II SA/Wr 564/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. A. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 7 czerwca 2005 roku Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi R. W. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 30 lipca 2005 r. B. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia 7 czerwca 2005 roku Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi R. W., zarzucając podjęcie zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż skarżona uchwała po przedstawieniu jej Wojewodzie nie została zakwestionowana przez ten organ i jako zgodna z prawem została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym 26 lipca 2005 r. Nadto w odpowiedzi na skargę organ podniósł, iż skarżąca będąca jednocześnie radną Rady Miejskiej W. nie jest legitymowana do wniesienia skargi podważającej legalność ww. uchwały. Pismem z dnia 2 listopada 2005 r. wezwano skarżącą do oświadczenia się w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wzywała Radę Miejską W. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem uchwały nr [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż wezwanie to skarżąca odebrała osobiście w dniu 7 listopada 2005 r., a zatem zakreślony termin siedmiodniowy do udzielenia odpowiedzi upłynął 14 listopada 2005 r. Powyższa odpowiedź nie została udzielona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - zwanej dalej u.s.g. (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zgodnie z powołanym wyżej art. 101 u.s.g. aby skutecznie wnieść skargę należy wyczerpać tok instancji w postępowaniu przed organem administracji. Oznacza to tyle, iż należy spełnić warunek zawarty w ust. 1 tegoż przepisu. Dopiero po spełnieniu tego wymagania, a więc wezwaniu do usunięcia naruszenia, skargę należy uznać za złożoną prawidłowo. Z akt sprawy nie wynika, że skarżąca wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa do Rady Miejskiej W. w trybie art. 101 u.s.g. Ponadto wobec braku odpowiedzi na zapytanie Sądu należy uznać, iż skarżąca takiego wezwania nie dokonała. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niewątpliwie tą przyczyną jest także niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia nie jest typowym środkiem zaskarżenia, lecz nadzwyczajnym, dającym legitymowanemu podmiotowi możliwość kwestionowania działania organu w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ (tak T. Woś w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, s. 241). Podobnie Z. Leoński "Wezwanie z art. 101 jest nie sformalizowanym lub mało sformalizowanym administracyjnym środkiem zaskarżenia, który ma uruchomić kontrolę Rady przez samą Radę" w Glosa do wyroku NSA z dnia 19 października 1992 r., IV SA 931/92 (1994/6/105 - t. l). Należy jednak podkreślić, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że fakt, iż skarga na uchwałę rady gminy została przez NSA odrzucona, nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu tej uchwały przez tę samą osobę, gdy przyczyną wcześniejszego odrzucenia skargi było niedopełnienie warunku określonego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 1990 r., Nr 16, poz. 95 ze zm.), polegającego na wezwaniu rady do usunięcia naruszenia ineresu prawnego, w późniejszym czasie warunek ten zaś został spełniony (Postanowienie NSA z 1 XII 1993 r. -I SA 892/93). Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.