako "pb". W toku prowadzonego z urzędu (na skutek interwencji uczestnika na prawach strony - Stowarzyszenia A w Ś. ) postępowania mającego na celu weryfikację legalności robót budowlanych ustalono, że w 2016 r. A S.A. wykonał na dz. nr A przy skrzyżowaniu ulic P. i D. w Ś., roboty budowlane polegające na remoncie istniejącego stanowiska transformatora mocy oraz przebudowie układu kompensacji mocy biernej wraz z infrastrukturą towarzyszącą dla stacji elektroenergetycznej 110/20 kV R-S. Jak wynika z protokołu powykonawczego robót oraz z projektu z opisem technicznym załączonym do zgłoszenia nie wykonano innych robót jak te objęte zgłoszeniem, co potwierdza też protokół z oględzin dokonanych przez PINB. Moc dwóch wykonanych zespołów kompensacji prądów ziemnozwarciowych (moc uzwojenia wtórnego transformatora potrzeb własnych) wynosi 100 kV i jest taka sama jak poprzednio. DWINB wprawdzie nie podzielił stanowiska PINB uznającego wykonane roboty budowlane za "montaż" ale stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane były związane z "remontem i przebudową" części trafostacji będącej częścią linii elektroenergetycznej, która to jest obiektem budowlanym, a właściwie obiektem liniowym zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 3a pb. Takie elementy trafostacji jak zespoły kompensacji, dławiki, kable sterownicze należy traktować jako elementy tworzące trafostację, a samą trafostację jako części obiektu budowlanego tj. linii elektroenergetycznej. DWINB zaznaczył, że elementy trafostacji wymieniono na takie same tj. spełniające tę samą rolę dla trafostacji jak te przed dokonaniem robót budowlanych. Następnie DWINB uznał, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 pb roboty budowlane polegające na remoncie obiektu budowlanego (części linii elektroenergetycznej, którą jest trafostacja i jej elementy) nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże zgodnie z art. 30 ust. 2a lit.a pb z uwagi, iż budowa linii elektroenergetycznej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, to remont części takiego obiektu jakim jest trafostacja wymaga dokonana zgłoszenia odpowiedniemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. DWINB zaznaczył, że A S.A. dnia 29 I 2016 r. dokonał wymaganego zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w Ś., a na to zgłoszenie nie został zgłoszony sprzeciw. Wobec powyższego nie można – zdaniem DWINB - mówić w przedmiotowej sprawie o konieczności zastosowania art. 48 pb, czy też 49b pb odnoszących się do samowolnych robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego wymagających uzyskania pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia. DWINB zaznaczył, iż z uwagi że przedmiotowa trafostacja w tym jej poszczególne elementy nie przekraczają napięcia znamionowego 110 kV, nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga uzyskania decyzji dotyczącej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co przesądza o braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowych robót budowlanych zgodnie z art. 29 ust. 3 Pb. Według DWINB jedynymi przepisami na gruncie których PINB mógłby wydać decyzję z uwagi na to, iż mamy do czynienia z już wykonanymi robotami budowlanymi, byłyby przepisy art. 50-51 pb. Podstawą wdrożenia takiego postępowania jest stwierdzenie, iż roboty budowlane zostały wykonane w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 1-4 pb. Jak jednak wynika z akt sprawy inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych (niespełniona przesłanka art. 50 ust. 1 pkt 1 pb); nie przeprowadził robót budowlanych w sposób zagrażający bezpieczeństwu ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska - roboty zostały odebrane, ich prawidłowość potwierdzają protokoły odbiorów zamieszczone w aktach sprawy - tym samym niespełniona została przesłanka z art. 50 ust. 1 pkt 2 pb; nie naruszył zakresem robót budowlanych zgłoszenia (niespełniona przesłanka 50 ust. 1 pkt 3 pb); nie wykonał robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w projekcie budowlanym lub w przepisach, (niespełniona przesłanka art. 50 ust. 1 pkt 4 pb). W konsekwencji DWINB podzielił stanowisko PINB stwierdzające, iż w przedmiotowym postępowaniu nie zachodzi konieczność zastosowania przepisów pb, w związku z czym wystąpiła konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Skargę na powyższą decyzję wniósł uczestnik na prawach strony - Stowarzyszenie A w Ś. (dalej jako "strona skarżąca") zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego oraz wnosząc o jej uchylenie. Strona skarżąca podniosła, że w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru w ogóle nie przeprowadzono czynności mających na celu ustalenie, czy inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślono przy tym, że na działce nr [...], oprócz trafostacji działa wolno stojąca stacja bazowa telefonii komórkowej, co wymagało uwzględnienia ewentualnej kumulacji oddziaływania pola elektromagnetycznego na znajdującą się w bliskim sąsiedztwie zabudowę wielorodzinną. Podniesiono, że maksymalne robocze napięcie doprowadzone przez linię elektroenergetyczną do urządzeń trafostacji wynosi 121 kV. Strona skarżąca zaznaczyła też, że przedłożyła do materiału dowodowego ekspertyzy wskazujące na szkodliwe oddziaływanie pola elektromagnetycznego stacji bazowej, które zostały pominięte przez organy w przeprowadzonej ocenie dowodowej. Strona skarżąca nie zgodziła się również ze stwierdzeniem, że w wyniku wykonanych robót budowlanych elementy trafostacji wymieniono na takie same. Zaznaczono, że w ramach przeprowadzanych robót wykonano dwa nowe stanowiska zespołów kompensacyjnych i to w innej lokalizacji, niż poprzednie, które zdemontowano. Nastąpiło zbliżenie zespołów kompensacyjnych do spółdzielczych zasobów mieszkaniowych. W ocenie strony skarżącej organy nadzoru budowlanego niezasadnie pominęły w postępowaniu Spółdzielnię Mieszkaniową w Ś., która powinna mieć status strony w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie zarzucono w skardze materiał dowodowy zebrany przez organy nadzoru jest niewystarczający do stwierdzenia, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie można również zaakceptować dokonanej przez organy kwalifikacji prawnej przeprowadzonych robót budowlanych. Organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co expressis verbis wynika z art. 77 § 1 kpa. Obowiązek ten służy realizacji – wynikającej z art. 7 kpa - zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wszelkie zaś dowody istotnych okoliczności sprawy muszą zostać utrwalone w aktach. Tylko pod takim warunkiem możliwa jest weryfikacja zupełności i prawidłowości ustaleń organu. O ile sposób przeprowadzenia czynności dowodowych uregulowany został przepisami kpa, o tyle zakres okoliczności istotnych w sprawie wyznaczany jest normami prawa materialnego. Dlatego organ powinien mieć na względzie właśnie przepisy prawa materialnego, ilekroć wyznacza zakres ustaleń koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Prawidłowe ustalenia muszą oczywiście wynikać z wszechstronnej oceny dowodów określonej dyspozycją art. 80 kpa. Wszechstronna ocena dowodów, określona w art. 80 kpa, to ocena procesowa oparta na analizie całego zebranego materiału dowodowego w sprawie przy uwzględnieniu zasad logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy ogólnej. Ocena ta powinna cechować się więc odpowiednią dozą krytycyzmu, a więc pozbawionego emocji i subiektywizmu wnioskowania o faktach na podstawie obiektywnych okoliczności. Ocena taka, co oczywiste, podlega kontroli instancyjnej, a także ocenie sądu przy rozpatrywaniu skargi na ostateczną decyzję z punktu widzenia jej legalności. Jak wynika z art. 107 § 3 kpa, synteza ustaleń faktycznych oraz rozważań prawnych przedstawiona powinna być w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie powinno wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (część faktyczna uzasadnienia). Powinno również wskazywać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (część prawna uzasadnienia). Oczywiście zarówno część faktyczna jak i prawna uzasadnienia powinna być kompleksowa, a więc ujmować wszystkie okoliczności faktyczne istotne w sprawie z pozycji stosowanych przez organ przepisów prawa. Pominięcie w uzasadnieniu istotnych zagadnień faktycznych lub prawnych w stopniu uniemożliwiającym poznanie stanowiska organu, stanowić będzie istotne naruszenie art. 107 § 3 kpa. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, konieczne jest przed uzyskaniem pozwolenia na budowę uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to z art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 X 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081, ze zm.). Jeśli do tego inwestycja budowlana wymagałaby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to wykluczone byłoby zwolnienie jej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 pb. Jak bowiem wynika z art. 29 ust. 3 pb, wymieniony w art. 29 ust. 1 i 2 pb katalog inwestycji zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym ustalono, że przeprowadzone roboty budowlane polegały na remoncie transformatora mocy i przebudowie układu kompensacji mocy biernej i dotyczyły stacji elektroenergetycznej o mocy 110 kV. Wynika to z załączonego do zgłoszenia opisu technicznego planowanych robót (akta PINB, k. 13). W okolicznościach sprawy DWINB uznał, że inwestycja polegająca na remoncie w obrębie działki nr [...] istniejącego stanowiska transformatora mocy oraz przebudowie układu kompensacji mocy biernej wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie jest przedsięwzięciem mogącym chociażby potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikację taką oparto na stwierdzeniu, że przedmiotowa trafostacja, w tym jej poszczególne elementy, "nie przekraczają napięcia znamionowego 110 kV". Co istotne, DWINB stwierdził również, że trafostacja stanowi "część" obiektu budowlanego w postaci linii elektroenergetycznej, tak więc roboty budowlane były w istocie związane z remontem i przebudową części linii elektroenergetycznej. Sąd zwraca uwagę, że już tylko w świetle powyższych stwierdzeń jest wysoce prawdopodobne, że przedmiotowe przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uznanie trafostacji za "część" obiektu budowlanego w postaci linii elektroenergetycznej prowadzi nieuchronnie do wniosku, że jakiekolwiek roboty budowlane w obrębie trafostacji są w istocie robotami dotyczącymi linii elektroenergetycznej. Tymczasem napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV zaliczają się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 IX 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839, ze zm.) – dalej jako "rozporządzenie". Napięcie znamionowe nie musi przekraczać 110 kV. Wystarczy, że jest "nie mniejsze niż 110 kV". Do takich przedsięwzięć zalicza się także zasadniczo ich rozbudowę, przebudowę lub montaż, o ile spełnione zostaną warunki określone w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro DWINB uznał przeprowadzone roboty budowlane m.in. za "przebudowę" linii elektroenergetycznej to niezrozumiałe jest, z jakich względów wykluczył zastosowanie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zarówno DWINB jak i PINB nie dokonały żadnych wiarygodnych ustaleń pozwalających zweryfikować, czy powołany przepis znajduje w sprawie zastosowanie. Twierdzenie, że moc dwóch wykonanych zespołów kompensacji prądów ziemnozwarciowych (moc uzwojenia wtórnego transformatora potrzeb własnych) wynosi 100 kV i jest taka sama jak poprzednio, oparte jest wyłącznie na złożonym do protokołu oględzin oświadczeniu Radosława Mikły - przedstawiciela inwestora (akta PINB, k. 8). Oświadczenia tego nie potwierdzają protokoły odbioru robót budowlanych ani załączony do zgłoszenia opis techniczny (akta PINB, k. 10.1, k. 13-18). Organy nie dokonały żadnej krytycznej oceny tego oświadczenia, nie podjęły próby pozyskania dokumentacji lub ekspertyzy, która potwierdzałaby prawdziwość wskazanego parametru w świetle progów określonych w rozporządzeniu. Niejasne jest, czym w ogóle jest parametr "mocy uzwojenia wtórnego" i czy jest on tożsamy z parametrem mocy znamionowej, o której stanowi powołane rozporządzenie. Braki dowodowe w powyższym zakresie stanowią istotne naruszenie art. 77 § 1 kpa i czynią przedwczesnym twierdzenie, że przeprowadzone przez inwestora roboty budowlane nie stanowią zamierzenia, które mogłoby znacząco oddziaływać na środowisko. Zastrzeżenia Sądu budzi także dokonana przez PINB jak i DWINB kwalifikacja prawna przeprowadzonych robót budowlanych. PINB określił przeprowadzone roboty budowalne jako "montaż" nie wskazując w ogóle co pod tym pojęciem rozumie i jak przekłada się to na obowiązki inwestora związane z uzyskaniem pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych i wymaganiami środowiskowymi. Sąd zwraca uwagę, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę został zwolniony wyłącznie montaż: pomp ciepła, wolnostojących kolektorów słonecznych, urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW oraz mikroinstalacji biogazu rolniczego (art. 29 ust. 2 pkt 16 pb). DWINB z kolei twierdzenie o braku potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę i wystarczalności zgłoszenia oparł na regulacji z art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 2a lit.a pb dotyczącej remontu budowli. Stwierdził bowiem, że "remont" budowli, której budowa wymagała pozwolenia na budowę, odbywa się na podstawie zgłoszenia. Jest to oczywiście prawda. DWINB pominął jednak, że zakresem wykonanych przez inwestora robót objęty był nie tylko "remont" transformatora mocy ale również "przebudowa" układu kompensacji mocy biernej. Polegała ona na wykonaniu dwóch nowych stanowisk zespołów kompensacyjnych ZK-1 i ZK-2 posadowionych na nowych fundamentach i konstrukcjach w miejscu odmiennym od poprzednio istniejących (akta PINB, k. 15, 16, 8). Jakkolwiek organy nadzoru budowlanego nie są związane przyjętym przez inwestora opisem prawnym robót budowlanych, jednak w sytuacji gdy DWINB sam stwierdza, że: "(...) roboty budowlane były związane z remontem i przebudową części trafostacji (...)" nie sposób uznać, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę znajduje swoje uzasadnienie w art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 2a lit.a pb. Zwolnienie to obejmuje bowiem wyłącznie przypadki "remontu" a nie "przebudowy". Pozostawienie inwestycji w części dotyczącej wykonania nowych stanowisk zespołów kompensacyjnych ZK-1 i ZK-2 poza oceną i rozważaniami prawnymi naruszało w sposób istotny art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, uniemożliwiając Sądowi kontrolę stanowiska organu w tej kwestii. Reasumując, stwierdzić należy, że zarówno PINB jak i DWINB przedwcześnie zastosowały art. 105 § 1 kpa uznając postępowanie w sprawie legalności przeprowadzonych robót budowlanych za bezprzedmiotowe. Trafne są więc zarzuty skargi podnoszące konieczność dokonania ustaleń pozwalających jednoznacznie stwierdzić, czy problemowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zasadnie również zakwestionowano dokonaną przez organy nadzoru kwalifikację prawną przeprowadzonych robót budowlanych. Odnosząc się zaś do zarzutu skargi wskazującego na pominięcie ekspertyz przedłożonych przez stronę skarżącą należy zaznaczyć, że jakkolwiek wskazywały one na szkodliwość promieniowania elektromagnetycznego, to jednak nie dotyczyły oddziaływania na środowisko stacji elektroenergetycznej objętej kontrolowanymi robotami budowlanymi. Pominięcie przez organy obu instancji oceny tych materiałów nie mogło mieć więc wpływu na wynik sprawy. Sąd nie może też uwzględnić zarzutu pominięcia w postępowaniu Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś., która w ocenie strony skarżącej powinna zostać uznana za stronę w postępowaniu. Należy podkreślić, że Sąd podziela w tej kwestii wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że tego rodzaju zarzut mógłby zostać rozważony tylko w przypadku, gdyby ze skargą wystąpił podmiot pominięty w postępowaniu administracyjnym. Prawo czynnego udziału w postępowaniu pozostaje bowiem w wyłącznej dyspozycji podmiotu uprawnionego (rozporządzalność prawami procesowymi). Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, co powoduje zaistnienie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Wznowienie postępowania w takim przypadku następuje bowiem wyłącznie na wniosek strony pominiętej, co jednoznacznie wynika z art. 147 kpa. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który niejako z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot niewnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny uchylania decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa (zob. np. wyroki NSA: z 18 XI 2009 r., II OSK 1781/08, z 26 I 2009 r., II OSK 51/08, z 17 I 2008 r., II OSK 665/07, z 5 VII 2018 r., II OSK 1540/18 – publ. CBOSA). Już tylko z tego względu zarzut skargi nie mógł zostać uwzględniony i to niezależnie od oceny, czy Spółdzielnia Mieszkaniowa w Ś. ma w kontrolowanym postępowaniu jakiś interes prawny. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja DWINB narusza w istotnym stopniu art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 105 § 1 kpa, co stanowi podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c ppsa. Ponieważ analogicznym naruszeniem obciążona jest decyzja PINB, Sąd uchylił również orzeczenie organu pierwszej instancji na zasadzie art. 135 ppsa. Rozpatrując sprawę ponownie należy uwzględnić sformułowane wyżej oceny. Przede wszystkim uzupełnienia wymaga materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na wiarygodną ocenę przedsięwzięcia w zakresie znaczącego oddziaływania na środowisko. Wymagana jest również kompleksowa ocena prawna charakteru robót budowlanych uwzgledniająca fakt, że zgłoszone przez inwestora roboty budowlane polegały nie tylko na remoncie stanowiska transformatora mocy ale również wykonaniu nowych stanowisk układu kompensacji mocy biernej w innym miejscu, niż stanowiska dotychczasowe (zmiana sposobu zagospodarowania terenu).