II SA/Wr 571/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi E. Z. i J. Z. na decyzję D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania drewnianego budynku gospodarczego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz adwokat D. K. – Sz. - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - łączną kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z podatkiem VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB) na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej k.p.a.) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w J.G. (dalej - PINB) z dnia [...] r., nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania drewnianego budynku gospodarczego na garaż na posesji przy ul. C. [...] w J. G. Decyzja ta podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na skutek pisemnych interwencji związanych z zainwestowaniem działki nr [...] przy ul. C. [...] w J. G. PINB zawiadomieniem z dnia [...] r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wybudowania na przedmiotowej nieruchomości obiektu gospodarczego. Organ nadzoru budowlanego prowadził czynności wyjaśniające w sprawie, a zawiadomieniem z dnia 15 kwietnia 2007 r. poinformował, że w dniu 4 lipca 2006 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania drewnianego budynku gospodarczego na garaż. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] r. wydane zostało postanowienie nr[...] , którym w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązano E.Z. do przedłożenia określonych dokumentów związanych z drewnianym budynkiem gospodarczym użytkowanym jako garaż. Kolejne rozstrzygnięcie to postanowienie DWINB z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy wcześniej wskazane postanowienie organu I instancji. W toku postępowania PINB w J.G. w dniu [...] r. wydał także postanowienie nr[...] , którym nakazał E.Z. przedłożenie w terminie do dnia 21 grudnia 2007 r. protokołu z przeprowadzonych badań rezystancji izolacji i skuteczności zerowania instalacji elektrycznej w budynku gospodarczym funkcjonującym jako garaż. Kolejne rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego przybrało formę decyzji z dnia [...] r., nr [...] wydanej w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., którym nakazano E.Z. wykonanie w terminie do dnia [...] r. przeróbek niezbędnych do doprowadzenia drewnianego obiektu gospodarczego pełniącego funkcję garażu do stanu zgodnego z prawem poprzez: - wykonanie wentylacji nawiewnej i wywiewnej zgodnie z zaleceniami opinii technicznej, - zamurowanie dwóch okien na I piętrze budynku gospodarczego, do którego dobudowano garaż, - doprowadzenie drzwi usytuowanych w poziomie parteru prowadzących do przyległego budynku do klasy 30 minut odporności ogniowej. Powyższa decyzja nie ostała się w obrocie prawnym, gdyż na skutek wniesionego odwołania DWINB w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie badając sprawę PINB w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...] , którą w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazano inwestorowi wykonanie zaleceń wynikających z przedłożonej opinii technicznej, które miały na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem. Złożone odwołanie spowodowało wydanie przez DWINB w dniu [...] r. decyzji nr [...] uchylającej zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną decyzją z dnia [...] r. nr [...] PINB w J.G. przyjmując w podstawie prawnej art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał inwestorowi rozbiórkę budynku gospodarczego pełniącego funkcję garażu. Na skutek wniesionego odwołania sprawa stała się przedmiotem rozstrzygnięcia organu II instancji. DWINB stwierdzając konieczność sprawdzenia legalność wybudowania przedmiotowego budynku, co miało otworzyć drogę do badania zmiany sposobu jego użytkowania, w dniu [...] r. wydał decyzję, nr[...] , którą uchylił w całości decyzję PINB w J. G. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przystępując po raz kolejny do badania sprawy PINB w J. G. zakończył postępowanie w sprawie przedmiotowego budynku decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nakazującą J. i E. Z. rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego usytuowanego na posesji przy ul. C. [...] w J. G. Również i to rozstrzygnięcie zostało oprotestowane odwołaniem, natomiast w tym przypadku DWINB decyzją z dnia [...] r., nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt administracyjnych sprawy wynika jednak, że decyzja drugoinstancyjna nie zakończyła sprawy związanej z przedmiotowym budynkiem, ponieważ na skutek skargi wywiedzionej na tą decyzję do sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Wr 484/09) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Przyczynami eliminacji wskazanych decyzji z obrotu prawnego były szeroko opisane w uzasadnieniu wyroku uchybienia procesowe organów dotyczące w szczególności czynnego udziału stron w postępowania, jak też nieprawidłowości związane z koniecznością wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Jak wynika z akt sprawy rozstrzygnięcie sądu administracyjnego stało się prawomocne. PINB w J. G. w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą wskazując w podstawie prawnej art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nakazał J. i E. Z. rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego usytuowanego na posesji przy ul. C. [...] w J. G. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji DWINB decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne. Z kolei skarga na decyzję organu II instancji została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 669/10), który jest prawomocny. PINB w J. G. w dniu [...] r. przyjmując w podstawie prawnej art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania drewnianego budynku gospodarczego na garaż na posesji przy ul. C. [...] w J.G. Na uzasadnienie rozstrzygnięcia podano, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie zmiany sposobu użytkowania organ odwoławczy wskazał w swojej decyzji nr [...] z dnia [...] r., iż niecelowe jest prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania bez odniesienia się do kwestii samowolnej budowy tego obiektu. Organ ten stwierdził, że nie można mówić o samowolnej zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego, który powstał w warunkach samowoli budowlanej gdyż funkcję obiektu budowlanego określa decyzja o pozwoleniu na budowę, a takiej inwestor nie posiadał. Oceniono, że kwestia samowolnej zmiany sposobu użytkowania jest kwestią wtórna wobec legalności obiektu. PINB podał więc, iż postępowanie wszczęte w sprawie zmiany sposobu użytkowania stało się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W odwołaniu, jakie E.Z. złożył od powyższej decyzji wskazał on na wszczęcie przez PINB postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu w 2007 r. i zawiadomieniu o tym postanowieniem z dnia [...] r., (zdaniem Sądu wskazaną datą opatrzono zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a nie postanowienie). Dalej wskazuje się na wydanie decyzji nr [...] w sprawie rozbiórki drewnianego budynku gospodarczego również w stosunku do J.Z., która nie została zawiadomiona o postępowaniu w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu. Autor odwołania zwraca uwagę na brak czynności wyjaśniających przeprowadzonych w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, co jego zdaniem uniemożliwia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Jak wskazuje żadne czynności w sprawie zmiany sposobu użytkowania nie zostały przeprowadzone. E.Z. zdaje się wykluczać możliwość wydania decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy organ przed wydaniem decyzji nie wyjaśnił czy drewniany budynek faktycznie jest budynkiem i to budynkiem gospodarczym, oraz nie wyjaśnił kto jest inwestorem, właścicielem zarządcą. Ustalenia w powyższym zakresie są w ocenie autora odwołania niezbędne, z tej przyczyny, że organ może nałożyć obowiązki wyłącznie wówczas, gdy obiekt jest budynkiem w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i może je nałożyć wyłącznie na inwestora, właściciela lub zarządcę. Nadto brak dowodów na to, że sprawa jest bezprzedmiotowa tylko dlatego, że organ wszczął z urzędu w 2009 r. postępowanie w sprawie samowolnego wybudowania drewnianego budynku gospodarczego. DWINB decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego opisano dotychczasowy tok postępowania, by następnie przeprowadzić analizę przepisów prawa materialnego związanych z kwestią zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Odwołując się do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wskazano, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się przede wszystkim do ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w tym obiekcie działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Wskazując na możliwość zalegalizowania zmiany sposobu użytkowania obiektu dokonanej bez stosownego zgłoszenia wskazano na dyspozycję art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Podzielając zasadność stanowiska zaprezentowanego przez organ I instancji w decyzji oprotestowanej odwołaniem organ odwoławczy zauważył, iż w trakcie badania czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego należy w pierwszej kolejności ustalić przeznaczenie obiektu i jego funkcję w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę. Jeżeli brak jest takowego pozwolenia na budowę i obiekt jest samowolą budowlaną to trudno mówić o samowolnej zmianie jego sposobu użytkowania. Następnie fakt popełnienia samowoli budowlanej przy realizacji przedmiotowego obiektu poparto decyzją DWINB z dnia [...] r., nr[...] utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia [...] r., nr [...] nakazującą J. i E.Z. rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego usytuowanego na posesji przy ul. C. [...] w J.G. Dodatkowo odwołano się do prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 669/10), którym oddalono skargę E.Z. na decyzję DWINB nr[...]. Uwzględniając rozstrzygnięcia funkcjonujące w obrocie prawnym organ II instancji stanął na stanowisku, że postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania stało się bezprzedmiotowe, ponieważ nie jest możliwe zalegalizowanie zmiany sposobu użytkowania samowoli budowlanej. Następnie opisano przesłanki umorzenia postępowania wynikające z art. 105 § 1 k.p.a. polegające na jego bezprzedmiotowości rozumianej jako brak jednego z konstytutywnych elementów materialnego stosunku prawnego, tj. brak podmiotu i przedmiotu postępowania, a także zaistnienia innych okoliczności wywołujących podobny skutek, powodujący, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Odnosząc się zaś do odwołania organ podał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie, ponieważ nie poinformowanie o wszczęciu postępowania J.Z. nie wpływa na ustalenie treści rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Kwestia ta nie stanowi zatem o wadliwości zaskarżonej decyzji organu I instancji. Sprawa ta byłaby istotna, gdyby skarżona decyzja nakładała obowiązek na J. Z., a w przedmiotowej sprawie kończy ona postępowanie poprzez jego umorzenie bez orzekania o prawach i obowiązkach stron. W skardze jaką J.Z. i E.Z. wywiedli na wyżej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli oni o ,,umorzenie całej sprawy" zarzucając wadliwe zastosowanie przepisów prawa naruszenie ustawy k.p.a. oraz wydanie sprzecznych ze sobą decyzji wiążących stronę skarżącą. Skarżący załączając do skargi szereg dokumentów związanych ze sprawą wskazują na prowadzenie przez nadzór budowlany postępowania na skutek pomówień A. PINB przez 8 lat pomawia skarżącego i jego żonę o samowolę budowlaną i nakłada obowiązek wykonania robót budowlanych niezgodnych z pozwoleniem, projektem i ,,decyzją budowy domu". Dodatkowo skarżący wyjaśnili, że ,,oskarżenie i budowa budynku gospodarczego jest całkowicie kłamstwem, pomówieniem wymyślonym przez PINB w J.G.". ,,Nigdy na działce nr [...] przy ul. C. nikt nie budował, ani nie istnieje budynek gospodarczy drewniany użytkowany jako garaż - jest to kłamstwo". W motywach skargi opisano także korespondencję w sprawie przedmiotowego obiektu prowadzoną z organami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżących wniosła o uwzględnienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy - p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 105 k.p.a.. Badając sprawę pod kątem zastosowania tego artykułu przez organ nadzoru budowlanego, Sąd doszedł do przekonania, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Należy jednak zaznaczyć, że bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, wobec którego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to zatem brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, to brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość postępowania może mieć charakter podmiotowy jak i przedmiotowy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, np. gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania czy też sprawa ma cywilny charakter. Klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawni się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje. W sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia (np. z powodu śmierć osoby fizycznej, ustania bytu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej) mamy do czynienia z nieistnieniem przesłanek podmiotowych do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością przedmiotową, gdyż brak jest przedmiotu postępowania, tj. nie ma podstaw do merytorycznego orzekania o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego w oparciu o przepisy Prawa budowalnego, gdyż względem tego obiektu funkcjonuje ostateczna decyzja nakazująca jego rozbiórkę. To zaś uzasadniało umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Przechodząc do szczegółowej analizy sprawy trzeba ująć to wprost, że miała ona złożony, wielowątkowy i wieloletni charakter. Dość w tym miejscu powiedzieć, że organy nadzoru budowlanego wielokrotnie wydawały decyzje administracyjne, przy czym kilkakrotnie decyzje pierwszoinstancyjne były uchylane w toku postępowania odwoławczego przez DWINB. Względem przedmiotowego obiektu budowlanego wydawane były też decyzje poddawane kontroli sądowoadministracyjnej (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 484/09 oraz z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 669/10). Sama zawiłość prowadzonego przez służby nadzoru budowlanego postępowania wynikała prawdopodobnie z trudności wynikających z właściwym zakwalifikowaniem obiektu jako samowolnej zmiany sposobu użytkowania czy samowoli budowlanej polegającej na zrealizowaniu obiektu bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkową trudność stanowiło umiejscowienie inwestycji na gruncie przepisów prawa materialnego, gdzie wciąż istnieje możliwość poprzez dyspozycję art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. stosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Pomijając tą problematykę, bo przecież istotą sprawy jest bezprzedmiotowość postępowania, zauważyć trzeba, że niepewny kwalifikacji inwestycji organ I instancji formalnie wszczął dwa postępowania w sprawie tego samego obiektu budowlanego. I tak z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że pismem z dnia [...] r. znak [...], (karta nr 8 akt administracyjnych), zawiadomiono o prowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania obiektu gospodarczego. Następnie pismem z dnia [...] r. znak[...], (karta nr 17 akt administracyjnych) zawiadomiono o wszczęciu w dniu [...] r. z urzędu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania drewnianego budynku gospodarczego na garaż. Przy niejako ,,dwutorowym" prowadzeniu postępowania administracyjnego, a właściwie dwóch postępowań względem jednego obiektu, problematyczne dla organów, a tym bardziej dla inwestora, czemu daje wyraz zarówno w odwołaniu jak też w skardze nie rozróżniając tych postępowań, była ocena obecnego stanu prawnego obiektu rozumianego jako objętego konkretnym ostatecznym rozstrzygnięciem. PINB w decyzji z dnia [...] r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne względem zmiany sposobu użytkowania drewnianego budynku gospodarczego na garaż wskazując, że DWINB w decyzji z dnia [...] r., nr [...] wskazał na niecelowość prowadzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu bez odniesienia się do jego samowolnej budowy. Bardziej precyzyjnie w swoich rozważaniach zamieszczonych w decyzji z dnia [...] r. sprawę określił DWINB podając, że PINB decyzją z dnia [...] r., nr [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu, decyzję tą utrzymał w mocy organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r., nr[...], zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r. oddalił skargę na rozstrzygnięcie drugoinstancyjne. W tak kształtującym się stanie faktycznym i prawnym sprawy mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania wynikającą z przyczyn przedmiotowych. Skoro bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu, zaś wyrok oddalający skargę na tą decyzję korzysta z przymiotu prawomocności, nie istnieją podstawy by kontynuować formalnie wszczęte postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania tego samego obiektu budowlanego. Po pierwsze nakaz rozbiórki jest zdecydowanie dalej idącym od ewentualnego nakazu np. przedłożenia określonych dokumentów w toku ewentualnego postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania, a po wtóre nie można przecież nowym aktem administracyjnym, niejako na nowo kształtować sytuacji prawnej obiektu, objętego ostatecznym nakazem rozbiórki. Formalnie wszczęte w dniu 4 lipca 2006 r. postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu w chwili obecnej nie może zakończyć się żadną merytoryczną decyzją, ani korzystną dla inwestora, ani też nakazującą rozbiórkę, (po raz drugi). Okoliczność taka wyczerpuje przesłankę bezprzedmiotowości postępowania warunkującą jego umorzenie w oparciu o art. 105 k.p.a. Odnosząc się do twierdzeń skargi nie sposób przypisać im atrybutu zasadności. Skarżący zdaje się nie rozumieją znaczenia i skutku nałożonego już na nich nakazu rozbiórki obiektu. Zarzuty skargi są bardziej wyrazem niezadowolenia z samego faktu prowadzenia postępowania, stąd też wniosek procesowy o ,,umorzenie całej sprawy". Pewnego mankamentu procesowego można by ewentualnie doszukiwać się w podniesionej w odwołaniu okoliczności niepowiadomienia o wszczęciu postępowania w 2006 r. J. Z. Okoliczność ta nie może jednak wpłynąć na legalności decyzji o umorzeniu postępowania, gdyż jak słusznie wyjaśnił to organ II instancji, decyzja o umorzeniu postępowania nie orzeka o prawach i obowiązkach stron, a więc strona nie jest w stanie wykazać negatywnych następstw jakie dla niej wynikły z powodu niepowiadomienia jej o wszczęciu postępowania, tym bardziej, że kierowana była do niej pozostała korespondencja w sprawie w tym decyzje administracyjne. Uwzględniając dotychczasowe rozważania i uznając skargę za niezasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił (pkt I sentencji wyroku). Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika (pkt II sentencji wyroku) zapadło na mocy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).