II SA/Wr 581/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek /sprawozdawca/ Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Protokolant Kinga Kręc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2010r. sprawy ze skargi K. H. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 6 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrócenia wniosku o dokonanie interpretacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z nieposiadaniem przez budynek mieszkalny świadectwa energetycznego. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej K. H. kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 6 sierpnia 2009 r. Nr [...] wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia 2 czerwca 2009 r. zwracające K. H. wniosek z dnia 24 kwietnia 2009 r. o dokonanie interpretacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z nieposiadaniem przez budynek mieszkalny we W. przy ul. T. [...] świadectwa energetycznego. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. K. H. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. "o podjęcie stosowanych czynności, informując jednocześnie, że B. N. i M. R. –N. "posiadają sublokatorów" a budynek przy ul. T. [...] nie posiada świadectwa energetycznego. W odpowiedzi organ poinformował wnioskodawczynię, że zgodnie ze znowelizowanym przepisem art. 57 ustawy – Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2009 r. organy nadzoru budowlanego sprawdzają posiadanie świadectwa charakterystyki energetycznej tych budynków co do których zgłoszono zamiar przystąpienia do użytkowania lub wystąpiono o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ przedmiotowy budynek posiada już pozwolenie na użytkowanie, organ stwierdził, że nie jest właściwy do podjęcia w sprawie jakichkolwiek czynności w tym zakresie. Ponadto wskazano, że przepisy Prawa budowlanego nie przewidują kompetencji dla organów nadzoru budowlanego w sytuacji wynajmowania lokalu w budynku, który nie posiada certyfikatu energetycznego. Kolejnym pismem z dnia 24 kwietnia 2009 r. K. H. podtrzymała żądanie stwierdzając, że w jej ocenie organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do podjęcia czynności również w przypadku budynków już zasiedlonych i posiadających pozwolenie na użytkowanie. Wystąpiła również o wskazanie, kto – zdaniem organu – zobowiązany jest do podjęcia odpowiednich czynności. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2009 r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta . na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. zwrócił K. H. wniosek z dnia 24 kwietnia 2009 r. jako wniosek w którym wystąpiła ona o interpretację przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w związku z nieposiadaniem przez budynek mieszkalny przy ul. T. [...] we W. świadectwa energetycznego. W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane wskazuje, że podniesione w zwróconym podaniu kwestie nie należą do zakresu właściwości i kompetencji organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego. Organ podkreślił, że z przepisu tego nie wynika konieczność dokonywania interpretacji przepisów prawa a także wydawania opinii i udzielenia porad prawnych których żąda wnioskodawczyni. Dlatego organ uważa, że nie jest kompetentny do odpowiedzi na pytanie kogo odpowiednie przepisy zobowiązują do podjęcia czynności w przypadku braku certyfikatów energetycznych budynków już zasiedlonych i posiadających pozwolenie na użytkowanie. Organ dodał, że odpowiedź na powyższe pytanie wymaga analizy orzecznictwa a pomoc prawną w tym zakresie strona może uzyskać zwracając się do profesjonalnego pełnomocnika. W konkluzji stwierdził, że skoro nie jest właściwy w powyższej sprawie, to uzasadniony jest zwrot wniosku K. H. na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła K. H. wskazując, że organ bezpodstawnie dokonał zwrotu jej pisma z dnia 24 kwietnia 2009 r. nazywając je błędnie wnioskiem. Wnioskiem jest natomiast pismo z dnia 11 lutego 2009 r. w sprawie którego organ nie podjął żadnych czynności związanych z obowiązkiem nałożonym ustawą Prawo budowlane w sprawie braku świadectwa energetycznego dla budynku przy ul. T. [...] we W.. Żaląca się ponownie podała, że lokal nr [...] jest wynajmowany a od dnia 1 stycznia 2009 r. nie można wynajmować budynku lub jego części, gdy nie posiada on świadectwa energetycznego. Za nieuzasadnione strona uznała stanowisko organu, że gdy budynek posiada pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane świadectwo energetyczne w przypadku wynajmu pomieszczeń. Dlatego wniosła o zobowiązanie organu pierwszej instancji do podjęcia odpowiednich czynności. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., na podstawie art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z art. 66 § 3 k.p.a. jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Ponadto zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji przestrzegają z urzędu swoją właściwość rzeczową i miejscową. Właściwość określona w powyższym przepisie oznacza zdolność prawną organu do rozstrzygania określonego rodzaju spraw w postępowaniu administracyjnym. Organy obowiązane są z urzędu do przestrzegania swojej właściwości rzeczowej, miejscowej oraz instancyjnej. Jeżeli zatem organ stwierdzi brak swojej właściwości winien – zgodnie z art. 65 k.p.a. – przekazać podanie do organu właściwego. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy podanie w całości wniesione zostało do organu niewłaściwego. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził jednakże, że taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Zdaniem organu z treści podania nie wynika właściwość sądu powszechnego. Wnosząca podanie domagała się interpretacji przepisów ustawy – Prawo budowlane w zakresie braku świadectwa energetycznego budynku. W takiej sytuacji na organie nie ciąży obowiązek przekazania sprawy do organu właściwego a jedynie zwrot podania wnoszącemu. Przepis art. 66 § 3 k.p.a. dotyczy bowiem sytuacji, gdy organ do którego wniesiono podanie stwierdzi niewątpliwie, że nie jest właściwy w sprawie a ze względu na rozwiązania prawne nie jest w stanie ustalić organu właściwego. Przenosząc powyższe uwag na grunt rozpoznawanej sprawy organ wyższego stopnia wskazał, że wnioskodawczyni pismem z dnia 11 lutego 2009 r. oraz pismem z dnia 24 kwietnia 2009 r. zwróciła się do organu pierwszej instancji o podjęcie stosownych czynności w sprawie nie posiadania przez sublokatorów mieszkania nr [...] w budynku przy ul. T. [...] świadectwa energetycznego, jak też o wskazanie, kogo (w takiej sytuacji), Prawo budowlane zobowiązuje do podjęcia czynności w przypadku nie posiadania przez budynek certyfikatu energetycznego. Odnosząc się do tak sprecyzowanego wniosku DWINB stwierdził, że ustawą z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane wprowadzono obowiązek ustalenia charakterystyki energetycznej budynku w formie świadectwa charakterystyki energetycznej dla każdego budynku oddawanego do użytku oraz budynku podlegającego zbyciu lub wynajmowi. Zgodnie ze znowelizowanym art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego, do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć kopię świadectwa charakterystyki energetycznej budynku. Z powyższego – zdaniem organu - wnika, że obecnie przepisy ustawy – Prawo budowlane nakładają na organ nadzoru budowlanego kompetencje do badania sporządzenia świadectwa energetycznego tylko na etapie dopuszczenia obiektu do użytkowania, co wyjaśnił organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. Organ stwierdził również, że kompetencje organów nadzoru budowlanego określone zostały wyczerpująco w art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wniesione podanie przekracza ustawowo określone kompetencje uniemożliwiając jednocześnie ustalenie organu właściwego. Z przywołanego przepisu nie wynika również konieczność dokonywania interpretacji przepisów prawa a także udzielenia opinii prawnych i pomocy prawnej. Ponieważ z treści przedmiotowego podania wynika, że organ stopnia powiatowego nie jest właściwy w sprawie a nie można ustalić również organu właściwego, zaskarżone postanowienie – zdaniem organu drugiej instancji – odpowiada prawu. Nie godząc się z powyższym postanowieniem K. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając mu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 7, art. 5 ust. 2 a przede wszystkim naruszenie art. 5 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane i wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak też postanowienia organu pierwszej instancji oraz o nakazanie wydania zakazu wynajmu części pomieszczeń w budynku przy ul. T. [...] do czasu sporządzenia świadectwa energetycznego. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że zgodnie z Prawem budowlanym od 2009 r. nie można wynająć budynku nie posiadającego świadectwa energetycznego. Pomimo tego budynek przy ul. T. [...] jest wynajmowany bez takiego świadectwa. Dlatego nadzór budowlany powinien podjąć stosowne czynności. Zdaniem skarżącej błędne i niczym nieuzasadnione jest stanowisko organu pierwszej i drugiej instancji, że treścią jej podania jest prośba o interpretację przepisów. Skarżąca wyjaśniła, że nie wnosiła o interpretację przepisów lecz o podjęcie przez organy odpowiednich czynności w związku z najmem budynku pomimo braku świadectwa energetycznego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko i wywody prawne zawarte w kwestionowanym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 3 lutego 2010 r. skarżąca podtrzymała skargę wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśniła dodatkowo, że pismem z dnia 11 lutego 2009 r. zgłosiła wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o podjęcie stosownych czynności (będących w gestii tego organu) celem doprowadzenia do zaprzestania wynajmu części nieruchomości wbrew obowiązującym przepisom. Wnosiła o zastosowanie przez organ obowiązującego przepisu, przez zobowiązanie wynajmujących do uzyskanie świadectwa energetycznego budynku w związku z wynajmem. Obowiązek taki wynika wprost z ustawy - Prawo budowlane. Skarżąca uważa, że jej wniosek nie wykracza poza kompetencje organów nadzoru budowlanego a nawet gdyby wykraczał, to organy winne do niego się odnieść. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej ( § 1) przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Wobec wniosków zawartych w skardze wyjaśnić tez należy, że sądy administracyjne nie podejmują czynności orzeczniczych lub kontrolnych i nie zastępują organów administracji. Ponadto godzi się zauważyć, że rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje więc przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm). Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Po myśli przywołanego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć wypada, że kontroli Sądu w pierwszej kolejności poddana została prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów procesowych. Poddane kontroli sądowej postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji podjęte bowiem zostało na podstawie art. 66 § 3 k.p.a. W stanie faktycznym wynikającym z akt zastosowanie ww. przepisu było w ocenie Sądu przedwczesne. Przywołana norma stanowi, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania albo, gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ do którego podanie wniesiono zwraca je wnoszącemu. Przepis ten znajduje zastosowanie na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego i dotyczy dwóch sytuacji: po pierwsze gdy podanie wniesiono do organu niewłaściwego a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania; po drugie, gdy organ do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy a właściwy jest sąd. W niniejszej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że zaistniała pierwsza z przedstawionych sytuacji, co legło u podstaw zwrotu podania. Zauważyć jednak trzeba, że stwierdzenie to nie zostało poparte żadnymi ustaleniami, wskazującym na jego prawidłowość. Organ pierwszej instancji dokonał zwrotu podania skarżącej z dnia 24 kwietnia 2009 r. samodzielnie uznając, że zawiera ono żądanie interpretacji przepisów ustawy – Prawo budowlane w zakresie braku świadectwa energetycznego przy wynajmie części budynku. Taką kwalifikację podtrzymał organ drugiej instancji o czym świadczy treść podjętego rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienie. Zdaniem Sądu taka kwalifikacja nie może być jednak uznana za prawidłową. Przede wszystkim przebieg zdarzeń wynikający ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wskazuje, że pismo z dnia 14 kwietnia 2009 r. nie stanowi odrębnego podania zawierającego żądanie podjęcia określonych czynności jest jedynie polemiczną odpowiedzią na stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 25 lutego 2009 r. Trudno również dopatrzeć się w jego treści żądania przedstawienia interpretacji przepisów ustawy – Prawo budowlane. Skoro organ pierwszej instancji twierdził, że nie jest właściwy do podjęcia czynności, strona wniosła aby wskazał jej organ do tego właściwy. Również sama skarżąca, kategorycznie oświadczyła w skardze, że nigdy nie występowała o dokonanie przez organy interpretacji przepisów ww. ustawy. W takich okolicznościach niezrozumiały jest zwrot pisma z dnia 24 kwietnia 2009 r. przy zastosowaniu art. 66 § 3 k.p.a, zakwalifikowanego jako żądanie interpretacji przepisów ustawy - Prawo budowlane. Zastosowanie przepisu art. 66 § 3 k.p.a. wymaga przede wszystkim wykazania, że podanie wniesiono do organu właściwego, a organu właściwego na podstawie danych podanie nie można ustalić. Aby spełnić powyższe warunki organ pierwszej instancji powinien swoje czynności procesowe skierować na pierwsze pismo złożone przez skarżącą (z dnia 11 lutego 2009 r. ). To w tym piśmie zawarte bowiem zostało żądanie podjęcia przez organy nadzoru budowlanego "odpowiednich czynności" w związku z brakiem świadectwa energetycznego dla budynku. Wnioskodawczyni nie wyjaśniła przy tym jakich czynności żąda od organów nadzoru budowlanego - czy czynności o charakterze kontrolnym, czy też może czynności orzeczniczych. Pamiętać bowiem należy że zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego należy po pierwsze nadzór i kontrola nad stosowaniem przepisów Prawa budowlanego, w szczególności w przypadkach wskazanych w ppkt a-d pkt 1 tego przepisu, pod drugie, wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą. Wolą ustawodawcy organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego (art. 81 ust. 4). Jeżeli zatem skarżąca w sposób ogólny sformułowała pismo, koniecznym było podjęcie działań mających na celu wyjaśnienie czego domaga się strona i czy pismo dotyczy sprawy administracyjnej, która podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, czy też nie. Dopiero w konsekwencji tych ustaleń możliwe było, zdaniem Sądu, ustalenie czy właściwym w sprawie jest organ nadzoru budowlanego, czy inny organ administracji publicznej, czy też organu takiego nie da się ustalić. Sąd podziela stanowisko, że przed dokonaniem zwrotu podania, organ winien wezwać wnoszącego podanie do sprecyzowania treści żądania. Przyczyną niemożności ustalenia organu właściwego do rozpatrzenia żądania mogą być bowiem wątpliwości co do treści żądania, które organ obowiązany jest usunąć przy udziale wnoszącego podanie (tak M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. LEX 2009, wyd. III). W rezultacie wyjaśnienia wnoszącego mogą spowodować, że to organ, do którego podanie zostało skierowane okaże się jednak właściwy do jego załatwienia; mogą też spowodować ustalenie innego organu jako właściwego do załatwienia sprawy. W tym drugim przypadku zastosowanie znajdzie przepis art. 65 § 1 k.p.a. Taka droga postępowania niewątpliwie gwarantuje właściwą ochronę zainteresowanemu. Dopiero, gdy wątpliwości co do żądania podania nie da się usunąć przy udziale zainteresowanego, bądź gdy wnoszący podanie żąda załatwienia sprawy niepodlegającej orzecznictwu żadnego organu, można zwrócić podanie z odpowiednim pouczeniem. W niniejszej sprawie ani organ pierwszej instancji ani też organ drugiej instancji nie podjął żądnych czynności zmierzających do wyjaśnienia czego w istocie domaga się skarżąca. Organy natomiast samodzielnie a zatem w sposób niedopuszczalny – i jak się okazuje wbrew intencji skarżącej - przyjęły, że treścią jej żądania jest interpretacja przepisów Prawa budowlanego. W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że nie jest rzeczą organu dokonywanie swoistej wykładni zgłoszonych żądań. O tym jaki jest zakres żądania wniesionego przez stronę decyduje bowiem ostatecznie strona, a nie organ do którego pismo zostało skierowane (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2002 r., I SA 2188/00, LEX nr 81741; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. VI SA/Wa 1040/05 LEX nr 214085). W takich okolicznościach stwierdzić należy, że zaniechanie podjęcia działań zmierzających do ustalenia z udziałem strony określenia rzeczywistych intencji autora podania, nie pozwoliło również na ustalenie czy podanie to dotyczy sprawy administracyjnej do której stosuje się przepisy k.p.a. a w konsekwencji czy organ do którego podanie wniesiono jest właściwy a jeżeli nie, czy można ustalić właściwość innego organu. Sąd zwraca przy tym uwagę, że ustalenie organu właściwego musi być poprzedzone ustaleniami i rozważaniami pozwalającymi na uznanie, że przy wykorzystaniu wszelkich metod wykładni organ do którego podanie wpłynęło jest lub nie jest właściwy. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego, z którego organ administracji wyprowadzi wniosek, że nie jest właściwy dla załatwienia danej sprawy, daje mu podstawę do przekazania żądania organowi jego zdaniem właściwego (tak NSA w wyroku z dnia 7 czerwca 2006 r., II OSK 898/05, LEX nr 266307) lub do zwrotu podania, jeżeli organu takiego ustalić nie można. Wykazane wyżej zaniechania prowadziło do naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Przed zwrotem podania organ pierwszej instancji praktycznie nie podjął żadnych czynności dla wyjaśnienia zakresu żądania skarżącej, co w efekcie doprowadziło do zwrotu pisma, które nie stanowiło podania zawierającego żądanie strony (a jedynie polemikę ze stanowiskiem organu) i do niezgodnego z intencją strony ustalenia zakresu jej żądania. Skoro skarżąca wskazywała na naruszenie art. 5 ustawy – Prawo budowlane organ winne ustalić, czy zakres jej żądania ukierunkowany jest bezpośrednio na podjęcie czynności orzeczniczej i w jakim zakresie, czy też zmierza tylko w stronę przeprowadzenia czynności kontrolnych i podjęcia sankcji przewidzianej ustawą (art.93). W takiej sytuacji stosowanie art. 66 ustawy byłoby wykluczone. W ponownym postępowaniu organ naprawi wskazane w wyroku uchybienia a następnie, mając na uwadze konieczność uwzględnienia aktualnych w tym momencie regulacji Prawa budowlanego, jeżeli zakres żądania będzie tego wymagał, podejmie odpowiednie czynności procesowe. Mając na uwadze przedstawione wyżej uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c u.p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Klauzula zawarta w pkt II wynika z obowiązku zastosowania przez Sąd przy orzekaniu w sposób uwzględniający skargę, przepisu art. 152 przywołanego aktu a orzeczenie o kosztach swoje wsparcie znalazło w art. 200 wskazanej ustawy.