II SA/Wr 574/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Oławie z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr VII/55/15 w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Miasto Oława w roku 2015 I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; II. zasądza od Gminy Miejskiej w Oławie na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Oławie z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr VII/55/15 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Miasto Oława w roku 2015, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ nadzoru zarzucił podjęcie zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem art. 11a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 856) w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuregulowanie wszystkich elementów Programu, to jest braku wskazania w Programie schroniska dla zwierząt bezdomnych oraz podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt. Motywując zasadność złożonej skargi Wojewoda wskazał, że w dniu 30 kwietnia 2015 r. Rada Miejska w Oławie podjęła uchwałę nr VII/55/15 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Miasto Oława w roku 2015. W opinii organu nadzoru uchwała ta została podjęta z naruszeniem art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegającym na niewskazaniu schroniska dla zwierząt bezdomnych odpowiedzialnego za zapewnienie tym zwierzętom schronienia i opieki oraz art. 11a ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie zwierząt w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegającym na niewskazaniu podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt. Wojewoda zaznaczył, że ze względu na upływ trzydziestodniowego terminu na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego wniósł skargę na kwestionowaną uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wskazując, że podstawę prawną uchwały stanowi art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt oraz przytoczywszy ust. 2, ust. 5 i ust. 7 tego artykułu, organ nadzoru stwierdził, że ustawa wprowadza ściśle określone wymogi zarówno co do treści programu, jak również szczegółową procedurę jego podjęcia. Rozwijając podniesione zarzuty Wojewoda podał, że Rada nie określiła w Programie schroniska dla zwierząt bezdomnych, którego celem jest zapewnienie tym zwierzętom schronienia i opieki, natomiast wskazała kojce dla zwierząt zlokalizowane przy ul. Rybackiej w Oławie, które są zorganizowane i utrzymywane przez Gminę. Nie wskazała też podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt. W piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r., stanowiącym reakcję na wezwanie Wojewody, wprost nie odniesiono się do kwestii podmiotu odpowiedzialnego za odławianie bezdomnych zwierząt, lecz przekazano umowę łączącą Gminę Miasto Oława z Przychodnią Weterynaryjną – Prywatna Praktyka, lek. wet. Józef Aksman, w ramach której Przychodnia zapewnia transport wyłapanym na zgłoszenie służb mundurowych bezpańskich zwierząt. Wyjaśniono także, że z uwagi na brak możliwości przekazywania zwierząt do schroniska, którego brak w okolicy oraz przepełnienie w innych schroniskach, gmina od kilku lat we własnym zakresie zapewnia skuteczną opiekę nad bezdomnymi zwierzętami z terenu miasta. W omaiwanym piśmie wskazano, iż zwierzęta przebywające w miejskich kojcach prowadzonych przez miejskich lekarzy weterynarii, zwracane są właścicielom lub przekazywane do adopcji i jak dotychczas żadne zwierzę nie przebywało w kojcu dłużej niż 3 miesiące. Kojce spełniają zatem rolę miejsca tymczasowego przetrzymywania zwierząt. Wskazano także, że obecnie prowadzone są rozmowy w sprawie utworzenia schroniska na terenie gminy wiejskiej Oława, do którego będą przyjmowane bezdomne zwierzęta z terenu miasta Oława oraz okolicznych wsi. Do tego czasu miejskie kojce, prowadzone przez Przychodnię Weterynaryjną, pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii i sanepidu, zapewniają fachową opiekę bezdomnym zwierzętom z terenu miasta i poprzez system adopcji, elektroniczne znakowanie, sterylizację, skutecznie ograniczają ilość bezdomnych zwierząt w mieście Oława. Organ nadzoru wskazał, że stosownie do art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt, elementem obligatoryjnym Programu jest zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt, natomiast ust. 2 pkt 3 tego artykułu Program reguluje kwestie odławiania bezdomnych zwierząt, co oznacza, że powinien wskazywać chociażby podmiot odpowiedzialny za realizację odławiania bezdomnych zwierząt. Przedmiotowy Program tych wymogów nie spełnia. Powołując się na zasadę legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP oraz na treść § 3 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt (Dz.U. Nr 116, poz. 753), definicję schroniska zawartą w art. 4 pkt 25 ustawy o ochronie zwierząt, a także unormowania zawarte w art. 11a ust. 2 tej ustawy, art. 11 ust. 1 pkt 1 i art. 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 z późn. zm.; obecnie Dz.U. z 2014 r. poz. 1539 z późn. zm.) i w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, Wojewoda wywiódł, że istotnym jest aby w każdym przypadku, gdy gmina w programie stanowi o konkretnym podmiocie jako schronisku miała pewność w zakresie spełniania przez niego określonych wymagań ustawowych. W opinii organu nadzoru, powyższe ma również niezwykle istotne znaczenie w kontekście art. 11a ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie zwierząt, w myśl którego program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt obejmuje obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt, gdyż ustawodawca uznał za istotne aby powyższe czynności były przeprowadzane przez uprawniony i nadzorowany przez organy Inspekcji Weterynaryjnej podmiot będący schroniskiem dla zwierząt. Wojewoda powołał się przy tym na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 649/13 i z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 410/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2013 r. Powołując się na art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, organ nadzoru zwrócił uwagę, że zabronione jest odławianie zwierząt bezdomnych bez zapewnienia im miejsca w schronisku dla zwierząt, chyba że zwierzę stwarza poważne zagrożenia dla ludzi lub innych zwierząt. Wojewoda stwierdził przy tym, że z uwagi na fakt, iż Miasto Oława nie zapewnia zwierzętom bezdomnym miejsca w schronisku, nie może realizować powierzonego jej ustawowo zadania wyłapywania bezdomnych zwierząt, a przewidziane w tym zakresie regulacje uchwały (§ 2 pkt 3, § 6) muszą być uznane za niezgodne z prawem. Organ nadzoru wskazał, że takie też stanowisko wyraził w rozstrzygnięciu nadzorczym znak NK-N.4131.98.8. 2014.MW. Wojewoda podkreślił, że Program powinien zawierać postanowienia dotyczące zarówno opieki nad zwierzętami bezdomnymi, jak i postanowienia dotyczące zapobiegania bezdomności. Tymczasem z treści Programu wynika, że w głównej mierze realizuje on zadanie gminy w kwestii zapobiegania bezdomności, a materia opieki nad zwierzętami została uregulowana w szczątkowym zakresie. Rada zatem uchwalając przedmiotowy program nie określiła jego wszystkich obligatoryjnych elementów. Powołując się następnie na § 119 ust. 1 i § 141 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908) organ nadzoru wywiódł, że podejmując uchwałę w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, Rada Miejska obowiązana była do wyczerpującego uregulowania wszystkich spraw przekazanych jej do unormowania w upoważnieniu zawartym w art. 11a ust. 2 i 5 ustawy o ochronie zwierząt. Zdaniem Wojewody, brak regulacji obligatoryjnych elementów wynikających z upoważnienia ustawowego stanowi naruszenie przepisów ustawy, a tym samym istotne naruszenie przepisów prawa. Każdorazowo niekompletne wypełnienie kompetencji do podejmowania uchwał powinno być traktowane jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały. Na poparcie tego stanowiska organ nadzoru powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 1798/99 (Lex nr 49428). W odpowiedzi na skargę strona przeciwna uznała skargę w całości za zasadną i wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podano, że skoro Gmina zgadza się zarówno z zarzutami, jak i z wnioskami skargi, to wniosek o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W granicach tak określonych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych ocenia prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafność ich wykładni. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). Po myśli art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Z kolei przepis art. 93 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. W niniejszej sprawie Wojewoda Dolnośląski wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Oławie z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr VII/55/15 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Miasto Oława w roku 2015, zarzucając, że została ona podjęta z istotnym naruszeniem art. 11a ust. 2 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 856 z późn. zm.) w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez nieuregulowanie wszystkich elementów programu, to jest braku wskazania w programie schroniska dla zwierząt bezdomnych oraz podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt. Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt stanowi, że zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W myśl ust. 3 tego artykułu, zabrania się odławiania zwierząt bezdomnych bez zapewnienia im miejsca w schronisku dla zwierząt, chyba że zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt. Odławianie bezdomnych zwierząt odbywa się wyłącznie na podstawie uchwały rady gminy, o której mowa w art. 11a. Stosownie do art. 11a ustawy o ochronie zwierząt, rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt (ust. 1) Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (ust. 2). Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie (ust. 3). Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt (ust. 4). Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina (ust. 5). Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta) (ust. 6). Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania: 1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii; 2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy; 3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy (ust. 7). Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu (ust. 8). Wedle art. 4 pkt 25 ustawy o ochronie zwierząt, przez "schronisko dla zwierząt" rozumie się miejsce przeznaczone do opieki nad zwierzętami domowymi spełniające warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 z późn. zm.; obecnie Dz.U. z 2014 r. poz. 1539 z późn. zm.). Szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać schroniska dla zwierząt, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. Nr 158, poz. 1657), wydanym na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Zgodnie z art. 11 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, powiatowy lekarz weterynarii prowadzi rejestr podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-l, n, p oraz w art. 4 ust. 3, oraz przedsiębiorstw i zakładów zatwierdzonych lub warunkowo zatwierdzonych na podstawie art. 24 ust. 1 lub art. 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009, na obszarze jego właściwości (ust. 1). Przepis art. 7 Konstytucji RP stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Mając na względzie treść przytoczonych wyżej unormowań ustawowych wniesioną w niniejszej sprawie skargę Wojewody Dolnośląskiego uznać należy za uzasadnioną. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 11a ustawy o ochronie zwierząt. Jak trafnie wskazał organ nadzoru, powyższa ustawa wprowadza ściśle określone wymogi co do treści programu, stanowiące swoiste wytyczne co do sposobu, w jaki gmina ma realizować powierzone jej zadania z zakresu zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom i ich wyłapywania oraz podejmowania działań na rzecz ochrony zwierząt. W niniejszej uchwale doszło do naruszenia wymagań wspomnianej ustawy poprzez nieuregulowanie wszystkich elementów programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, to jest poprzez brak wskazania w powyższym programie schroniska dla zwierząt bezdomnych i brak wskazania podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt. Organ nadzoru słusznie podkreślił, że przyjęty program powinien zapewniać bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt. Mając na uwadze definicję "schroniska dla zwierząt" zawartą w art. 4 pkt 25 ustawy o ochronie zwierząt oraz prawidłowo poczynione przez Wojewodę ustalenia dotyczące omawianej kwestii zgodzić się należy z organem nadzoru, że kojce dla zwierząt, zorganizowane i utrzymywane przez Gminę, o których mowa w przedmiotowym programie, nie mogą zostać uznane za miejsce przeznaczone do opieki nad zwierzętami domowymi, spełniające warunki określone w ustawie oraz w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt. Brak wskazania w zaskarżonej uchwale schroniska dla zwierząt bezdomnych stanowi naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt. Ponadto, wbrew wymogom wynikającym z art. 11a ust. 2 pkt 3 tej ustawy, w omawianej uchwale nie wskazano podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt. Konsekwencją powyższego jest niemożność rzeczywistego realizowania przez Gminę Oława obowiązku wynikającego z art. 11a ust. 2 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy, to jest obowiązku objęcia programem odławiania bezdomnych zwierząt, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 3 tej ustawy zabronione jest odławianie zwierząt bezdomnych bez zapewnienia im miejsca w schronisku dla zwierząt. Z uwagi na fakt, że Gmina Miasto Oława nie zapewnia zwierzętom bezdomnym miejsca w schronisku i nie wskazuje podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt, nie może realizować powierzonego jej ustawowo zadania wyłapywania bezdomnych zwierząt. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 2 pkt 1-8 ustawy o ochronie zwierząt wskazuje elementy, jakie musi zawierać program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Brak któregokolwiek z tych obligatoryjnych elementów wynikających z upoważnienia ustawowego, jak słusznie wywodził Wojewoda Dolnośląski, stanowi naruszenie przepisów ustawy, a tym samym istotne naruszenie przepisów prawa. Niekompletne wypełnienie kompetencji do podejmowania uchwał powinno być traktowane jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały. W tym stanie rzeczy należy uznać za prawidłowe stanowisko organu nadzoru, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegającym na niewskazaniu schroniska dla zwierząt bezdomnych odpowiedzialnego za zapewnienie tym zwierzętom schronienia i opieki oraz art. 11a ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie zwierząt w związku z art. 7 Konstytucji RP, polegającym na niewskazaniu podmiotu zobowiązanego do odławiania bezdomnych zwierząt. Zauważyć przy tym wypada, że powyższe nie jest w niniejszej sprawie sporne, bowiem strona przeciwna uznała skargę w całości za zasadną, podzielając w pełni zarówno zarzuty, jak i wnioski skargi. Nie można jednak uznać wniosku strony przeciwnej o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego za uzasadniony, bowiem powyższe postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Jego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, której efektem jest stwierdzenie nieważności tego aktu. Wnioskowane zaś przez stronę przeciwną umorzenie postępowania pozostawiłoby wadliwą uchwałę w obrocie prawnym. Mając powyższe na względzie, uznając stwierdzone naruszenia prawa za istotne, na podstawie art. 147 § 1 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.