II SA/Wr 563/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z dnia 16 sierpnia 2021 r., znak: GK-ONG.7221.20.2021.OŁ w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę. J. M. (dalej: skarżący) złożył w dniu 4 października 2021 r. (data wpływu do organu) skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z dnia 16 sierpnia 2021 r., znak: GK-ONG.7221.20.2021.OŁ w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 stycznia 2022 r., wobec czego termin na wykonanie czynności wskazanych w zarządzeniu upływał z dniem 28 stycznia 2022 r. Pismem z dnia 2 lutego 2022 r. strona wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2022 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił J. M. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.. Postanowieniem z dnia 14 września 2022 r. Sąd utrzymał w mocy powyższe zarządzenie referendarza sądowego. Odpis postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej wraz z pouczeniem, że od powyższego orzeczenia nie przysługuje środek zaskarżenia. W wykonaniu zarządzenia z dnia 19 września 2022 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 18 listopada 2021 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Strona została jednocześnie pouczona W zakreślonym terminie strona nie uiściła wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach sprawy zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 18 listopada 2021 r. zostało doręczone 21 stycznia 2022 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył wniosek z dnia 2 lutego 2022 r. o przyznanie prawa pomocy, który został zarejestrowany pod sygn. akt II SPP/Wr 7/22. Postanowieniem z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt II SPP/Wr 7/22 Sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W konsekwencji skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie pozostało bezskuteczne. Sąd zwraca uwagę, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie niweczy rygoru odrzucenia skargi zawartego w wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu. Sąd zgadza się bowiem ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, zgodnie z którym wobec prawomocnego negatywnego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zgłoszenie kolejnego takiego żądania po wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia o uiszczenie wpisu sądowego, nie wpływa na bieg ustawowego terminu do jego wykonania, tj. nie powoduje jego przerwania, ani zawieszenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2804/17, postanowienie NSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II OZ 186/18 – publ. CBOSA). Mając zatem powyższe na uwadze, zażalenie podlegało odrzuceniu na zasadzie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.