II SA/Wr 594/18

Dnia 20 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], obręb [...] I. stwierdza nieważność § 6 ust. 2 zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Gminy Miejskiej [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...].12.2018 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], obręb [...]. Organ nadzoru zaskarżając powyższą uchwałę wniósł o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 2, jako podjętego z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; zwanej dalej "u.p.z.p.") w związku z art. 96 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm., dalej – p.o.ś.), polegającym na naruszeniu zasad sporządzenia planu miejscowego w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej poprzez wprowadzenie zapisu niezgodnego z przepisami odrębnymi. Wniosek skargi obejmował także zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu nadzoru kosztów postępowania według norm przepisanych. W szczegółowych motywach skargi podano m.in., że ustalenie parametru technicznego, parametru emisji instalacji, w których następuje spalanie paliw czy też rodzaju paliw dopuszczonych do stosowania, nie leży w kompetencji rady gminy, lecz Sejmiku Województwa [...], który w dniu [...].11.2017 r. podjął tzw. uchwałę antysmogową. Organ nadzoru nie podzielił przy tym argumentacji przedstawionej przez Przewodniczącego Rady Miejskiej, który wyjaśnił, że zakwestionowana regulacja planu miała na celu ochronę środowiska do czasu wejścia w życie przepisów zawartych w uchwale antysmogowej, która znaczenie obowiązywać od dnia [...].07.2018 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi w całości. Uzasadniając zajęte stanowisko wyjaśnił, że art. 15 ust. 2 u.p.z.p. ustala obowiązkowe elementy, które powinny zostać określone w planie miejscowym. Jednym z takich elementów są określone w pkt 10 tego przepisu zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zatem określenie zasad modernizacji i instalacji kotłów znajduje się w dyspozycji powołanego przepisu. Według autora odpowiedzi na skargę w sytuacji braku przepisów odrębnych, które regulowałyby kwestię instalacji kotłów na paliwa stałe, z uwagi na ochronę środowiska, a co za tym idzie również interes społeczny i lokalny, zasadne było określenie tych zasad w podjętej przez Radę uchwale. Zakwestionowana przez organ nadzoru regulacja uniemożliwia montaż pieców (pozaklasowych) o niskiej i nieokreślonej sprawności. Z przedstawionych względów należy przyjąć, że § 6 ust. 2 uchwały jest ważny i obowiązywać będzie do dnia wejścia w życie przepisów odrębnych - uchwały Sejmiku Województwa, tj. do dnia [...].07.2018 r., a zarzut skarżącego w zakresie jego podjęcia z istotnym naruszeniem przepisów jest nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Słusznie zauważył skarżący organ nadzoru, że w przypadku skarg na uchwały zawierające regulacje zbliżone do zakwestionowanego przepisu § 6 ust. 2 uchwały nr [...], tut. Sąd prezentuje jednolitą ocenę nieprawidłowość objęcia takim przepisem zagadnienia pozostającego poza zakresem jednoznacznie wskazanym w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., jako wydanych z przekroczeniem normy kompetencyjnej (zob. wyroki z dnia 10.01.2018 r., sygn. akt II SA/Wr 611/17, z dnia 17.01.2018 r. sygn. akt II SA/Wr 608/17). Wskazać zatem należy, że przy ocenie uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. Stosownie do treści tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Przeprowadzona w takim zakresie kontrola zaskarżonej uchwały wykazała, że nie odpowiada ona prawu w części dotyczącej § 6 ust. 2 uchwały, który stanowi, że "W zakresie ochrony powietrza, w nowo powstałych budynkach zakazuje się instalowania kotłów na paliwa stałe o sprawności mniejszej niż 75%". Nie poddając krytyce celu przyświecającego Radzie Miejskiej [...] w podjęciu takiej regulacji, którym było zapewnienie mieszkańcom czystego powierza, wolnego od zanieczyszczeń powodowanych używaniem pieców pozaklasowych, stwierdzić należy, że pomimo takiego szczytnego zamiaru, ustawodawca w tym zakresie uprawnienia prawodawcze poznał innemu podmiotowi. W myśl art. 96 p.o.ś. ustalanie zakazów w zakresie eksploatacji instalacji oraz określanie parametrów technicznych, rozwiązań technicznych lub parametrów emisji instalacji należy do kompetencji sejmiku województwa, a nie do kompetencji organu stanowiącego gminy. Zasadnie zatem organ nadzoru sformułował zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 96 p.o.ś. Uwzględniając powyższe, wniosek o stwierdzenie nieważności § 6 ust. 2 zaskarżonej uchwały należało uznać za uzasadniony. W pełni zatem podzielając zarzut i przedstawioną argumentację prawną organu nadzoru w powyższym zakresie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).