II SA/Wr 575/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 2 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia stanowiska wobec wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty postanawia: odrzucić skargę. Pismem złożonym w dniu 15 lipca 2013 r. w Urzędzie Miejskim w S. W. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w S.z dnia [...] r. nr [...] w sprawie wniosku z dnia 22 kwietnia 2013 r. o zmianę uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia 23 października 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W skardze i kilkudziesięciu załącznikach opisano stan faktyczny sprawy związanej z problemem zwrotu bonifikaty udzielonej w związku nabyciem przez babkę skarżącej lokalu mieszkalnego w S. przy ul. S. [...]. Skarżąca stwierdziła, że uchwała z dnia [...] r. została podjęta w związku z pismem skarżącej z dnia 22 kwietnia 2013 r., w którym zwróciła się o usunięcie naruszenia prawa, do którego doszło – w ocenie skarżącej – poprzez podjęcie uchwały z dnia [...] r. nr [...]. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że pismo z dnia 22 kwietnia 2013 r. potraktowano jako "wniosek o zmianę uchwały z dnia [...] r.". Podjętą w tej sprawie uchwałą z dnia [...] r. Rada Miejska S. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w uchwale z dnia [...] r. i nie wyraziła zgody na odstąpienie przez Burmistrza S. od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty w kwocie 98.828,64 zł. W ocenie skarżącej z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że tym razem rada wzięła pod uwagę przedstawioną przez skarżącą okoliczność ustanowienia dożywotniej służebności mieszkania na rzecz babki, a tym samym usunęła wskazane przez skarżącą naruszenia prawa zaistniałe w uchwale z dnia [...] r. Jednak mimo to podjęte rozstrzygnięcie jest dla skarżącej niekorzystne, a wręcz krzywdzące. Nadto rada w żaden sposób nie uzasadniła podjętego w zaskarżonej uchwale rozstrzygnięcia, do czego według skarżącej, była zobowiązana. Odpowiadając na skargę organ gminy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania od strony skarżącej. Stwierdzono, że Rada Miejska w S. nie wyraziła zgody na zwolnienie skarżącej z obowiązku zwrotu bonifikaty udzielonej przy wykupie lokalu mieszkalnego, ponieważ przesłanki zwolnienia od obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, wymienione w art. 68 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) mają zastosowanie do pierwotnych nabywców nieruchomości wskazanych w art. 68 ust. 2 ustawy, a nie do osób im bliskich (art. 68 ust. 2 lit. b ustawy), na rzecz których zbyły nieruchomość (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 r. V CSK 15/10). Następnie stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie Rada Miejska w S. wyraziła swoje stanowisko w uchwałach: 1) nr [...] z dnia [...] r. w sprawie niewyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty; 2) nr [...]z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia [...] roku o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty oraz 3) nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wniosku z dnia 22 kwietnia 2013 r. o zmianę uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia [...]r. o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty. Dodano, że uchwały powyższe są ostateczne i nie zostały zaskarżone ani uchylone przez organ nadzoru. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych do odstąpienia od zwrotu udzielonej bonifikaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z powodu tego, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i inne akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Jednak do skargi na uchwałę wnoszonej do sądu administracyjnego przez osobę fizyczną zastosowanie znajdzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) oraz art. 53 § 2 p.p.s.a. Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest prawidłowo złożona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, o czym mówi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest uchwała organu gminy podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Takie wezwanie jest czynnością procesową (formalną), powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu zmianę lub uchylenie uchwały organu gminy. Następnie godzi się wyjaśnić, iż z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że w normalnym toku czynności podejmowanych przez skarżącego w celu wniesienia skargi do sądu na uchwałę organu gminy, po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżący otrzymuje odpowiedź na wezwanie, a następnie, jeżeli w ocenie skarżącego wezwanie nie było skuteczne, wnosi skargę w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, skarżący powinien wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. nr [...]. W § 1 tej uchwały stwierdzono, że "Rada Miejska podtrzymuje stanowisko wyrażone w Uchwale Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie wyrażenia stanowiska wobec wniosku z dnia [...] r. o ponowne rozpatrzenie sprawy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty". Treścią zaś wzmiankowanej uchwały z dnia [...] r. było zaś stwierdzenie, że rada "na wniosek Komisji Budżetowej i Gospodarki Mieniem Rady Miejskiej, podtrzymuje stanowisko wyrażone w Uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] roku, że nie wyraża zgody na odstąpienie przez Burmistrza S. od żądania zwrotu bonifikaty (...)". Jak zatem wynika z przytoczonych okoliczności faktycznych sprawy po raz pierwszy Rada Miejska w S. zajęła stanowisko wobec odstąpienia od żądania zwrotu bonifikaty w drodze uchwały nr [...] z dnia [...] r. Kolejne uchwały – z dnia [...] r. i z dnia [...] r. – podejmowano w związku z kolejnymi pismami i wnioskami skarżącej. Jak wynika z treści dokumentacji przedstawionej wraz ze skargą, skarżąca niezmiennie nie zgadza się w istocie z treścią uchwały nr [...] z dnia [...] r. Środkiem do ewentualnego kwestionowania tej uchwały było wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nota bene złożono w organie gminy w dniu [...] r. Od tej daty należałoby liczyć termin (30- lub 60-dniowy) do wniesienia ewentualnej skargi do sądu administracyjnego, jednakże skargi takiej wówczas nie złożono. Natomiast na obecnym etapie kluczowe znaczenie ma to, że zaskarżoną uchwałę z dnia [...] r. – co wynika już z jej tytułu – podjęto na skutek wezwania skarżącej z dnia 22 kwietnia 2013 r. do usunięcia naruszenia prawa, do którego miało dojść poprzez podjęcie uchwały z dnia [...] r. Zdaniem sądu rozpoznającego skargę, uchwała podjęta na skutek złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ma charakter jedynie proceduralny i stanowi – w myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunek formalny skutecznego wniesienia skargi na inną uchwałę, to jest uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Sama jednak w sobie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sąd administracyjny może rozpatrywać wyłącznie skargi na uchwały podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stanowisko to jest zbieżne z poglądami wyrażanymi już w orzecznictwie, na przykład w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt II OSK 1724/06, orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że przedmiotem zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być wyłącznie uchwała z zakresu administracji publicznej naruszająca interes prawny wnoszącego, a uchwała będąca jedynie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia, stanowi spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Z powyższych względów należało skargę odrzucić, jako niedopuszczalną. W związku z odrzuceniem skargi, sąd nie rozpoznawał wniosku o wtrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Nadto sąd nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania zarzutów skarżącej dotyczących odmowy odstąpienia od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty. Uwzględniając treść art. 200 p.p.s.a. sąd nie orzekał w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.