II SA/Wr 562/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, , po rozpoznaniu w dnia 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. W. o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 562/15 w sprawie ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia jednorazowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wr 562/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 maja 2015 r. w przedmiocie naliczenia jednorazowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G., skargę oddalił. Skarżąca nie była obecna na ogłoszeniu wyroku, jednakże w zawiadomieniu o rozprawie Sąd pouczył skarżącą, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, zaś złożenie wniosku po upływie tego terminu jest czynnością bezskuteczną (karta 74 akt sądowych). W dniu 15 marca 2016 r. (korespondencja złożona za pośrednictwem Poczty Polskiej) U. W. zwróciła się z wnioskiem o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku i doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazał, że przebywając w H. w pierwszym tygodniu stycznia 2016 r. utraciła w wyniku kradzieży posiadany telefon i kontakty do pełnomocnika do odbioru korespondencji i nie miała możliwości jego uzyskania. Wskazała, ze nie mogła przyjechać do Polski, a z uwagi na to, że sprawa toczy się już od dłuższy czas, nie mogła przypuszczać, że może mieć miejsce rozprawa, a tym bardziej, że zapadnie na nim orzeczenie w sprawie. Wyjaśniła, że pod koniec 2015 r. dzwoniła do Sądu, ale nie było jeszcze wyznaczonego terminu rozprawy. Podała, że po przejeździe do Polski w dniu 10 marca 2016 r., uzyskała informację, iż wielokrotnie próbował się z nią skontaktować L. S., do którego niezwłocznie pojechała. Dowiedziała się od niego, że miała miejsce sprawa w sądzie i na podstawie rozmowy telefonicznej ustaliła, że zapadła orzeczenie. Do wniosku skarżąca dołączyła oświadczenie pełnomocnika do doręczeń na potwierdzenie podanych okoliczności oraz podpisane przez nią oświadczenie o utracie telefonu z powodu kradzieży. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W doktrynie przyjmuje się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 257-258). Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zatem wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, bowiem były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Sądu, kierując się powyższymi kryteriami, skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy nie jest możliwe, aby strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Nie można zatem uznać za dostatecznie usprawiedliwiającą skarżącą samą okoliczność wyjazdu za granicę. Jeżeli strona wyjechała z kraju nie zabezpieczając przy tym należycie swoich interesów procesowych, chociażby poprzez ustanowienie osoby, która wykonywałaby za nią czynności procesowe w zastępstwie, a nie tylko ograniczone do odbioru korespondencji, to powinna liczyć się w negatywnymi konsekwencjami procesowymi takiego zaniechania. Z wniosku skarżącej nie wynika też aby jej wyjazd miał charakter nagły, tak by nie mogła ona odpowiednio zabezpieczyć swoich interesów procesowych. Przyjdzie przy tym zauważyć, że skarżąca wyjeżdżając na tak długi okres czasu, tj. od 30 grudnia 2015r. do 10 marca 2016 r. powinna się liczyć, że w tym okresie może być wyznaczona rozprawa w sprawie jej skargi. W takim przypadku powinna dołożyć szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych (por. postanowienie NSA z 12 września 2012 r., I FZ 272/12). O takim zachowaniu skarżącej świadczyłoby niewątpliwie wykonanie kolejnego telefonu do tut. Sądu, np. w styczniu 2016 r. celem uzyskania informacji o wyznaczeniu rozprawy. Numer telefonu do Wydziału Informacji Sądowej jest dostępny na stronie internetowej sądu. W innym przypadku, skoro skarżąca wcześniej zaplanowała wyjazd i jednocześnie zainicjowała postępowanie sądowoadministracyjne wnosząc skargę, na czas pobytu za granicą mogła i powinna ustanowić pełnomocnika do reprezentowania jej przed Sądem administracyjnym, np. korzystając z pomocy tego samego pełnomocnika, który wniósł w jej imieniu zażalenie na postanowienie z dnia 24 września 2015 r. Wybór taki pozwoliłby również uniknąć tych wszystkich wątpliwości związanych z odbieraniem korespondencji przez pełnomocników pocztowych, co miało już miejsce na etapie uzupełniania braków formalnych skargi, a tym samym pozwoliłoby szybciej i sprawniej rozpoznać niniejszą sprawę. Zdaniem Sądu również podniesione w uzasadnieniu wniosku okoliczności związane z kradzieżą telefonu w pierwszym tygodniu stycznia 2016 r., a co za tym idzie brak kontaktu z pełnomocnikiem do odbioru korespondencji, nie przemawiają na korzyść skarżącej, bowiem zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone pełnomocnikowi pocztowemu dopiero w dniu 27 stycznia 2016 r., a więc istniało wystarczająco dużo czasu (około dwudziestu dni) aby taki kontakt ponownie nawiązać. Zaniechanie w tym zakresie skutecznych działań przez skarżącą, chociażby skorzystanie z pomocy innych osób, np. męża, świadczy o niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu spraw i tym samym o winie skarżącej. Brak zapobiegliwości ze strony skarżącej przesądza o możliwości uznania, że ponosi ona winę za uchybienie terminu zakreślonego do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.