II SA/Wr 580/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zakładu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przyjmowanie odpadów do składowania pomimo decyzji o zamknięciu składowiska postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych) za przyjmowanie odpadów do składowania pomimo decyzji o zamknięciu składowiska. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie tego wniosku podano, że strona skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie administrowania mieniem komunalnym i posiada środki na bieżące pokrycie kosztów działalności. Skarżący zakład nie posiada jednak kapitału zapasowego, rezerwowego, ani nadwyżek finansowych. Działalność zakładu wymaga ciągłych nakładów (opłaty, wynagrodzenia, ubezpieczenie), a egzekucja nałożonej kary pozbawi zakład płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących niezbędnych wydatków. Taka sytuacja może doprowadzić do zaprzestania działalności i konieczności zaciągnięcia dalszych zobowiązań finansowych, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Wobec tego, zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji organów obu instancji wyrządzi znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty płynności finansowej zakładu. Według skarżącego zakładu, nałożona kara obciąży jego budżet i uniemożliwi wykonywanie jego statutowych zadań. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zatem przyjąć, że przywołany przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ustanawia dwie przesłanki, które dają możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji: pierwszą z nich jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a drugą niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem sądu zaskarżona decyzja niewątpliwie należy do decyzji, które podlegają wykonaniu, przez co należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Dalej trzeba powiedzieć, że wstrzymanie wykonalności aktu przez sąd administracyjny następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody wystąpią w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 968/11, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego należało przejść do oceny argumentacji zawartej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pamiętać jednak wypada, że przy ocenie wniosku nie chodzi o ustalenie, czy zasadnie wymierzono sporną karę, ale o ocenę, czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane wykonaniem zaskarżonej decyzji, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi może dojść do uchylenia zaskarżonej decyzji. Oceniając wniosek skarżącego z uwzględnieniem powyższego rozumienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. należy powiedzieć, że argumentacja zawarta we wniosku nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawiera żadnych konkretnych danych, które obrazowałyby, że zapłata kary w wysokości 20.000 zł będzie rzutowała na sytuację majątkową zakładu w taki sposób, że wywoła szkodę. Nie wykazano również w należyty sposób, że ewentualna szkoda może być "znaczna" w realiach niniejszej sprawy. Dalej sąd stwierdził, że we wniosku nie uprawdopodobniono, iż uiszczenie spornej kary wywoła nieodwracalny skutek. Wskazano wprawdzie, że trudne do odwrócenia będą koszty egzekucji kary, jednak należy powiedzieć, że w razie dobrowolnego uiszczenia kary, o kosztach egzekucji nie może być mowy. Natomiast zapłata kary wywoła , w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, skutek w postaci powstania roszczenia zakładu o zwrot nienależnie pobranej kwoty. To zaś – zdaniem sądu – nie może być poczytane za "trudny do odwrócenia skutek" wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo trzeba powiedzieć, że skarżący zakład jako jednostka organizacyjna Gminy [...] nie jest przedsiębiorcą, który może przynosić zysk lub stratę, ponieważ jest jednostką budżetową jednostki samorządu terytorialnego, a zatem pokrywa swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadza na rachunek dochodów gminy (zob. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.). Z tych względów nie można więc przyjąć, zdaniem sądu, że ewentualne nieprzewidzenie konieczności pokrycia kary w planie finansowym zakładu miałoby być przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Środki pieniężne mogą być przecież zaplanowane na inne cele lub pochodzić z rezerwy, a następnie dysponent budżetu może je przenieść na odpowiedni paragraf. Ustawodawca przewidział w tym zakresie stosowne mechanizmy pozwalające jednostkom budżetowym gmin na pokrywanie "nieprzewidzianych" należności. Reasumując, sąd stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że z wykonaniem zaskarżonej decyzji łączy się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niemniej warto wspomnieć, że dokonana w tym zakresie ocena nie wiąże jednak sądu co do rozstrzygnięcia dotyczącego samej skargi. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą bowiem podlegały ocenie sądu na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Na obecnym etapie należy jednak stwierdzić, że sąd nie znalazł podstaw, aby uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ nie została spełniona żadna z omówionych przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.