II SA/Wr 571/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Halina Kremis (sprawozdawca) Sędziowie: SWSA Anna Siedlecka Asesor WSA Alicja Palus Protokolant: Kamila Zawiślan po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r. sprawy ze skargi V. S. i B. M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz V. S. i B. M. 500 zł uiszczonej opłaty sądowej od skargi; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Prezydent W., decyzją z dnia [...] (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 30 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz, U. z 2003 r. Nr 207, poz, 2016 z późn. zm.), art. 104 kpa oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez V. S. i B. M. robót budowlanych polegających na zabudowie wnęki, montażu stolarki okiennej wraz z demontażem i montażem nowej instalacji elektrycznej w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku przy ul. K. [...] we W. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że roboty budowlane opisane w zgłoszeniu wymagają zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji V. S. i B. M., podnieśli, że została podjęta z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru realizacji robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, w związku z czym decyzja ta jest bezskuteczna prawnie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W argumentacji swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż obiekty i roboty budowlane, których realizacja nie wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, zostały enumeratywnie wymienione przepisami art. 29 ustawy Prawo budowlane. Stanowią one wyjątki od ogólnej zasady, zawartej w art. 28 ust. 1 tej samej ustawy, dotyczącej obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji pociąga to za sobą niedopuszczalność stosowania do nich wykładni rozszerzającej. Oznacza to, iż zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy tylko tych inwestycji, które zostały bezpośrednio wskazane przepisami art. 29 Prawa budowlanego, zaś realizacja pozostałych inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W ramach zgłoszonego przez inwestora przedsięwzięcia przewidziano wykonanie robót budowlanych obejmujących demontaż ścianek działowych z płyt gipsowo-kartonowych. Należy stwierdzić, że wskazane roboty budowlane nie odpowiadają żadnej z inwestycji wymienionych w treści art. 29 Prawa budowlanego, nie wyłączając remontu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. 2 Sygn. akt lI SA/Wr 571/05 Zgodnie z definicją remontu zawartą w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Tymczasem, jak podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, roboty budowlane polegające na zabudowie wnęki ściankami działowymi nie odpowiadają przyjętemu przez ustawodawcę pojęciu remontu, ponieważ roboty te stanowią w istocie przebudowę części obiektu budowlanego. Ponieważ roboty te nie odpowiadają także pozostałym rodzajom robót budowlanych wskazanych przepisem art. 29 powołanej ustawy, realizacja zgłoszonej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia na budowę w drodze decyzji. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, właściwy organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W powstałej sytuacji wniesienie więc przez właściwy organ sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych zgłoszonych przez inwestorów było w opinii organu odwoławczego całkowicie zasadne. Natomiast podniesiony przez skarżących zarzut wniesienia sprzeciwu z uchybieniem przewidzianego ustawowo terminu do jego wniesienia, jest w ocenie organu odwoławczego całkowicie nieuzasadniony. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych należy dokonać w terminie 30 dni przed terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie dwóch lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Oznacza to, że inwestor nie może rozpocząć robót budowlanych przed upływem 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, ponieważ tyle właśnie czasu ma właściwy organ do wniesienia sprzeciwu. Brak reakcji organu w tym terminie oznacza zgodę na rozpoczęcie zgłoszonych robót budowlanych. Jednakże, stosownie do art. 30 ust. 2 powołanej ustawy, w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. 3 Sygn. akt ii SA/Wr 571/05 W myśl art. 30 ust, 2 ustawy Prawo budowlane, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów. Wydanie postanowienia nakładającego na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, zgłoszenia, wstrzymuje zdaniem organu drugiej instancji bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin ten jest bowiem liczony od dnia doręczenia zgłoszenia, które nie zawiera braków formalnych, lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia tych braków. Dokonując w dniu 15 lutego 2005 r. zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowej inwestycji, skarżący zaniechali przedłożenia dokumentacji, która umożliwiłaby organowi pierwszej instancji ustalenie rodzaju i zakresu tej inwestycji. Z uwagi na powyższe, postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] (Nr [...]) nałożono na zgłaszających obowiązek stosownego uzupełnienia powyższego zgłoszenia, w terminie do dnia 10 marca 2005 r. Zdaniem organu odwoławczego bieg terminu do wniesienia przez organ pierwszej instancji sprzeciwu należało liczyć od daty terminu wyznaczonego w postanowieniu, nie zaś od dnia dokonania zgłoszenia, wobec czego sprzeciw jest skuteczny jako dokonany z zachowaniem ustawowego terminu. W dniu 15 lutego 2005 r. inwestorzy zgłosili organowi pierwszej instancji zamiar przystąpienia do robót budowlanych polegających na zabudowie wnęki i montażu stolarki drzwiowej w lokalu mieszkalnym nr [...] i [...] w budynku przy ul. K. [...] wraz z demontażem i montażem instalacji elektrycznej. Postanowieniem Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] nałożono na nich obowiązek uzupełnienia w terminie do 10 marca 2005 r. o odpowiednie szkice lub rysunki zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawa budowlanego wraz z opisem planowanych robót budowlanych. Z analizy uzupełnionych w dniu 11 marca 2005 r. dokumentów wynika zaś, że zgłoszenie dotyczy wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Przebudowa wejścia wykracza, zdaniem organu drugiej instancji, poza zakres robót wymienionych w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszenie złożone przez skarżących jest bezskuteczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu V. S. i B. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 4 Sygn. akt II SA/Wr 571/05 Uzasadniając skargę wskazali, iż decyzją o sprzeciwie, doręczoną skarżącym skutecznie 2 kwietnia 2005 r., Prezydent W. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych objętych ogłoszeniem, argumentując w uzasadnieniu, że roboty budowlane opisane w ogłoszeniu wymagają zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z tym, iż decyzja Prezydenta W. wskutek niemożności odebrania przez skarżących została zgodnie z art. 44 kpa złożona w Urzędzie Pocztowym, a następnie odebrana przez nich właśnie 2 kwietnia 2005 r., to tę datę należy uznać za skuteczne doręczenie decyzji, a zatem skuteczne prawnie wydanie. Ponieważ zaś 30-dniowy termin do wniesienia przez organ sprzeciwu, wobec zamiaru realizacji robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, upłynął 17 marca 2005 r., decyzję tę należy zdaniem skarżących uznać za wydaną po terminie określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wobec powyższego w ocenie skarżących zarówno zaskarżona przez nich decyzja drugoinstancyjna, jak i zaprezentowane w niej uzasadnienie naruszają prawo. Przede wszystkim jak wskazali, teza organu drugiej instancji, jakoby postanowienie nakładające na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie zgłoszenia, wstrzymuje bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, jest nieuprawnioną wykładnią contra legem. Ani przepisy prawa budowlanego, ani zwłaszcza kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują takiego skutku. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji miało zdaniem skarżących w tym punkcie charakter wysoce arbitralny. Zawarte w postanowieniu nr [...] z dnia [...] pouczenie, iż po bezskutecznym upływie terminu do uzupełnienia zgłoszenia organ wniesie sprzeciw, także nie sugeruje - jak podnoszą to skarżący - zgłaszającemu, iż zawieszeniu uległ termin do wniesienia sprzeciwu. Taka sytuacja jest dalece niekorzystna z punktu widzenia ochrony interesu indywidualnego jednostki. Zgłaszający jest bowiem, w ocenie skarżących, pozbawiony możliwości precyzyjnego ustalenia upływu terminu do złożenia przez organ administracji sprzeciwu, a co za tym idzie rozpoczęcia robót budowlanych. Zawarte w pouczeniu sformułowanie, iż po bezskutecznym upływie terminu do złożenia sprzeciwu, "organ wniesie sprzeciw" (jest to powtórzenie regulacji art. 30 ust. 2 In fine Prawa budowlanego), sugeruje, iż sprzeciw powinien być złożony niezwłocznie. Przyjmowanie zatem nie popartej normą prawną, ani jakąkolwiek podstawą normatywną interpretacji, że postanowienie nakładające na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie zgłoszenia, wstrzymuje bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, jest naruszeniem wynikającej z art. 8 kpa zasady praworządno- 5 Sygn. akt ii SA/Wr 571/05 ści oraz wynikającej z fundamentalnej zasady demokratycznego państwa prawa zasady zaufania obywateli do organów państwa. W sytuacji nie poinformowania w sposób dosłowny i jasny zgłaszających o przedłużeniu terminu do zgłoszenia sprzeciwu wobec planowanej inwestycji, inwestorzy, przystąpili wraz z upływem terminu 30 dni, liczonego od dnia dokonania zgłoszenia, do wykonania planowanych robót. Działali przy tym w zaufaniu do jednoznacznego przepisu prawa i działania organu administracji. Ponadto nałożenie obowiązku dołączenia do zgłoszenia odpowiednich szkiców i rysunków nie ma - jak utrzymuje to organ odwoławczy - charakteru usunięcia braków formalnych zgłoszenia, dołączenie ich nie jest bowiem wymogiem formalnym zgłoszenia. Ustawodawca w art. 30 ust 2 prawa budowlanego przewiduje, iż należy je dołączyć do zgłoszenia tylko w zależności od potrzeb. To organ administracyjny, a nie zgłaszający decyduje o potrzebie wykorzystania tej dokumentacji. Trudno zatem uznać - jak chce organ drugiej instancji - iż było to ze strony skarżących zaniechanie przedłożenia dokumentacji umożliwiającej ustalenie rodzaju i zakresu inwestycji. Przemawia za tym także to, iż dając organowi uprawnienie do nałożenia takiego obowiązku na zgłaszającego, art. 30 ust 2 prawa budowlanego mówi nie o "usunięciu braków formalnych" , a "uzupełnieniu" zgłoszenia. Artykuł 64 § 1 kpa reguluje instytucję usunięcia braków formalnych, jako mającą zastosowanie tylko w przypadku, gdy pismo wszczynające postępowanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. Określenie "uzupełnienie zgłoszenia" nie jest zatem przypadkowe. Z przepisu art. 30 ust. 2 prawa budowlanego wynika także expressis verbis, iż uzupełniane jest zgłoszenie, a zatem akt, od którego wniesienia liczy się termin wyznaczony przez ustawodawcę organowi administracyjnemu do złożenia sprzeciwu. W konsekwencji, w opinii skarżących, organ drugiej instancji bezpodstawnie uznał, że wskutek zawieszenia biegu terminu sprzeciw organu wobec wykonania planowanej inwestycji wniesiony decyzją Prezydenta W. jest skuteczny, jako dokonany z zachowaniem terminu do jego wniesienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, argumentując, iż wydanie przez organ nadzoru budowlanego postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nakładającego na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, zgłoszenia, wstrzymuje bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Termin ten jest bowiem liczony od dnia doręczenia zgłoszenia, które nie zawiera braków formalnych, lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia tych braków. Dokonując zaś w dniu 15 lutego 2005 r. zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowej inwestycji, skarżący w ocenie Wojewody D. zaniechali przedło- 6 Sygn. akt II SA/Wr 571/05 żenią dokumentacji, która umożliwiłaby organowi pierwszej instancji ustalenie rodzaju i zakresu tej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga skargę w granicach danej sprawy, nie będąc jednak przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2) zaskarżonego aktu, czynności, tudzież bezczynności organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny - po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i obowiązującego w dacie wydawania decyzji ostatecznej prawa - stwierdził konieczność wyeliminowania kwestionowanych orzeczeń z obrotu prawnego, przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 134 § 1 wymienionej wcześniej ustawy. Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, dokonywanej według wskazanych kryteriów, jest decyzja Wojewody D. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. w przedmiocie "sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie wnęki, montażu stolarki okiennej wraz z demontażem i montażem nowej instalacji elektrycznej w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku przy ul. K. [...] we W. 7 Sygn. akt II SA/Wr 571/05 Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd stanął na stanowisku, że istnieją podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zakwestionowanych decyzji, gdyż w ocenie Sądu zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, dopuściły się naruszenia prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Materialno-prawną podstawę skarżonych orzeczeń stanowi art. 30 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Stosownie do dyspozycji tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji ostatecznej) zgłoszenia wykonania prac budowlanych należy dokonać przed terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania prac budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia, właściwy organ nie wniesie w drodze decyzji sprzeciwu, i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że inwestorzy V. S. i B. M., dokonali w dniu [...] zgłoszenia zamiaru "budowy obiektu" w postaci zabudowy wnęki i montażu drzwi, w części korytarza, przylegającej do lokali mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku przy ul. K. [...]. Bezspornym jest także, iż postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] nałożono na skarżących obowiązek uzupełnienia w terminie do 10 marca 2005 r. dokumentacji o odpowiednie szkice lub rysunki, zgodnie z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wraz z opisem planowanych robót budowlanych. W końcowej części postanowienia organ wskazał, że "po bezskutecznym upływie terminu organ wniesie sprzeciw". Jak wynika dalej z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, a ściślej z pisma skarżących uzupełniającego zgłoszenie, inwestorzy wskazali, iż w ramach prowadzonych robót zostaną wykonane następujące roboty: postawienie ścianki gipsowej na stelażu z listew aluminiowych, pokrycie tynkiem, montaż drzwi, pomalowanie ścian, demontaż oświetlenia i doprowadzenie oświetlenia w korytarzu z mieszkania nr 13 i 14. Na te okoliczności inwestorzy przedłożyli także żądany rysunek. W tym miejscu wskazać trzeba, że zakres wniosku zakreślił granice przedmiotu kontrolowanego postępowania. W konsekwencji należy przypomnieć, iż Prawo budowlane w art. 3 definiuje szereg pojęć na użytek tej ustawy, stanowiąc (między innymi), że obiektem budowlanym jest a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Analizując pod kątem ustawowej definicji obiektu budowlanego, "zabudowa wnęki i montaż drzwi" nie mogą być uznane za taki obiekt. Niewątpliwie nie 8 Sygn. akt II SA/Wr 571/05 jest to także budynek, ani budynek mieszkalny jednorodzinny (ust. 2 i 2a art. 3 Prawa budowlanego). Zabudowa wnęki i montaż drzwi nie może być także potraktowana jako budowla - bowiem ustawodawca nakazuje przez tę rozumieć każdy obiekt budowlany nie-będący budynkiem lub obiektem małej architektur/, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; nie jest także tymczasowym obiektem budowlanym. Natomiast przywołane wcześniej postanowienie organu posługuje się pojęciem "robót budowlanych" i nakłada na inwestorów obowiązki w zakresie planowanych "robót budowlanych". Wskazać zatem należy, że organ prowadził postępowanie administracyjne w zakresie zgłoszonych robót budowlanych, podczas, gdy pierwotne zgłoszenie opiewało na "zamiar budowy obiektu (?) w postaci zabudowy wnęki i montażu drzwi". Skoro tak, to należy uznać, że organy architektoniczno-budowlane prowadziły postępowanie w zakresie zgłoszenia robót budowlanych. Pomijając okoliczność, że - jak z tego wynika - organy orzekły w zakresie czegoś, co nie było przedmiotem zgłoszenia, a zatem orzekły co do przedmiotu nie objętego wnioskiem, należy rozważyć, czy istotnie w sprawie mamy do czynienia z "robotami budowlanymi" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Omawiany wcześniej przepis definiuje także pojęcie robót budowlanych wskazując, iż przez roboty budowlane rozumiemy budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Skonkretyzowane w uzupełnieniu roboty w postaci postawienia ścianki gipsowej na stelażu z listew aluminiowych, pokrycie tynkiem, montaż drzwi, pomalowanie ścian, demontaż oświetlenia i doprowadzenie oświetlenia w korytarzu z mieszkania nr [...] i [...] nie mieszczą się zdaniem Sądu również w ustawowej definicji robót budowlanych. W efekcie, zdaniem Sądu, w pierwszym rzędzie należy rozważyć czy istotnie roboty, o których mowa we wniosku, podlegają regułom z art. 28, 29 lub 30 Prawa budowlanego. Jeśli zamierzenie inwestycyjne nie odpowiada definicjom budynku, budowli czy robót budowlanych, nie podlega tym samym regulacji Prawa budowlanego. 9 Sygn. akt II SA/Wr 571/05 Dodatkowo jeszcze należy podnieść, że - jak to wynika wprost z analizy osnowy decyzji organu drugiej instancji - organ ten orzekł w zakresie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie wnęki, montażu stolarki okiennej wraz z demontażem i montażem nowej instalacji elektrycznej w lokajach mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku przy ul. K. [...] we W. Lektura oświadczeń i pism strony skarżącej, znajdujących się w aktach sprawy wskazuje jednoznacznie, że wniosek nie dotyczył żadnych robót w lokalach mieszkalnych, ani nie dotyczył stolarki okiennej. Błędne ustalenie stanu faktycznego planowanych robót mogło (poprzez zwiększenie ich zakresu w stosunku do wniosku) mieć także wpływ na to czy organy architektoniczno-budowlane miały podstawy do ingerencji i jeśli tak, to w jakim zakresie. Jeśli chodzi o zarzuty skargi, to należy podnieść, iż zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, którą Sąd w tym składzie podziela, termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego. Oznacza to, iż jest terminem na załatwienie sprawy, a nie terminem do wydania decyzji. Musi więc obejmować także doręczenie decyzji stronie postępowania administracyjnego (tak między innymi wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 555/04, LEX nr 169408). Nadto w wyroku z dnia 17 maja 1999 r. (IV SA 747/97, LEX nr 47285) NSA sformułował godny aprobaty pogląd, że "sprzeciw wyrażony przez organ w trybie art. 30 ust. 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. W rozumieniu art. 104 kpa, sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli do tego był wzywany inwestor), w praktyce oznacza udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Zgodnie z konstrukcją redakcyjną przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego niewniesienie sprzeciwu przez organ w określonym terminie, jest również formą rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, gdyż kończy to sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 in fine kpa)". Jednakże, wobec wcześniejszych uwag należy wskazać, iż skoro zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Klauzula zawarta w punkcie III wyroku wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu o uwzględnieniu skargi przepisu art. 152 ustawy, a orzeczenie o 10 Sygn. akt lI SA/Wr 571/05 kosztach uzasadnione jest treścią art. 200 tego samego aktu, który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt Iub podjął zaskarżoną czynność aIbo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. 11