II SA/Wr 587/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku radcy prawnego A.B. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi C.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania orzeczenia o wykonaniu aktu nadania postanawia 1. przyznać radcy prawnemu A.B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem 60/100), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, 2. odmówić przyznania radcy prawnemu A.B. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ponad kwotę przyznaną w pkt 1. sentencji postanowienia. W sprawie, postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał C.D. prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych we Wrocławiu wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A.B. Ustanowiony z urzędu radca prawny występował w sprawie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji a następnie sporządził opinię z dnia 24 marca 2017 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 4 stycznia 2017 r., oddalającego skargę C.D. na wyżej oznaczoną decyzję. W treści tej opinii wyznaczony z urzędu pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów udzielenia pomocy prawnej stosownie do § 21 pkt 2) lit. b i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 – dalej powoływanego jako Rozporządzenie z 2015 r.), oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 2 pkt 1) i 2 ) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715) (dalej: Rozporządzenie), koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Z kolei w § 21 Rozporządzenia ustalone zostały stawki opłat maksymalnych za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed sądem administracyjnym. Przepis ten przewiduje odpowiednie stawki za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł (lit. b pkt 2) ust. 1 § 21 Rozporządzenia). W sprawie ustanowiony z urzędu radca prawny sporządził opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 4 stycznia 2017 r. Dlatego stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b Rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 120 zł. Stawkę maksymalną w sprawie określa natomiast § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c w kwocie 240 zł dla spraw innych, do których zalicza się sprawę ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wydania orzeczenia o wykonaniu aktu nadania. W związku z tym wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało przyznać opłatę za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł (50% kwoty 240 zł). Stosownie do § 4 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity w Dz. U. 2016 r. poz. 710 ze zm.) podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie adwokata, wynosi w sprawie 27,60 zł (23% kwoty 120 zł). Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu koszty za występowanie w postępowaniu przed sądem w drugiej instancji z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł, powiększone o podatek od towarów i usług obliczony według wyżej wskazanej stawki podatkowej w kwocie 27,60 zł, w łącznej kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100). Orzeczenie w tym przedmiocie znalazło wyraz w pkt 1. sentencji postanowienia. Ponieważ jako podstawę rozpoznawanego wniosku radca prawny z urzędu wskazał przepisy Rozporządzenia z 2015 r., w którym prawodawca przewidział wyższe stawki kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu niż te określone w Rozporządzeniu mającym zastosowanie w sprawie na podstawie § 22 i 24 Rozporządzenia, konieczne było orzeczenie o odmowie przyznania radcy prawnemu A.B. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ponad kwotę przyznaną w pkt 1. sentencji postanowienia (pkt 2. sentencji postanowienia). Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa, § 22 i 24 Rozporządzenia oraz w art.258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.