II SA/Wr 585/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr SKO 4141/15/2025 w przedmiocie stwierdzenia braku zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu (dalej w skrócie jako: SKO"), po rozpatrzeniu zażalenia M. G. (dalej jako: "skarżący", "strona") na postanowienie Burmistrza L. z dnia 15 stycznia 2025 r., znak IF.6724.30.2024.4, o braku zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy w mocy. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 12 listopada 2024 r. skarżący wystąpił do Burmistrza L. o wydanie postanowienia zatwierdzającego wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] AM[...] obręb S., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Z treści wniosku wynika, że celem podziału jest wydzielenie części działki ( [...]) zajętej przez budynek gospodarczy oraz teren niezbędny do montażu naziemnej pompy ciepła, instalacji fotowoltaicznej i solarnej dla zapewnienia energii budynkowi znajdującemu się na działce nr [...], dla której urządzona jest inna księga wieczysta. Według wniosku, działka nr [...] ma powstać w celu poprawy warunków zagospodarowania działki [...] i zostanie z tą działką połączona. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2025 r. Burmistrz L., na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2024, poz. 1145 z późn.zm, dalej jako: "u.g.n.") stwierdził brak zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...] grudnia 2013 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. "S. obszar [...]" część nr 2 ( Dz.Urz.Woj. Dolnośląskiego z 2014 , poz.[...]), wstępnego projektu podziału nieruchomości położonej w miejscowości L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka o numerze ewidencyjnym [...] o pow. [...] ha dla której Sąd Rejonowy w K. prowadzi księgę wieczystą nr [...], na działki: [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ I instancji wskazał, iż działka podlegająca podziałowi położona jest na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem przeznaczenia [...]MP-B tj. przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy pensjonatowej, tereny zabudowy mieszkaniowej; przeznaczenie uzupełniające: zabudowa usługowa w zakresie usług zdrowia oraz gastronomii, wody śródlądowe, zieleń urządzona, drogi, w tym drogi publiczne, ciągi pieszo-jezdne i piesze, ścieżki i trasy rowerowe, parkingi obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, urządzenia towarzyszące oraz inne, zrealizowane przed wejściem w życie planu, o ile są zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto organ I instancji wskazał, że zgodnie z § 49 pkt. 15 powyższego planu minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek wynosi 1200 m2. Burmistrz L. uznał zatem, że wstępny projekt podziału nieruchomości na działki nr [...] i [...] jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż działki posiadają powierzchnię mniejszą niż dopuszcza to plan. W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że decyzja jest niesłuszna i nie uwzględnia rzeczywistego stanu faktycznego, jak również nie uwzględnia możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku o podział. Według strony zapisy Uchwały dopuszczają możliwość indywidualnego podejścia do tego typu spraw pod warunkiem , że nie zostanie naruszony interes społeczny i "duch" ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tym samym jest możliwe zatwierdzenie wstępnego podziału nieruchomości, który ma na celu regulację granicy pomiędzy sąsiednimi działkami będącymi własnością tego samego właściciela, a związanego z zamiarem budowy infrastruktury technicznej - podziemnej pompy ciepła niezbędnej dla prawidłowego funkcjonowania istniejącej zabudowy. Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji Kolegium wskazało w pierwszej kolejności, że na obszarze objętym wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwalą nr [...] Rady Miejskiej w L. z dnia [...] grudnia 2013 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. "S. obszar [...] część nr 2 (Dz.Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2014 r., poz. [...]). Nieruchomość składająca się z działki nr [...] o powierzchni [...] ha położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]MP- B, co stosownie do treści § 49 części tekstowej planu wskazuje przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy pensjonatowej, tereny zabudowy mieszkaniowej, a przeznaczenie uzupełniające to zabudowa usługowa w zakresie usług zdrowia oraz gastronomii, wody śródlądowe, zieleń urządzona, drogi w tym drogi publiczne, ciągi pieszo jezdne i piesze, ścieżki i trasy rowerowe, parkingi i obiekty oraz urządzenia infrastruktury technicznej, urządzenia towarzyszące oraz inne zrealizowane przed wejściem w życie planu, o ile są zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto dla tego obszaru w § 49 pkt 15 przewidziano, że minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek wynosi 1200 m2. Zapisy cyt. wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują specjalnych ustaleń dla realizacji przedsięwzięć inwestycyjnych, planowanych przez stronę. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium wskazało również, że z treści przepisów ustawy o gospodarce nieruchomości wynika podstawowa zasada, że podział nieruchomości musi być zgodny z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, o ile taki plan na danym obszarze obowiązuje. Zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Przy ocenie zgodności proponowanego podziału z zapisami planu miejscowego chodzi o to, aby każda z powstałych w wyniku podziału działek ewidencyjnych spełniała warunki określone w planie miejscowym. Dalej SKO wywodziło, że zgodnie z art. 93 ust.4 u.g.n., zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje, w formie postanowienia, wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi wykazać, że projekt podziału stwarza lub nie, hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Jednocześnie w art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca przyjął, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków; 2) wydzielenia działki budowlanej, jeżeli budynek został wzniesiony na tej działce przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze; 3) wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa; 4) realizacji roszczeń do części nieruchomości, wynikających z przepisów niniejszej ustawy lub z odrębnych ustaw; 4a) realizacji przepisów dotyczących przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów; 5) realizacji przepisów dotyczących przekształceń własnościowych albo likwidacji przedsiębiorstw państwowych lub samorządowych; 6) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej; 6a) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej; 6b) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego albo decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie CPK w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym; 6c) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o pozwoleniu na realizację inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych; 6d) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie odbudowy Pałacu [...], Pałacu [...] oraz kamienic przy ulicy [...] w W. (Dz. U. poz. 1551); 6e) wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowy strzelnic realizowanych przez uczelnie na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o inwestycjach w zakresie budowy strzelnic realizowanych przez uczelnie. 7) wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego; 8) wydzielenia działek gruntu na terenach zamkniętych. Dalej SKO podniosło, że przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że proponowany przez skarżącego podział jest sprzeczny z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym wnioskiem, albowiem w sprawie będzie miał zastosowanie powoływany wyżej § 49 pkt. 15 planu, który dla nowo wydzielanych działek przewiduje minimalną powierzchnię nowo wydzielanej (powstałej w wyniku podziału) działki i ustala ją na 1200 m2. Tym samym wydzielenie działek [...] i [...] o powierzchni mniejszych niż 1200 m2 nie pozwoliłoby na zagospodarowanie tej działki zgodnie z zapisami planu miejscowego. W ocenie Kolegium proponowany przez stronę podział nie może być również oceniany w kontekście przesłanek, o których mowa w art. 95 pkt.7 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazano w tym kontekście, że podział dokonywany w oparciu o tę przesłankę dotyczy jedynie "niezbędności" wydzielenia działki budowlanej dla korzystania z budynku mieszkalnego. Niezbędność, o której mowa w tym przypadku, to coś więcej niż opłacalność, czy wygoda. Wydzielenie takiej działki musi być konieczne dla prawidłowego korzystania z posadowionego na niej budynku mieszkalnego, a nie jedynie korzystne w związku z realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto w ocenie Kolegium pompa ciepła również podziemna jest częścią składowa instalacji grzewczej budynku i w związku z tym nie stanowi samodzielnego obiektu czy urządzenia infrastruktury technicznej, a tylko wtedy mógłby mieć zastosowanie § 49 pkt.16 części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto SKO wskazało, że w sprawie nie jest możliwe zastosowanie, jak to sugeruje strona art. 93 ust.2a zdanie pierwsze, zgodnie z którym podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Przepis ten ma zastosowanie jedynie do gruntów przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne lub leśne i ustawodawca nie przewiduje w tym przypadku żadnej "elastyczności". Reasumując wskazano, że proponowany przez stronę podział działki o nr [...] na działkę nr [...] i [...] położonej w L., obręb S. jest niezgodny z postanowieniami obowiązującego na tym obszarze planu zagospodarowania przestrzennego Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zarzucając mu: I. Naruszenie przepisów prawa procesowego tj: 1/ art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin działek nr [...] i [...]; 2/ art. 7 w zw. z art. 89 § 2 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia rozprawy, pomimo że zachodziła konieczność wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z udziałem strony, 3/art. 7 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dowolną ocenę materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, polegającą na przyjęciu, polegającą na przyjęciu że podziemna pompa ciepła stanowi część składową instalacji grzewczej budynku, podczas gdy pompa ta jest samodzielnym, uniwersalnym urządzeniem technicznym mogącym być jednocześnie źródłem ciepła dla kilku budynków. Zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj. art. § 49 uchwały Rady Miejskiej L. nr [...] poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowym tanie faktycznym, podczas gdy wynika z niego możliwość wydzielenia działki celem zapewnienia funkcjonowania istniejącej zabudowy oraz art. 95 pkt 7 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że brak jest w sprawie podstaw do jego zastosowania podczas gdy z okoliczności sprawy jasno wynika, że podział ma na celu usamodzielnienie się działki nr [...] w zakresie ogrzewania, a tym samym wydzielenie działki jest niezbędne do korzystania z budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie uznając, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze zakreśloną wyżej kognicję sądów administracyjnych i określone w art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a. przyczyny wzruszenia postanowienia administracyjnego, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza L. negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w L., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], o powierzchni [...] ha. Materialnoprawną podstawę wydanego orzeczenia stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w szczególności art. 93 ust. 1 zgodnie z którym, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Jednocześnie ustęp 4 wspomnianego artykułu stanowi, że "zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1". Z cytowanych przepisów wynika, że organ opiniujący (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) na tym etapie postępowania ma kompetencje do badania wyłącznie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub badania spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, a jego opinia, wyrażona w formie postanowienia, dotyczy jedynie tych kwestii (por np. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1727/19, CBOSA). Opiniując projekt podziału nieruchomości, organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i tylko z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt podziału realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu, a także czy nowo wydzielone działki będą mogły być zagospodarowane w sposób przewidziany w planie miejscowym. Dopuszczalny jest więc tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA w Szczecinie z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1297/09, CBOSA). Opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi więc wykazać, że projekt podziału stwarza lub nie, możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (zob. wyroki NSA z: 28 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1860/19, 12 sierpnia 2014 r. I OSK 107/13, CBOSA). Badanie zgodności z planem miejscowym polega zatem na sprawdzeniu, czy proponowany podział nie jest sprzeczny zarówno z częścią tekstową, jak i graficzną tego planu. Tym samym, to od planu miejscowego zależy jakie cechy powinny mieć powstające działki ewidencyjne, aby w przyszłości ich zagospodarowanie było możliwe. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że działka objęta wnioskiem o podział znajduje się na obszarze na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej L. z dnia [...] grudnia 2013 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. "S. obszar [...]" część nr 2 ( Dz.Urz.Woj. Dolnośląskiego z 2014 , poz.[...]). Zgodnie z treścią § 49 pkt 15 mpzp, minimalna powierzchnia nowo wydzielanych działek dla terenów [...] MP-B (czyli działki skarżącego podlegającej opiniowaniu), to 1200 metrów2. Nie jest sporne, że nawet działka podlegająca propozycji podziału powierzchni takiej nie ma, zatem także działka powstała w wyniku podziału nie może spełnić tego parametru. Skarżący możliwości podziału dopatruje jednakże w przyszłym scaleniu wydzielonej działki, z sąsiadującą działką nr [...], również nalężącą do niego. Zabieg ten – jak wskazuje strona – maiłaby na celu instalację podziemnej pompy ciepła, co nie jest możliwe w granicach ewidencyjnej działki [...]. W skardze dodatkowo powołano się na art. 95 pkt 7 u.g.n. i wskazano na niezbędność podziału w celu korzystania z działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W ocenie Sądu wyjaśnienia wymaga kilka różnych kwestii w sprawie, czego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć, co nie miało jednakże wpływu na samą prawidłowość wyniku postępowania. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że skarżący zwrócił się do Burmistrza z wnioskiem o wydanie postanowienia o zgodności proponowanego poddziału nieruchomości z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego. Wniosek w ocenie Sądu jasno i precyzyjnie wskazywał żądanie strony, pozbawiony też był braków formalnych, stąd nie było podstaw do tego, aby organ wzywał skarżącego do sprecyzowania tego żądania, wyznaczania rozprawy czy też składania dodatkowych wyjaśnień na okoliczność czego dokładnie domagał się skarżący. Wniosek określał tym samym granice postępowania. Organ pierwszej instancji nie zawiadomił co prawda formalnie o wszczęciu postępowania, nie poinformował też strony o tzw. gotowości decyzyjnej i nie zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia (art. 10 k.p.a.), jednakże w ocenie Sądu naruszenie to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia, a tylko wpływ taki i to o charakterze istotnym, mógłby doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego aktu. Treść wniosku wyznaczała granice rozpoznania sprawy. Skoro skarżący wniósł o wydanie postanowienia w sprawie zgodności planowanego podziału nieruchomości z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, to organ nie mógł w tymże postępowaniu rozstrzygnąć o możliwościach dokonania podziału nieruchomości w trybie art. 95 u.g.n, tj. niezależnie od postanowień planu. Już samo żądanie wniosku – wydanie opinii o zgodności z planem miejscowym, wyklucza rozstrzyganie o przypadkach podziału niezgodnych z planem. Nadto, podział nieruchomości dokonywany na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n., tj niezależnie od postanowień planu, nie tylko nie może być przesądzony w postanowieniu o zgodności z planem, (co samo w sobie przeczyłoby zasadom logiki), ale dokonywany jest w odrębnym trybie i nie wymaga w ogóle wydawania postanowienia opiniującego. Stąd, za nieuprawnione i niepotrzebne należy uznać rozważania Kolegium w zakresie możliwości dokonania podziału nieruchomości w trybie art. 95 pkt u.g.n., albowiem wniosek o podział w tym trybie musi być rozpoznawany w innym trybie i w odrębnym postępowaniu, ale tym samym, uznać należy za nieuzasadnione zarzuty skargi w tym zakresie. Organy nie mogły rozpoznawać możliwości zastosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. w postępowaniu dotyczącym opinii o zgodności planu podziału nieruchomości z planem miejscowym. Jak wyjaśniono wcześniej, w tym postępowaniu, przedmiotem kognicji organów, jest wyłącznie zgodność propozycji podziału z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wyjaśnia również, że o ile istotnie celem skarżącego jest wyłącznie przeprowadzenie inwestycji budowalnej, tj. posadowienie pompy cieplnej, na działce sąsiedniej, ogrzewającej budynek posadowiony na działce podlegającej podziałowi, również należącej do skarżącego, to kwestie zgodności planowanej inwestycji z przepisami budowlano – technicznymi należą do kognicji organów administracji architektoniczno - budowalnej. Sąd wskazuje jednakże, że granice działki inwestycyjne -, budowalnej, nie muszą być tożsame z granicami ewidencyjnymi nieruchomości. Istotne jest, aby inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowane. Jednakże kwestia ta nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. W rozpoznawanej sprawie, która dotyczy wyłącznie opinii wydanej w sprawie planowanego podziału nieruchomości z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prawidłowo organy wydały opinię negatywną. Jak wskazano, przepisy tego planu, odnoszące się do terenu na którym położone są nieruchomości skarżącego objęte wnioskiem, o ile dopuszczają nieruchomości niespełniające określonych w planie parametrów, jeżeli takie istaniały już przed wejściem w życie mpzm, to w stosunku do nowo tworzonych działek stawiają wymóg minimalnej powierzchni 1200 metrów2. Wymogu tego planowany przez skarżącego podział nie spełnia. Stąd rozstrzygnięcia organów jakie zapadły w kontrolowanym postępowaniu są prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w całości oddalił.