II SA/Wr 586/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi S.Cz. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego I. oddala skargę w całości, II. przyznaje od Skarbu Państwa z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - na rzecz adwokata A.S. – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu łączną kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), stanowiącą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) wraz z podatkiem VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100). Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], podjętym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", Wojewoda D. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w pismach do Urzędu Miejskiego W. z dnia 25 lutego oraz 13 marca 2015 r. S.Cz. jako swój adres korespondencyjny wskazywał ul. [...] we W.. Tam też została mu doręczona decyzja w przedmiotowej sprawie, którą w dniu 28 kwietnia 2015 r. odebrała osoba zamieszkująca pod wskazanym adresem – J.R.. Decyzja została zatem skutecznie doręczona (co jest wyraźnie udokumentowane w aktach sprawy na potwierdzeniu odbioru pisma). W związku z tym czternastodniowy termin do wniesienia odwołania - liczony zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. - upłynął w dniu 12 maja 2015 r.. Wniesione przez S.Cz. odwołanie jest opatrzone datą złożenia go przez stronę w sekretariacie Urzędu Miejskiego W., co miało miejsce w dniu 18 maja 2015 r.. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że decyzja organu I instancji zawiera poprawne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia odwołania przez strony od zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia i została S.Cz. doręczona. W skardze na powyższe postanowienie S.Cz. wskazał, że nie zgadza się na wymeldowanie, które było niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skarga S.Cz. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 ust. 1 P.p.s.a.. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu było wydane przez Wojewodę D. na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienie z dnia [...] r. Nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącego odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], którą orzeczono o wymeldowaniu S.Cz. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] we W.. I tylko kwestia zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 134 k.p.a. podlegała ocenie sądowej. Wszelkie zatem zarzuty skarżącego odnoszące się do decyzji organu I instancji nie mogły być przedmiotem rozważań w podjętym w niniejszej sprawie wyroku. Jak wynika natomiast z akt sprawy decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu na wskazany w pismach z dnia 25 lutego oraz 13 marca 2015 r. adres korespondencyjny, tj. ul. [...] we W., w dniu 28 kwietnia 2015 r.. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru przesyłkę odebrał pełnoletni domownik – J.R., która – jak wynika z akt sprawy – odbierała wszelką korespondencję kierowaną do skarżącego. Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). W niniejszej sprawie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 12 maja 2015 r.. S.Cz. swoje odwołanie datowane na dzień 12 maja 2015 r. wniósł dopiero w dniu 18 maja 2015 r., co wynika z przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego. Pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. Wojewoda zwrócił się bowiem do organu I instancji o nadesłanie informacji, czy odwołanie zostało złożone osobiście w Urzędzie Miejskim W., czy też zostało nadesłane pocztą, a jeśli pismo zostało dostarczone do organu za pośrednictwem poczty - o przekazanie koperty, wskazując, że z pieczęci potwierdzającej wpływ pisma do urzędu wynika, iż wpłynęło ono do organu I instancji w dniu 18 maja 2015 r., oraz że brak jest informacji o osobistym wniesieniu odwołania lub koperty, w której zostało ono nadesłane. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. organ I instancji poinformował, że odwołanie S.Cz. zostało złożone w sekretariacie Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego W. w dniu 18 maja 2015 r.. W aktach sprawy znajduje się również notatka służbowa z dnia 23 czerwca 2015 r. z odbytej przez Inspektora Wojewódzkiego rozmowy z osobą prowadzącą postępowanie w organie I instancji - Panią K.K. - w wyniku której ustalono, że w piśmie z dnia 2 czerwca 2015 r. posłużywszy się zwrotem, że odwołanie S.Cz. "zostało złożone w sekretariacie Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu Miejskiego W. w dniu 18 maja 2015 r." miała na myśli dostarczenie pisma do sekretariatu przez osobę prywatną a nie wpływ pisma za pośrednictwem poczty polskiej. Uwzględniając powyżej powołane przepisy i okoliczności sprawy, Wojewoda słusznie wydał na podstawie art. 134 k.p.a. zaskarżone postanowienie. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przy czym podkreślić tutaj wypada, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. W razie stwierdzenia tej okoliczności organ odwoławczy nie ma bowiem innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 k.p.a.. Uwzględniając powyższe skargę należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić. Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji. Orzeczenie w punkcie II wynika z przepisów art. 250 P.p.s.a. w związku z § 2, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).